Stroopwafels en zoute drop!

Hmmmm....misschien toch te vroeg gejuichd in onze vorige update. De weersvoorspellingen voor de komende dagen zijn niet denderend. Maar de ochtend dat we aan onze tweede mini-vakantie beginnen schijnt het zonnetje ons vrolijk tegemoet! Al snel laten we Melbourne achter ons en besluiten we ergens onderweg nog een shoppingmall aan te doen voordat we ons weer enigzins buiten de bewoonde wereld begeven. We nemen de tijd in een reusachtige supermarkt (de gemiddelde verpakking van willekeurig artikel is hier twee keer zo groot dan in Nederland en je waant je dus al snel in een winkel voor reuzen!). Zeer verrast stuiten we op een afdeling met ‘Europese’ producten en daar tussen alle spullen vinden we tot onze grote verbazing drop, speculaasjes, hagelslag, stroopwafels en appelstroop!!!

Ja, jullie raden het al... gewapend met stroopwafels en zoute drop vervolgen we onze weg!
Eerst richting Torquay...Surfmekka van de zuidkust hier. Ik krijg Sander zelfs bij wat surfwinkeltjes naar binnen. Even later verlaten we Torquay met onze nieuwe, ‘supercoole’ korte (surf)broeken, maar misschien moeten we toch eerst even de sportschool bezoeken voordat we ons hierin ook daadwerkelijk met bikinitopje en/of ontbloot bovenlijf kunnen vertonen op het strand... haha. Het gaat snel bergafwaarts na je 25ste verjaardag en dat is toch alweer ‘even’ geleden!
Nu ik al die surfers op hun bordje in het water zie liggen krijg ik toch wel kriebels om het weer eens te proberen binnenkort. Maar niet nu want het wordt alweer tijd om een camping te vinden!

Na ons eerste nachtje op een ‘normale’ kleine camping aan een riviertje vervolgen we onze weg langs ‘The Great Ocean Road’. Deze beroemde kustroute is na de 1e WO aangelegd door teruggekeerde soldaten ter nagedachtenis aan hen die zijn gesneuveld.
Mooie, en soms helaas ook erg toeristische plekken die we hier hebben bezocht zijn ‘The 12 Apostels (rotsformaties in zee), Bay of Islands (idemdito), Loch Arch (Grot en strand waar ooit de enige 2 opvarenden van een schipbreuk zijn aangespoeld), Bells Beach (beroemd surfstrand uit de film Point Break), en zo kan ik nog wel even doorgaan. Samenvattend is het een kustlijn met een turquoise zee, veel kliffen en rotsformaties maar ook mooie stranden en kleine dorpjes. De zee is er vaak ruig en golven slaan torenhoog te pletter tegen de rotsen die naar verloop van jaren unieke vormen en structuren aan hebben genomen. Erg mooi! Helaas hebben we net het seizoen van de walvissen gemist (voor de walvissen natuurlijk)...

We zijn inmiddels drie dagen verder en het weer is een stuk frisser. De wind is behoorlijk krachtig en Mitsi stamt uit de tijd dat het woord Aerodynamica nog moest worden uitgevonden. We besluiten daarom de kust achter ons te laten en het binnenland op te zoeken. We komen uit bij een primitieve maar erg mooie camping op vroegere vulcanische grond. Hier komen we er voor de tweede, opvolgende nacht achter dat de koala’s hier in hun hoe moet ik het zeggen.... ehm, nogal ‘hitsige’ periode van het jaar zitten. Over het algemeen is een koala te vergelijken met iemand die zojuist drie uur heeft zitten blowen in een doorsnee hollands coffeeshopje. Stoned van al die giftige Eucalyptusblaadjes is 1x per twee dagen verhuizen naar een andere boom eigenlijk al teveel gevraagd voor een gemiddelde koala. Eigenlijk veranderd hierin weinig in hun ‘hitsige’ periode ware het niet dat ze tegen de avond hartstochtelijk beginnen te knorren. Waarschijnlijk uit pure frustratie dat ze hun boom eventueel zouden moeten verlaten om ‘more or less’ iets actiefs te doen mocht het al gebeuren dat er misschien een koala van de andere sekse in een boom in de buurt rondhangt. En dan nog moet ik het zien gebeuren dat beide genoeg energie verzamelen om samen over de bloemetjes en de bijtjes te keuvelen. Maar op de een of andere manier krijgen ze het toch voor elkaar want tussen de leeggevreten Eucalyptusbomen hebben we toch aardig wat luidruchtige koala’s gespot!

Het weer lijkt wat op te klaren en het wordt zelfs even heerlijk warm als we richting ‘The Grampians National Park’ rijden. Dit is een bergachtige en bosrijke omgeving.
Het is toevallig net lang weekend ivm The Melbourne Cup (paardenraces waar alles draait om wedden, deftige kleding en zuipen). Hierdoor is het eigenlijk overvol in het National Park. We besluiten om net buiten het park te kamperen om vervolgens de volgende ochtend voor dag en dauw nog een aantal wandelingen te maken en wat bezichtigingen te doen.
Uiteindelijk komen we op een erg verlaten (we wisten niet eens of je er mocht kamperen) plek bovenlangs een groot, moerassig meer uit. ’t Zat er bomvol met watervogels en we waren nog ruim op tijd om van een mooie zonsondergang te kunnen genieten. Zoals Sander al zei ‘het is dat de olifanten en giraffen ontbreken anders dacht ik even in Afrika te zijn beland!”.
Die avond krijgen we bezoek van een Echidna (stekelvarken met een hele lange neus) die ik na veel geduld, hij rolt zich namelijk op en ik denk dat hij in de tussentijd sudokupuzzeltjes maakt voordat hij, 3 uur later’ besluit dat het gevaar is geweken en zijn tocht vervolgd, toch mooi op een kiekje weetje te zetten (zie hieronder)!

De volgende ochtend voor dag en dauw op. Ook de zonsopkomst is mooi! En nu voor alle drukte weer begint terug richting The Grampians. Hier maken we enkele wandelingen, waaronder naar een mooie waterval en tegen de tijd dat het druk wordt hebben wij er al een halve dag opzitten.
We rijden weer richting Melbourne en komen door het oude goudzoek-stadje Ballarat. Het is zondagmiddag, de winkels bijna allemaal dicht en tot overmaat van ramp gaat het ook nog regenen. Voor ons niet zo gunstig maar hier in de omgeving Melbourne wordt nu al over zware droogte gespeculeerd terwijl de zomer nog moet beginnen. En dat is ook duidelijk te zien als je rondrijdt buiten de stad. Ik denk dat het spreekwoord hier luidt: ‘Het gras is altijd bruiner bij de buren’. Dus met dat in ons achterhoofd laten we de moed niet zakken en maken we er een leuke laatste vakantieavond van. Nogmaals weet ons busje ons weer naar een kleine (alweer gratis) kampeerplek in een dalletje in een groot woud te brengen. En alhoewel we met moeite nog wat hout bij elkaar weten te sprokkelen en we ons plekje moeten delen met een aantal luidruchtige australische gezinnen is onze laatste avond droog en knus bij het kampvuurtje!

De volgende ochtend worden we wakker met regen en dan is het dubbel zo leuk om terug te keren naar ons gezellige en knusse huissie in St Kilda!

Ondertussen is Sander alweer aan het werk, Monique haar c.v. aan het bijschaven en zijn we vanmorgen om 6 uur opgestaan om een concert van Andre Rieu (ja, jullie lezen het goed) bij te wonen! We gaan nu dus lekker slapen en schrijven hierover de volgende keer meer....

Tot gauw...groetjes Sander en Monique