Beste wensen voor 2009!

Tja, en voor je het weet zit je alweer in 2009! Allereerst iedereen een heel gelukkig en gezond 2009 toegewenst namens ons. De laatste weken zijn voorbijgevlogen en ik hoop dan ook niet dat hiermee de toon gezet is voor het nieuwe jaar….

In ieder geval volgt hieronder een verslag van de afgelopen tijd. Het is een behoorlijk lang verhaal dus ga er maar eens goed voor zitten!

Het weekend voordat Christ en Carola op de stoep zouden staan was er eerst nog een BBQ feestje met Sanders directe collega’s. Iemand had bedacht om in Dandenong National Park (40 minuten rijden vanaf de stad) te gaan BBQen i.p.v. ergens in de stadsparken of omgeving. Onder het mom van lekker rustig op een idyllisch plekje….
Nou ik denk dat de stadparken in Melbourne die dag uitgestorven waren aangezien alle inwoners zonodig diezelfde dag op datzelfde plekje in datzelfde National Park hun worstjes wilden eten!
Een uur na aankomst had uiteindelijk iedereen zijn auto geparkeerd (al dan niet met beschadiging aan zijn auto…) en was er eindelijk een BBQ bemachtigd (in heel Australië staan elektrische BBQ’s voor openbaar gebruik).
Iedereen zou wat meenemen. De een vlees de ander salade enz. Misschien had er tijdens de organisatie bij gezegd moeten worden dat het maar ging om 7 collega’s waarvan vier met aanhang en niet om de hele afdeling. Jemig iedereen had eten meegenomen voor 30 man!!! Maar het was wel erg lekker!
Sanders team is erg multi-culti. Geen enkele Australiër en wij als enige Europeanen! De rest kwam uit India, China en Afrika (ja het vlees bestond dan ook alleen uit kip en lam). Het was een erg gezellige en zonnige middag. Beetje kletsen, eten en volleyballen, wat wil je nog meer?!

Na wat lichte schoonmaaktaken en een kleine volksverhuizing later was ons huisje klaar om het ‘hoge bezoek’ te ontvangen. Ons eigen slaapkamertje werd omgetoverd tot het ‘gastenverblijf’ en nadat ons 60 cm dikke logeerbed zichzelf opgeblazen had, bleek er toch nog voldoende ruimte te zijn voor mijn creatieve uitspattingen in onze logeer/knutselkamer.

Op een dinsdag om tien uur ’s ochtends stonden Christ en Carola op de afgesproken plek in de stad te wachten op mijn komst. Al snel zag ik ze staan en dat is toch wel grappig. Ik had het gevoel dat ik ze die dag ervoor nog gezien en gesproken had (nou ja, dat is eigenlijk ook zo als je t skypen meetelt). Nadat we (samen met San die ff tussendoor van z’n werk kwam) een lekker bakkie koffie achterover hadden gegoten zijn we naar ons huisje gegaan. Een douchebeurt en wat schone kleding later voelden Christ en Carola zich weer als herboren. Haha, nou ja ze zagen toch nog steeds wat pips maar zijn toch de hele dag wakker gebleven om toch maar zo snel mogelijk aan het Australische dagritme te wennen. Niet zo moeilijk als je uit het koude Nederland opeens bij ons op het balkonnetje in het zonnetje zit te genieten van een lekker koud biertje!

Nu ik als Toos Werkeloos door het leven ging had ik de komende dagen volop tijd om me als persoonlijke tour guide aan te bieden. Met Christ en Carola op sleeptouw hebben we heel Melbourne ‘onveilig’ gemaakt. Het was erg gezellig en we hebben veel van de stad bekeken.

In de tussentijd zat ik eigenlijk middenin een sollicitatie. Ik had een erg leuk winkeltje ontdekt en dacht meteen ‘dit is wat voor mij’. Nadat ik mijn CV had achtergelaten en een klein gesprekje met de manager had werd ik enkele dagen later gebeld. Nou, waar ik eigenlijk helemaal niet van uit was gegaan werd me nu zo pats-boem gevraagd: Of ik ook interesse had om als manager aan de slag te gaan…. Fulltime!?!
Haha, wat telefoongesprekken en mailtjes later had ik dan uiteindelijk een beter beeld van de functie en de bazin een beter beeld van mij als persoon. Ik moest foto’s van mijn knutselwerk, referenties enzovoorts doormailen. Ondertussen begreep ik dat het winkeltje eigenlijk nog maar net open was. De eigenaresse had al een ander bedrijfje en twee kleine kinderen en door het onverwachtse succes van dit winkeltje was ze nu op zoek naar iemand die het managersgebeuren op zich wilde nemen. Nou, als ik ooit zelf een winkel zou openen dan zou het er precies zo uitzien als dit winkeltje. Daarnaast ben ik er eigenlijk meteen vanaf het begin bij en zijn mijn taken erg divers. Van management to marketing. Ze werkt via een erg klantgerichte aanpak en veel gaat ook via de mail. Verder ben ik weer verantwoordelijk voor de styling van de winkel en mag ik zelfs helpen bij het ontwerpen van de maandelijkse catalogus en het organiseren van workshops. Een hele uitdaging maar wel kleinschalig en overzichtelijk. En het goede nieuws is: de weekenden zijn we gesloten dus dan kunnen Sander en ik er lekker opuit!
Mijn officiële sollicitatie gesprek heb ik nu achter de rug en ik kreeg eigenlijk meteen te horen dat ik aangenomen ben! Ik heb echt heel erg veel zin om aan deze nieuwe uitdaging in mijn leven te beginnen!

Met dit goede bericht konden we beginnen aan ons weekendje weg met z’n viertjes. We hadden voor twee dagen een auto gehuurd. Een ‘echte’ auto welteverstaan. Eentje waarbij je in je stoel gedrukt wordt als je wegrijdt om toch ook aan Sanders behoeften tegemoet te komen na de aankoop van Mitsi!!! Hihi.
De eerste dag zijn we langs de kust naar het uiterste puntje van de baai gereden. Via Frankston, Mornington, Dromana, Rosebud, Rye, en Sorrento naar Portsea. Het uitzicht onderweg was spectaculair. Voornamelijk vanaf Arthurs Seat waar je dus in de verte over de baai de stad ziet liggen. Hier en daar nog een kustplaatsje bekeken en een biertje gedronken om vervolgens aan het eind van de dag een van de welbekende picknickplekken op te zoeken om de dag met een echte Aussie Barbie (BBQ) af te sluiten.

De volgende dag weer vroeg op voor de volgende dagtocht. Ja, Christ en Carola maar denken dat ze hier rustig vakantie konden vieren…hahaha, weet waar je aan begint als je deze kant op komt!
Dit keer richting het noordwesten. Hier was onze bestemming ‘The Organ Pipes National Park’. Vernoemd naar de rotswand die aan orgelpijpen doet denken. Bepakt met zonnebrandcrème en flessen water (de zomerse temperaturen zijn vaak al stukken hoger als je maar iets landinwaarts gaat) begonnen we aan onze kleine ‘hike’. Eigenlijk een wandeling van een uurtje ware het niet dat elk kevertje en elke mier (die hier vaak toch zo’n 8 keer groter is dan een doorsnee Nederlandse mier) van dichtbij bekeken moest worden. En toen Carola haar eerste Walibi (kleine Kangaroe) met z’n jonkie zag waren we twee uur en 68 foto opnames verder voordat we aan de terugtocht konden beginnen!
Terug in de auto zijn we via Mt. Macedon en Lederberg National Park weer richting Melbourne gereden. We waren weer op zoek naar een mooie BBQ plek. Maar dat viel tegen eigenlijk. Toen iedereen de moed had opgegeven besloot Sander nog 1 poging te doen. Met succes. En nadat we ons maaltje in een leuk parkje in Melton hadden verorberd zijn we richting huis gereden. Twee dagen volop buitenlucht…..wat hebben wij geslapen!!!!

Kerstavond hebben we daarna gezellig gevierd met de buitendeur wagenwijd open. Toen het donker werd hebben we de kaarsjes aangestoken om toch nog enigszins een kerstgevoel te creëren. Vervolgens hebben we gezellig zitten borrelen tijdens het uitpakken van de cadeautjes en het was heel erg gezellig. Iedereen had flink z’n best gedaan! En bij deze: Christ en Carola bedankt voor een hele gezellige kerst!
Eerste kerstdag hebben we lekker rustig doorgebracht en hebben we de Botanische Tuinen bekeken. Tweede kerstdag kwamen vrienden van ons (Nederlands stel) en hebben we met z’n zessen zitten grillen op onze grilplaat.

Tussen kerst en oud en nieuw was Sander ook lekker vrij. Weer hebben we een auto gehuurd maar ook de bus ging mee dit keer want we wilden kamperen! Als eindpunt hadden we de omgeving rond Wilson Promotory National Park gekozen. Iedereen raadde ons dit aan. Enig nadeel was dat we middenin het hoogseizoen zaten. Grote kans dat al die inwoners van Melbourne weer zonodig in diezelfde omgeving op diezelfde camping hun worstjes wilden eten! Maar Australië is Nederland niet…. Die menigte moet toch in het niets vallen in zo’n immens groot land?! Toen we richting zee echter letterlijk in een file kwamen te staan begonnen we toch echt enigszins te twijfelen. De beelden van Scheveningen op een zomerse dag kwamen in ons op. Het zou toch niet?
In een boek hadden we een kampeerplek gezien in de buurt van Toora. Gewoon zo’n plek zonder voorzieningen maar daardoor ideaal voor kortstondig verblijf. Dus we kwamen daar aan: mooie plek maar het eerste dat we zien hangen is een bord waarop staat “No Camping”. De man die in een keetje op deze plek koffie verkoopt weet ons te vertellen dat je hier voorheen wel kon kamperen maar sinds de eigenaar van het ‘echte’ caravanpark in Toora in het gemeentebestuur zit is deze plek gesloten voor kampeerders. Tja, zo gaat dat overal he?!

Maar het mannetje van de koffiekeet (John) weet een mooie kampeerplek voor ons. Het is namelijk zo dat hij ‘president’ is van een openbaar maar wat verouderd buitenzwembad. Deze zit op een hele mooie, wat afgelegen plek die niemand weet te vinden, behalve de lokale bevolking. We mogen er gerust kamperen. Dus na wat grondige wegwijs instructies staan we uiteindelijk op een verlaten weggetje achter grote struiken. Hier moet het zijn maar het lijkt wel een oprit naar iemands landgoed… Ach, we hebben niks te verliezen en rijden verder. En ja hoor… voor we het weten staan we op een grote weide, midden tussen de bomen en heuvels en zien we het zwembadje liggen. Er zijn nog wat ‘locals’ maar niemand schijnt het zich aan te trekken dat wij hier willen kamperen.
Dus we zetten ons kampje op en zien tegen de avond de mensen vertrekken. Nu hebben we een hele ‘camping’ alleen voor onszelf. Een zwembad, een overdekte zitplek met haardvuur en elektrische BBQ en toiletten (wel in vervallen staat… maar toch). Hoezo hoogseizoen!?

De volgende ochtend vroeg op. Het water uit de douche komt uit een beek en stinkt naar rotte eieren dus we besluiten allemaal een duik te nemen in het zwembad (om 8 uur ’s ochtends!). Het water is dan wel niet helemaal helder (algen en bladeren uit de bomen) maar ruikt sterk naar bleekwater dus dat zit wel goed. Vervolgens rijden we (via een toeristische route die John ons gisteravond nog wist te vertellen toen hij even kwam kijken of we het gevonden hadden) naar Wilson Promotory N.P. Een soort van Schiereiland waarvan de meeste kampeerplekken alleen per voet bereikt kunnen worden. Maar middenin het park zit een hele grote camping die wel met de auto te bereiken is en van daaruit kun je ook enkele leuke kleine wandelingen maken. Hier zien we wel duidelijk dat het hoogseizoen is. De hele camping staat bomvol. We kiezen voor een wandeling naar Squeeky Beach. Een wandeling die voornamelijk bovenlangs de zee loopt en van waaruit we soms een heerlijk uitzicht hebben. Uiteindelijk komen we aan op Squeeky Beach. Een mooi strand met een ruige zee waar we even blijven genieten alvorens we aan de terugtocht beginnen.
Sander en ik keren zeker wel weer terug naar deze plek als het wat rustiger is! Erg mooie natuur.
We zijn op tijd terug op onze ‘camping’. Sander en ik bekijken nog even de kleine waterval dichtbij de kampeerplek (wist ook John ons weer te vertellen) en als we terug komen zijn Christ en Carola al druk aan het kokkerellen. Jullie raden het al… weer BBQen. Haha!

De volgende dag (na een heerlijke uitsmijter, bereid door onze chefkok) besluiten we via wat toeristische highlights richting Port Albert te rijden. We stoppen bij een Bird Watch, een windmolenpark, Agnes Falls en verder in de plaatsjes Toora en Port Albert waar we ook nog even het Maritime Museum bezoeken. De rit is echter ook al een uitstapje op zich. Er is zoveel te zien onderweg!

Ons laatste nachtje op de camping alweer. We horen en zien veel vogels. Erg mooi.
De volgende ochtend regent het en na een trage start hebben we alles weer enigszins ingepakt (lees: in de bus gedumpt) en beginnen we aan de terugweg. Een deel hiervan rijden we over The Grand Ridge Road. En ondanks het slechte weer is het uitzicht soms echt adembenemend mooi.

Terug in Melbourne is de badkamer de eerstkomende uren volop bezet. Maar als we allemaal weer fris en fruitig ons Pizzaatje (bij de Pizzaboer in de straat) naar binnen zitten te schuiven zijn we het erover eens dat het een minivakantie was om nooit te vergeten. We hebben er allemaal echt van genoten!

Tijdens Nieuwjaar zijn we naar het vuurwerk gaan kijken in de haven. Erg mooi maar niet spectaculair ofzo. Verder steekt hier niemand zelf vuurwerk af tijdens Nieuwjaar. Je gaat gewoon een vuurwerkshow bekijken in de stad of je gaat naar een strandje vanwaar je de stad (en het vuurwerk) kunt zien. Stukken beter dan in Den Haag waar je je tijdens oudjaarsdag echt niet op straat kunt vertonen omdat de vuurwerkpijlen je letterlijk om de oren vliegen.
En nu zijn Carola en Christ een kleine twee weekjes met Mitsi op pad. Een rondje Great Ocean Road en op de terugweg via de Grampians N.P. terug. Ze hebben geluk want het weer is echt zonnig en zomers tot nu toe en we hopen dat ze er volop van genieten. Ondertussen is Sander weer aan het werk en mag ook ik vanaf donderdag aan de slag.
Tja, verschil moet er zijn!

Iedereen zonnige groetjes van ons en heel veel plezier met de eerste schaatspogingen sinds jaren!

Groetjes Sander en Monique

HO HO HO!

Een beetje laat maar alsnog wensen wij iedereen hele gezellige kerstdagen toe en een spetterend 2009!

Vanaf morgen trekken we er vier daagjes opuit. Hopelijk vinden we nog een plekje op een camping in de buurt van Wilson Promotory National Park. De grote vakantie is hier nu begonnen en wat doe je dan als echte Australier.... je gaat kamperen!!! Dus dat gaan we dan doen ook.

Verder vliegen de dagen hier voorbij en slepen we Christ en Carola van hot naar her!
We genieten van de zomer die nu echt begonnen is. Ook Sander is lekker vrij tussen kerst en oud en nieuw. En in Januari gaan we dan beide weer aan het werk, want ook ik heb een baan gevonden (als manager in mijn favoriete craft/homedecoration winkeltje)! Maar daarover de volgende keer meer...

Iedereen de beste wensen!
Groetjes Christ, Carola, Sander en Monique

...En toen was het gedaan met het luizenleventje!

Ja, aan alles komt een eind. Zo ook aan onze lange emigratie-vakantie. Tijd om de realiteit weer onder ogen te zien. En dat is wel even weer wennen. Het gekke is dat je eigenlijk zo weer in het ‘gewone’ leventje zit, maar eigenlijk is het nog niet helemaal ons ‘gewone’ leventje.... Ben ik nog te volgen?!

Allereerst moest Sander begin deze maand beginnen met zijn baan. Eerst nog ff snel overhemden halen want onze vracht uit Nederland was nog niet gearriveerd. En maar 1 pak mee en drie overhemden....das een beetje weinig.... De buurman lief aangekeken voor het lenen van zijn strijkplank... Tja, we redden ons wel maar het is even behelpen!

Sander had eerst twee introductiedagen voor de boeg. Deze is hij met moeite door gekomen zonder in slaap te vallen (het was namelijk meer ingesteld op ‘nieuwe’ werknemers en bracht voor San weinig vernieuwends).
Vervolgens was er niet meteen een ‘passende’ rol voor Sander vrij met als gevolg dat hij de eerste twee weken op kantoor mocht doorbrengen. Maar het wachten werd beloond want uiteindelijk is hij aangenomen voor een ‘security’ project. Hierin wil hij zich graag specialiseren en dan is het wel zo prettig om de theoretische kennis om te kunnen zetten in de praktijk.

En dan blijf ik alleen over. Fulltime huisvrouw is ook weer eens wat anders...hihi!
In de tweede week dat Sander aan het werk was kwamen onze spullen uit Nederland. Het was net Kerstmis. Eindelijk weer keuze in kleding en schoenen!!! Een dag en vier verschillende outfits verder, had ik bijna alles al uitgepakt en opgeruimd.
Hoe kom je verder de dagen zo door hoor ik iedereen denken. Nou, daar heb ik echt geen moeite mee. Allereerst ben ik ook gewoon van plan weer aan het werk te gaan. Dus dan moeten er CV’s bijgeschaafd worden, open sollicitaties verstuurd worden en dan maar eens de stad in om interesse te tonen en navraag te doen bij winkeltjes die me aanspreken. Niet meteen de meest gunstige tijd want hier zitten we al volop in de kerstinkopen en de meeste winkels hebben al in augustus tot oktober al hun personeel voor de feestdagen aangenomen. Maar ik ben nu net twee weekjes op zoek en we zullen zien of ik nog dit jaar iets ga vinden of niet!

Verder blijf ik natuurlijk doorgaan met het maken van kinderkamer decoraties en heb ik al wat marktjes ontdekt waar ik in de toekomst eens zou kunnen staan om spulletjes te verkopen. Ben wel benieuwd of er interesse voor is.

In onze laatste mail eindigde ik met ons concertje van Andre Rieu. Nou hebben meteen hele hordes bloglezers naar zijn concert in Australië gekeken op de Nederlandse televisie om ook maar een glimp van ons op te kunnen vangen. Ik moet iedereen teleurstellen... nee wij waren inderdaad niet te zien! Weten jullie wel hoe duur zijn kaartjes zijn?!!?! Haha, nee zoals echte Nederlanders betamen zijn wij naar een gratis voorstelling geweest in de stad. Dit optreden ging samen met de ontbijtshow van Melbourne en was min of meer geïmproviseerd met een klein gedeelte van zijn orkest. Dit betekende wel dat we om 6 uur zijn op gestaan op een donderdagmorgen en om 7.30 al op Federation Square (het stadsplein zeg maar) stonden. En ik moet zeggen: het was een groot succes. Het was die dag heerlijk weer dus we stonden bij een opkomend zonnetje te wachten op de komst van Andre. Als ik van tevoren had geweten hoe grappig die man is en de moeite die hij in zijn shows steekt dan had ik misschien toch overwogen een echt concertkaartje te kopen! Sander en ik hebben zijn hele optreden bijgewoond met een lekker bakkie koffie erbij. En het was geweldig leuk! Een goed begin van de dag!

Verder komt ons sociale leventje heel langzaam op gang. Sommigen van jullie weten misschien dat tegelijkertijd met ons nog een stelletje uit Den Haag hierheen is geëmigreerd. Met hen zijn we ondertussen bevriend geraakt.
Ook kent Sander nog enkele mensen hier in Melbourne van zijn vorige reis, met wie we af en toe afspreken.
Via Sanders werk beginnen de contacten zo langzamerhand te komen. Een keer per jaar is er een eindfeest van Sanders werk. Zo ook hier. Dit betekende dat we in onze mooiste kleertjes op mochten komen draven en we ons de hele avond tegoed mochten doen aan lekkere hapjes en champagne! Het was een geslaagd feest! De dag erna iets minder.....haha.

Deze week hebben we een ‘kerstborrel’ gehad met alle buurtjes uit het appartementen complex. Erg leuk. Je moest je eigen drinken meenemen en voor wat hapjes zorgen. Deze werden allemaal op een grote tafel gezet en al snaaiend en kletsend was het een leuke gelegenheid om erachter te komen wie nou eigenlijk je buren zijn. Ook hier wat leuke eerste contacten opgedaan en meteen uitgenodigd door een Nederlands opaatje die hier al jaren woont, om eens een biertje te komen drinken! (Wij nemen de stroopwafels mee ;)

Hier in Australië kan je niet om de kerstdagen heen. Ik stel me voor dat het niet echt onder doet bij Amerika en ook hier vliegen de dollartjes over de toonbank. Ik heb zelfs een grote kerstparade bijgewoond in de stad. Alle Disney figuren kwamen voorbij. Erg leuk. Als echte kerstfanaat moet ik toegeven dat ik mijn familie en onze gezellige kerstavond wel heel erg ga missen dit jaar. Helemaal omdat Sander net zo dol is op kerst als een molletje op licht of een koala op beweging.....

Maar het goede nieuws is.... Sanders ouders komen met ons de feestdagen vieren!!! Over een kleine twee weekjes staan ze al bij ons op de stoep en we kijken ernaar uit. Natuurlijk hebben we veel contact met onze ouders die helemaal into het skypen, webcammen en msnen zijn. Zoals mijn moeder al zei “ik spreek je nu vaker dan toen je nog in Den Haag woonde’...haha. Maar natuurlijk is het leuker als je hen ook echt ff deel kan laten nemen aan je nieuwe leventje.

We komen de dagen dus wel door. We raken dus in zoverre gewend aan het nieuwe, ‘gewone’ leventje dat eigenlijk niet anders is dan in Nederland... werken, boodschappen, knutselen, slapen, en andere dagelijkse bezigheden. Maar aan de andere kant blijft veel nog nieuw, moeten we nog echt een sociaal leventje opbouwen en is zoiets kleins als boodschappen doen elke keer weer een uitdaging: welke kaas is nou het lekkerst (of moet ik zeggen het minst vies, want goede kaas kennen ze niet), kennen ze hier überhaupt filet american of carpaccio en zo ja waar?! En waar vind ik bouillon en hoe heet het ook alweer. Een uur later sta ik dan voor het juiste vak... oh ja, stock, dat was het.

Al met al vliegen de dagen voorbij. En natuurlijk hebben we ook onze dipjes, missen we familie en vrienden en het ‘gewone’ leventje. Maar daar tegenover staan wel de dagen waarop we genieten van dit mooie land. Melbourne heeft zoveel te bieden, het avontuur, de natuur en het leven dat verre van eentonig is!

Oh... en dan moet ik het nog even over het weer hebben want dat blijft me verbazen. De afgelopen maand was vrij nat voor Melbournse begrippen (meer dan 10 dagen regen!). Dat hebben wij weer haha. Maar vorige week stond ik in hemdje en korte broek mijn huisvrouwen dingen te doen in de keuken. De balkondeuren lekker open. Opeens denk ik...wat hoor ik nou. Vallen er hagelstenen zo groot als knikkers uit de lucht...en dat bij 25,4 graden!!!

Wij wensen iedereen een fijne pakjesavond toe! En natuurlijk vinden wij het ook leuk om af en toe iets van jullie te horen!

Groetjes Sander en Monique

Stroopwafels en zoute drop!

Hmmmm....misschien toch te vroeg gejuichd in onze vorige update. De weersvoorspellingen voor de komende dagen zijn niet denderend. Maar de ochtend dat we aan onze tweede mini-vakantie beginnen schijnt het zonnetje ons vrolijk tegemoet! Al snel laten we Melbourne achter ons en besluiten we ergens onderweg nog een shoppingmall aan te doen voordat we ons weer enigzins buiten de bewoonde wereld begeven. We nemen de tijd in een reusachtige supermarkt (de gemiddelde verpakking van willekeurig artikel is hier twee keer zo groot dan in Nederland en je waant je dus al snel in een winkel voor reuzen!). Zeer verrast stuiten we op een afdeling met ‘Europese’ producten en daar tussen alle spullen vinden we tot onze grote verbazing drop, speculaasjes, hagelslag, stroopwafels en appelstroop!!!

Ja, jullie raden het al... gewapend met stroopwafels en zoute drop vervolgen we onze weg!
Eerst richting Torquay...Surfmekka van de zuidkust hier. Ik krijg Sander zelfs bij wat surfwinkeltjes naar binnen. Even later verlaten we Torquay met onze nieuwe, ‘supercoole’ korte (surf)broeken, maar misschien moeten we toch eerst even de sportschool bezoeken voordat we ons hierin ook daadwerkelijk met bikinitopje en/of ontbloot bovenlijf kunnen vertonen op het strand... haha. Het gaat snel bergafwaarts na je 25ste verjaardag en dat is toch alweer ‘even’ geleden!
Nu ik al die surfers op hun bordje in het water zie liggen krijg ik toch wel kriebels om het weer eens te proberen binnenkort. Maar niet nu want het wordt alweer tijd om een camping te vinden!

Na ons eerste nachtje op een ‘normale’ kleine camping aan een riviertje vervolgen we onze weg langs ‘The Great Ocean Road’. Deze beroemde kustroute is na de 1e WO aangelegd door teruggekeerde soldaten ter nagedachtenis aan hen die zijn gesneuveld.
Mooie, en soms helaas ook erg toeristische plekken die we hier hebben bezocht zijn ‘The 12 Apostels (rotsformaties in zee), Bay of Islands (idemdito), Loch Arch (Grot en strand waar ooit de enige 2 opvarenden van een schipbreuk zijn aangespoeld), Bells Beach (beroemd surfstrand uit de film Point Break), en zo kan ik nog wel even doorgaan. Samenvattend is het een kustlijn met een turquoise zee, veel kliffen en rotsformaties maar ook mooie stranden en kleine dorpjes. De zee is er vaak ruig en golven slaan torenhoog te pletter tegen de rotsen die naar verloop van jaren unieke vormen en structuren aan hebben genomen. Erg mooi! Helaas hebben we net het seizoen van de walvissen gemist (voor de walvissen natuurlijk)...

We zijn inmiddels drie dagen verder en het weer is een stuk frisser. De wind is behoorlijk krachtig en Mitsi stamt uit de tijd dat het woord Aerodynamica nog moest worden uitgevonden. We besluiten daarom de kust achter ons te laten en het binnenland op te zoeken. We komen uit bij een primitieve maar erg mooie camping op vroegere vulcanische grond. Hier komen we er voor de tweede, opvolgende nacht achter dat de koala’s hier in hun hoe moet ik het zeggen.... ehm, nogal ‘hitsige’ periode van het jaar zitten. Over het algemeen is een koala te vergelijken met iemand die zojuist drie uur heeft zitten blowen in een doorsnee hollands coffeeshopje. Stoned van al die giftige Eucalyptusblaadjes is 1x per twee dagen verhuizen naar een andere boom eigenlijk al teveel gevraagd voor een gemiddelde koala. Eigenlijk veranderd hierin weinig in hun ‘hitsige’ periode ware het niet dat ze tegen de avond hartstochtelijk beginnen te knorren. Waarschijnlijk uit pure frustratie dat ze hun boom eventueel zouden moeten verlaten om ‘more or less’ iets actiefs te doen mocht het al gebeuren dat er misschien een koala van de andere sekse in een boom in de buurt rondhangt. En dan nog moet ik het zien gebeuren dat beide genoeg energie verzamelen om samen over de bloemetjes en de bijtjes te keuvelen. Maar op de een of andere manier krijgen ze het toch voor elkaar want tussen de leeggevreten Eucalyptusbomen hebben we toch aardig wat luidruchtige koala’s gespot!

Het weer lijkt wat op te klaren en het wordt zelfs even heerlijk warm als we richting ‘The Grampians National Park’ rijden. Dit is een bergachtige en bosrijke omgeving.
Het is toevallig net lang weekend ivm The Melbourne Cup (paardenraces waar alles draait om wedden, deftige kleding en zuipen). Hierdoor is het eigenlijk overvol in het National Park. We besluiten om net buiten het park te kamperen om vervolgens de volgende ochtend voor dag en dauw nog een aantal wandelingen te maken en wat bezichtigingen te doen.
Uiteindelijk komen we op een erg verlaten (we wisten niet eens of je er mocht kamperen) plek bovenlangs een groot, moerassig meer uit. ’t Zat er bomvol met watervogels en we waren nog ruim op tijd om van een mooie zonsondergang te kunnen genieten. Zoals Sander al zei ‘het is dat de olifanten en giraffen ontbreken anders dacht ik even in Afrika te zijn beland!”.
Die avond krijgen we bezoek van een Echidna (stekelvarken met een hele lange neus) die ik na veel geduld, hij rolt zich namelijk op en ik denk dat hij in de tussentijd sudokupuzzeltjes maakt voordat hij, 3 uur later’ besluit dat het gevaar is geweken en zijn tocht vervolgd, toch mooi op een kiekje weetje te zetten (zie hieronder)!

De volgende ochtend voor dag en dauw op. Ook de zonsopkomst is mooi! En nu voor alle drukte weer begint terug richting The Grampians. Hier maken we enkele wandelingen, waaronder naar een mooie waterval en tegen de tijd dat het druk wordt hebben wij er al een halve dag opzitten.
We rijden weer richting Melbourne en komen door het oude goudzoek-stadje Ballarat. Het is zondagmiddag, de winkels bijna allemaal dicht en tot overmaat van ramp gaat het ook nog regenen. Voor ons niet zo gunstig maar hier in de omgeving Melbourne wordt nu al over zware droogte gespeculeerd terwijl de zomer nog moet beginnen. En dat is ook duidelijk te zien als je rondrijdt buiten de stad. Ik denk dat het spreekwoord hier luidt: ‘Het gras is altijd bruiner bij de buren’. Dus met dat in ons achterhoofd laten we de moed niet zakken en maken we er een leuke laatste vakantieavond van. Nogmaals weet ons busje ons weer naar een kleine (alweer gratis) kampeerplek in een dalletje in een groot woud te brengen. En alhoewel we met moeite nog wat hout bij elkaar weten te sprokkelen en we ons plekje moeten delen met een aantal luidruchtige australische gezinnen is onze laatste avond droog en knus bij het kampvuurtje!

De volgende ochtend worden we wakker met regen en dan is het dubbel zo leuk om terug te keren naar ons gezellige en knusse huissie in St Kilda!

Ondertussen is Sander alweer aan het werk, Monique haar c.v. aan het bijschaven en zijn we vanmorgen om 6 uur opgestaan om een concert van Andre Rieu (ja, jullie lezen het goed) bij te wonen! We gaan nu dus lekker slapen en schrijven hierover de volgende keer meer....

Tot gauw...groetjes Sander en Monique

Ik kan geen IKEA meer zien!

Hieronder een aantal onderwerpen die ons de laatste weken hebben bezig gehouden. We zijn erg druk geweest, daarom zijn er wat minder updates geweest op onze website. Maar als alles meezit hebben we de komende tijd wat meer rust in de kont.

IKEA
Hmmmm...kon ik enkele weken geleden niet wachten om bij de IKEA te gaan shoppen?!?! Ondertussen hebben we de IKEA vier keer van binnen gezien (waarvan ons record op zes uur staat) en hebben we tig andere woon-, en witgoedwinkels van binnen gezien......
Een kleine opsomming over onze IKEA ervaringen:

1. De eerste keer is alles leuk. Kijken, kijken en nog eens kijken.
2. Nu serieus: Kopen, kopen, kopen..... althans dat dachten we. De IKEA bezorgd alleen de volgende dag en wij hebben ons huis pas over een week :(
3. Een week later en Monique heeft de hele catalogus uit haar hoofd geleerd. Nu dus ook echt de portemonnee getrokken en bijna onze hele inboedel gekocht. Maar natuurlijk hebben onze Zweedse vrienden niet alles op voorraad :(
4. Dag later: Alles geleverd... maar natuurlijk weer een paar spullen die beschadigd zijn.
5. Enkele dagen later proberen we het maar weer.... Zouden ze onze spullen nu wel op voorraad hebben? Deze keer hebben we geluk en kunnen we gelijk onze 2 beschadigde planken omruilen.
6. Dag later vraag ik aan Monique waar de omgeruilde planken zijn.... Ehhh die liggen nog bij de kassa (van de IKEA) L
7. WHAAAAAAAH :(((
8. Dus voor de afwisseling gaan we nog maar een keer gezellig een hotdog halen (welke ‘toevallig’ uitverkocht waren) ;)
9. Het is natuurlijk logisch dat we de dag erop achterkwamen dat we een verkeerde plank hebben meegekregen L Ik hoef natuurlijk niet te zeggen dat we natuurlijk niet nog een keer teruggaan en het kastje maar met gepast geweld in elkaar hebben geramt.

Tot zover Sander en Monique houden van IKEA ;)

’t Appartement
Ons appartementje bevalt ons heel goed. Niet te groot, niet te klein. Vooral de woonkamer met het kleine balkonnetje en de open keuken vinden we erg gezellig. Het uitzicht vanaf ons balkon is helaas wel noppie (we koekeloeren naar een ander complex en parkeergarage). Maar wat bomen sieren het geheel en ook het zonnetje bereikt ’s middags ons balkonnetje voor een paar uurtjes!
Het hele complex is erg rustig en comfortabel en alleen in de weekenden heb je wat geluidsoverlast van feestende mensen in omliggende complexen.

Verder is het uit den boze om zelf even een spijkertje in de muur te slaan zonder toestemming van de huurbaas (aanvraag moet via het makelaarskantoor) dus een likje verf op de muur zit er helemaal niet in. Dus geen blauwe muren dit keer ;)

Mitsi
Naast onze IKEA avonturen hebben we natuurlijk ook nog onze trouwe bus. Ik neem het hier even over van Sander. Het is voor hem te frustrerend om over dit onderwerp te mailen. Haha... Alles wat mis kon gaan ging ook mis. Ik ga er niet te diep op in maar zelfs de reserve band voor op de bumper sprong van pure ellende spontaan uit elkaar! Het is dat ik niet bijgelovig ben maar heeft iemand ooit gehoord van Voddoo busjes ipv poppetjes?
Ondertussen is Mitsi echter ‘geheeld’ en na een pruttellende start (we moesten nog een keer terug want de ‘timing’ (don’t ask me??) stond niet helemaal goed afgesteld) loopt hij nu weer als een tierelier en gaan we zelfs bergopwaarts harder dan 30 kpu...hahaha

Onze relatie
***Gecensureerd*** ;)

Vakantieplannen
Aangezien ze blijven schuiven met mijn startdatum, eerst 27 oktober, dan de 22ste hebben we eindelijk duidelijkheid over mijn startdatum. Ik begin 6 novembere met d’n arbeid. Dit betekend dat we nog een paar extra dagen hebben om er nog even op uit te trekken J

We vertrekken morgen (of overmorgen) richting de ‘Great Ocean Road’.
Voor degenen die hier nog nooit van gehoord hebben. Het is een bekende kustroute die langs kliffen, strandjes en bossen voert tussen Melbourne en Adelaide. Op de terugweg zullen we dan het binnenland eens gaan verkennen...wijnproeverijen, goudzoeken en dat soort dingen.

Het weer
Niet onder de 20 graden de afgelopen dagen! Af en toe zelfs 30 graden..... Okee, ik houd erover op......gnagna

Groetjes
Heel veel van ons aan iedereen!

Sander en Monique

Hieronder nog wat kiekjes van onze woning. Nog een beetje kaal maar er wordt aan gewerkt!

Huizenjacht!

Dan zit je op de camping in Melbourne (overigens erg prijzig). Geen busje meer ter beschikking want die stond en staat nog in de garage...maar daar kom ik zo nog op. Van de garagehouder hadden we wel een klein tentje gekregen maar dat is toch ook niet ideaal met al onze spullen. Daar komt nog eens bij dat we zo’n 45 minuten kwijt waren om met de tram naar de stad te komen. Daar moesten we dagelijks zijn voor het vinden van een woning. Niet echt handig.

En waar begin je dan met zoeken. Eerst de krant dan het internet en ondertussen probeer je je ook nog enigzins te orienteren in en om Melbourne Centrum. Eigenlijk wisten we het niet precies. Daar kwam bij dat we een oplossing moesten vinden voor internetten want we betaalden ons scheel aan die internetcafeetjes! En zondagmiddag toen we het eigenlijk niet meer zagen zitten gingen we toch nog even een internetcafee binnen. Daar vonden we uiteindelijk de prepaid internet aanbieding waar we al het hele weekend naar op zoek waren en die overal uitverkocht was. Dit betekende dat we eindelijk onbeperkt konden internetten op onze laptop! In het cafee ook nog snel even woningen gecheckt en daar was zojuist een advertentie geplaatst van een studio die tijdelijk te huur stond. Meteen gebeld en we konden meteen komen kijken!

Nou we hadden gehoopt dat het een beetje voorspoedig zou verlopen maar dat het zo snel zou gaan hadden we niet verwacht. Diezelfde avond werd namelijk nog het contract voor onze tijdelijke woonruimte getekend en maandag hadden we een nieuw onderkomen! Een piepklein studiootje in st Kilda. Volledig gemeubileerd (erg handig omdat onze spullen nog steeds onderweg zijn). En natuurlijk wel prettig dat we nu rustig op zoek konden gaan naar een ‘echte’ woonruimte.

Ondertussen stond en staat ons busje nog in de garage aan de andere kant van de stad. Helaas is er toch meer mis met het barrel dan we dachten. We hebben wel besloten om hem te laten repareren maar het gaat ons toch wat meer australische dollartjes kosten dan ons lief is. Jammer maar het is niet anders. Natuurlijk is het onze eigen schuld want we zijn toch een beetje te overhaast en goedgelovig geweest met deze aankoop. Helemaal balen nu we zien dat autoos hier uberhaupt erg goedkoop zijn...grrr. Maar aan de andere kant we hebben er al een super vakantie mee gehad en dat gaan we straks zeker vaker doen!

Ondertussen zijn we alle wijken van Melbourne gaan verkennen waar we eventueel wel zouden willen wonen. Natuurlijk hadden we ons daar voor de emigratie al in verdiept maar je krijgt pas een echte indruk van een buurt als je het zelf hebt gezien. We kwamen op enkelen buurten uit die we beiden zagen zitten en toen was het een kwestie van zoeken op het internet. Vijf bezichtigingen en een hele berg papieren invullen later (australiers doen alles nog ouderwets schriftelijk en willen alles weten van evt. toekomstige huurders) hadden we ons ingeschreven voor twee appartementen die onze voorkeur hadden. Eentje sprong er voornamelijk uit. Maar helaas waren er meer kapers op de kust! Nu was het een kwestie van wachten. Desbetreffende makelaar loopt alle aanvragen van de gegadigden door. Ze willen alles weten...persoonlijke gegevens, voormalige huurgegevens, voormalige en huidige baan en erg belangrijk je inkomen natuurlijk en je banksaldo! (En ze gaan je referenties ook daadwerkelijk na.) Daar worden dan de drie meest geschikte uitgekozen en die worden vervolgens voorgelegd aan de huurbaas en die kiest ‘the lucky winner’!

‘YAHOOOOO’!!!!!!!!!!!!!!!!! En dat waren wij!!! Dus vanaf volgende week vrijdag hebben wij een heerlijk appartementje in dezelfde straat waar we nu zitten. Het appartement zit op de eerste verdieping, heeft twee ruime slaapkamers een ruime badkamer met douche over bad, een woonkamer met open keuken (en afwasmachine...hihi) en een klein balkonnetje. Verder zit het in een soort van hofje en kunnen we gebruik maken van een klein zwembad en een kleine fitnessruimte. We wonen naast een heel groot park en als je de straat uit loopt sta je op het strand! What more do we have to say!

IKEA here I come. Morgen gaan we meubelen shoppen. Ik kan niet wachten (Sander ook niet....hahahaha).

Melbourne zelf is een reusachtige stad en als ik anderen moet geloven lijkt het enigzins op New York. Alle straten lopen parallel van noord naar zuid en van oost naar west...heel verwarrend. Feit is dat we in de binnenstad nog steeds rond lopen als twee verdwaalde marsmannetjes. Wel leeft het hier echt. Mensen gaan veel uit eten, iets drinken, de parken in, er zijn overal marktjes, noem maar op. Alles leeft op straat. Er gezellig.

Hieronder nog enkele kiekjes van ons nieuwe huisje en wat andere dingen die je in Melbourne kunt zien. Iedereen heel erg bedankt voor alle leuke reacties en lieve mailtjes! We houden jullie op de hoogte.

Sander en Monique