HO HO HO!

Een beetje laat maar alsnog wensen wij iedereen hele gezellige kerstdagen toe en een spetterend 2009!

Vanaf morgen trekken we er vier daagjes opuit. Hopelijk vinden we nog een plekje op een camping in de buurt van Wilson Promotory National Park. De grote vakantie is hier nu begonnen en wat doe je dan als echte Australier.... je gaat kamperen!!! Dus dat gaan we dan doen ook.

Verder vliegen de dagen hier voorbij en slepen we Christ en Carola van hot naar her!
We genieten van de zomer die nu echt begonnen is. Ook Sander is lekker vrij tussen kerst en oud en nieuw. En in Januari gaan we dan beide weer aan het werk, want ook ik heb een baan gevonden (als manager in mijn favoriete craft/homedecoration winkeltje)! Maar daarover de volgende keer meer...

Iedereen de beste wensen!
Groetjes Christ, Carola, Sander en Monique

...En toen was het gedaan met het luizenleventje!

Ja, aan alles komt een eind. Zo ook aan onze lange emigratie-vakantie. Tijd om de realiteit weer onder ogen te zien. En dat is wel even weer wennen. Het gekke is dat je eigenlijk zo weer in het ‘gewone’ leventje zit, maar eigenlijk is het nog niet helemaal ons ‘gewone’ leventje.... Ben ik nog te volgen?!

Allereerst moest Sander begin deze maand beginnen met zijn baan. Eerst nog ff snel overhemden halen want onze vracht uit Nederland was nog niet gearriveerd. En maar 1 pak mee en drie overhemden....das een beetje weinig.... De buurman lief aangekeken voor het lenen van zijn strijkplank... Tja, we redden ons wel maar het is even behelpen!

Sander had eerst twee introductiedagen voor de boeg. Deze is hij met moeite door gekomen zonder in slaap te vallen (het was namelijk meer ingesteld op ‘nieuwe’ werknemers en bracht voor San weinig vernieuwends).
Vervolgens was er niet meteen een ‘passende’ rol voor Sander vrij met als gevolg dat hij de eerste twee weken op kantoor mocht doorbrengen. Maar het wachten werd beloond want uiteindelijk is hij aangenomen voor een ‘security’ project. Hierin wil hij zich graag specialiseren en dan is het wel zo prettig om de theoretische kennis om te kunnen zetten in de praktijk.

En dan blijf ik alleen over. Fulltime huisvrouw is ook weer eens wat anders...hihi!
In de tweede week dat Sander aan het werk was kwamen onze spullen uit Nederland. Het was net Kerstmis. Eindelijk weer keuze in kleding en schoenen!!! Een dag en vier verschillende outfits verder, had ik bijna alles al uitgepakt en opgeruimd.
Hoe kom je verder de dagen zo door hoor ik iedereen denken. Nou, daar heb ik echt geen moeite mee. Allereerst ben ik ook gewoon van plan weer aan het werk te gaan. Dus dan moeten er CV’s bijgeschaafd worden, open sollicitaties verstuurd worden en dan maar eens de stad in om interesse te tonen en navraag te doen bij winkeltjes die me aanspreken. Niet meteen de meest gunstige tijd want hier zitten we al volop in de kerstinkopen en de meeste winkels hebben al in augustus tot oktober al hun personeel voor de feestdagen aangenomen. Maar ik ben nu net twee weekjes op zoek en we zullen zien of ik nog dit jaar iets ga vinden of niet!

Verder blijf ik natuurlijk doorgaan met het maken van kinderkamer decoraties en heb ik al wat marktjes ontdekt waar ik in de toekomst eens zou kunnen staan om spulletjes te verkopen. Ben wel benieuwd of er interesse voor is.

In onze laatste mail eindigde ik met ons concertje van Andre Rieu. Nou hebben meteen hele hordes bloglezers naar zijn concert in Australië gekeken op de Nederlandse televisie om ook maar een glimp van ons op te kunnen vangen. Ik moet iedereen teleurstellen... nee wij waren inderdaad niet te zien! Weten jullie wel hoe duur zijn kaartjes zijn?!!?! Haha, nee zoals echte Nederlanders betamen zijn wij naar een gratis voorstelling geweest in de stad. Dit optreden ging samen met de ontbijtshow van Melbourne en was min of meer geïmproviseerd met een klein gedeelte van zijn orkest. Dit betekende wel dat we om 6 uur zijn op gestaan op een donderdagmorgen en om 7.30 al op Federation Square (het stadsplein zeg maar) stonden. En ik moet zeggen: het was een groot succes. Het was die dag heerlijk weer dus we stonden bij een opkomend zonnetje te wachten op de komst van Andre. Als ik van tevoren had geweten hoe grappig die man is en de moeite die hij in zijn shows steekt dan had ik misschien toch overwogen een echt concertkaartje te kopen! Sander en ik hebben zijn hele optreden bijgewoond met een lekker bakkie koffie erbij. En het was geweldig leuk! Een goed begin van de dag!

Verder komt ons sociale leventje heel langzaam op gang. Sommigen van jullie weten misschien dat tegelijkertijd met ons nog een stelletje uit Den Haag hierheen is geëmigreerd. Met hen zijn we ondertussen bevriend geraakt.
Ook kent Sander nog enkele mensen hier in Melbourne van zijn vorige reis, met wie we af en toe afspreken.
Via Sanders werk beginnen de contacten zo langzamerhand te komen. Een keer per jaar is er een eindfeest van Sanders werk. Zo ook hier. Dit betekende dat we in onze mooiste kleertjes op mochten komen draven en we ons de hele avond tegoed mochten doen aan lekkere hapjes en champagne! Het was een geslaagd feest! De dag erna iets minder.....haha.

Deze week hebben we een ‘kerstborrel’ gehad met alle buurtjes uit het appartementen complex. Erg leuk. Je moest je eigen drinken meenemen en voor wat hapjes zorgen. Deze werden allemaal op een grote tafel gezet en al snaaiend en kletsend was het een leuke gelegenheid om erachter te komen wie nou eigenlijk je buren zijn. Ook hier wat leuke eerste contacten opgedaan en meteen uitgenodigd door een Nederlands opaatje die hier al jaren woont, om eens een biertje te komen drinken! (Wij nemen de stroopwafels mee ;)

Hier in Australië kan je niet om de kerstdagen heen. Ik stel me voor dat het niet echt onder doet bij Amerika en ook hier vliegen de dollartjes over de toonbank. Ik heb zelfs een grote kerstparade bijgewoond in de stad. Alle Disney figuren kwamen voorbij. Erg leuk. Als echte kerstfanaat moet ik toegeven dat ik mijn familie en onze gezellige kerstavond wel heel erg ga missen dit jaar. Helemaal omdat Sander net zo dol is op kerst als een molletje op licht of een koala op beweging.....

Maar het goede nieuws is.... Sanders ouders komen met ons de feestdagen vieren!!! Over een kleine twee weekjes staan ze al bij ons op de stoep en we kijken ernaar uit. Natuurlijk hebben we veel contact met onze ouders die helemaal into het skypen, webcammen en msnen zijn. Zoals mijn moeder al zei “ik spreek je nu vaker dan toen je nog in Den Haag woonde’...haha. Maar natuurlijk is het leuker als je hen ook echt ff deel kan laten nemen aan je nieuwe leventje.

We komen de dagen dus wel door. We raken dus in zoverre gewend aan het nieuwe, ‘gewone’ leventje dat eigenlijk niet anders is dan in Nederland... werken, boodschappen, knutselen, slapen, en andere dagelijkse bezigheden. Maar aan de andere kant blijft veel nog nieuw, moeten we nog echt een sociaal leventje opbouwen en is zoiets kleins als boodschappen doen elke keer weer een uitdaging: welke kaas is nou het lekkerst (of moet ik zeggen het minst vies, want goede kaas kennen ze niet), kennen ze hier überhaupt filet american of carpaccio en zo ja waar?! En waar vind ik bouillon en hoe heet het ook alweer. Een uur later sta ik dan voor het juiste vak... oh ja, stock, dat was het.

Al met al vliegen de dagen voorbij. En natuurlijk hebben we ook onze dipjes, missen we familie en vrienden en het ‘gewone’ leventje. Maar daar tegenover staan wel de dagen waarop we genieten van dit mooie land. Melbourne heeft zoveel te bieden, het avontuur, de natuur en het leven dat verre van eentonig is!

Oh... en dan moet ik het nog even over het weer hebben want dat blijft me verbazen. De afgelopen maand was vrij nat voor Melbournse begrippen (meer dan 10 dagen regen!). Dat hebben wij weer haha. Maar vorige week stond ik in hemdje en korte broek mijn huisvrouwen dingen te doen in de keuken. De balkondeuren lekker open. Opeens denk ik...wat hoor ik nou. Vallen er hagelstenen zo groot als knikkers uit de lucht...en dat bij 25,4 graden!!!

Wij wensen iedereen een fijne pakjesavond toe! En natuurlijk vinden wij het ook leuk om af en toe iets van jullie te horen!

Groetjes Sander en Monique

Stroopwafels en zoute drop!

Hmmmm....misschien toch te vroeg gejuichd in onze vorige update. De weersvoorspellingen voor de komende dagen zijn niet denderend. Maar de ochtend dat we aan onze tweede mini-vakantie beginnen schijnt het zonnetje ons vrolijk tegemoet! Al snel laten we Melbourne achter ons en besluiten we ergens onderweg nog een shoppingmall aan te doen voordat we ons weer enigzins buiten de bewoonde wereld begeven. We nemen de tijd in een reusachtige supermarkt (de gemiddelde verpakking van willekeurig artikel is hier twee keer zo groot dan in Nederland en je waant je dus al snel in een winkel voor reuzen!). Zeer verrast stuiten we op een afdeling met ‘Europese’ producten en daar tussen alle spullen vinden we tot onze grote verbazing drop, speculaasjes, hagelslag, stroopwafels en appelstroop!!!

Ja, jullie raden het al... gewapend met stroopwafels en zoute drop vervolgen we onze weg!
Eerst richting Torquay...Surfmekka van de zuidkust hier. Ik krijg Sander zelfs bij wat surfwinkeltjes naar binnen. Even later verlaten we Torquay met onze nieuwe, ‘supercoole’ korte (surf)broeken, maar misschien moeten we toch eerst even de sportschool bezoeken voordat we ons hierin ook daadwerkelijk met bikinitopje en/of ontbloot bovenlijf kunnen vertonen op het strand... haha. Het gaat snel bergafwaarts na je 25ste verjaardag en dat is toch alweer ‘even’ geleden!
Nu ik al die surfers op hun bordje in het water zie liggen krijg ik toch wel kriebels om het weer eens te proberen binnenkort. Maar niet nu want het wordt alweer tijd om een camping te vinden!

Na ons eerste nachtje op een ‘normale’ kleine camping aan een riviertje vervolgen we onze weg langs ‘The Great Ocean Road’. Deze beroemde kustroute is na de 1e WO aangelegd door teruggekeerde soldaten ter nagedachtenis aan hen die zijn gesneuveld.
Mooie, en soms helaas ook erg toeristische plekken die we hier hebben bezocht zijn ‘The 12 Apostels (rotsformaties in zee), Bay of Islands (idemdito), Loch Arch (Grot en strand waar ooit de enige 2 opvarenden van een schipbreuk zijn aangespoeld), Bells Beach (beroemd surfstrand uit de film Point Break), en zo kan ik nog wel even doorgaan. Samenvattend is het een kustlijn met een turquoise zee, veel kliffen en rotsformaties maar ook mooie stranden en kleine dorpjes. De zee is er vaak ruig en golven slaan torenhoog te pletter tegen de rotsen die naar verloop van jaren unieke vormen en structuren aan hebben genomen. Erg mooi! Helaas hebben we net het seizoen van de walvissen gemist (voor de walvissen natuurlijk)...

We zijn inmiddels drie dagen verder en het weer is een stuk frisser. De wind is behoorlijk krachtig en Mitsi stamt uit de tijd dat het woord Aerodynamica nog moest worden uitgevonden. We besluiten daarom de kust achter ons te laten en het binnenland op te zoeken. We komen uit bij een primitieve maar erg mooie camping op vroegere vulcanische grond. Hier komen we er voor de tweede, opvolgende nacht achter dat de koala’s hier in hun hoe moet ik het zeggen.... ehm, nogal ‘hitsige’ periode van het jaar zitten. Over het algemeen is een koala te vergelijken met iemand die zojuist drie uur heeft zitten blowen in een doorsnee hollands coffeeshopje. Stoned van al die giftige Eucalyptusblaadjes is 1x per twee dagen verhuizen naar een andere boom eigenlijk al teveel gevraagd voor een gemiddelde koala. Eigenlijk veranderd hierin weinig in hun ‘hitsige’ periode ware het niet dat ze tegen de avond hartstochtelijk beginnen te knorren. Waarschijnlijk uit pure frustratie dat ze hun boom eventueel zouden moeten verlaten om ‘more or less’ iets actiefs te doen mocht het al gebeuren dat er misschien een koala van de andere sekse in een boom in de buurt rondhangt. En dan nog moet ik het zien gebeuren dat beide genoeg energie verzamelen om samen over de bloemetjes en de bijtjes te keuvelen. Maar op de een of andere manier krijgen ze het toch voor elkaar want tussen de leeggevreten Eucalyptusbomen hebben we toch aardig wat luidruchtige koala’s gespot!

Het weer lijkt wat op te klaren en het wordt zelfs even heerlijk warm als we richting ‘The Grampians National Park’ rijden. Dit is een bergachtige en bosrijke omgeving.
Het is toevallig net lang weekend ivm The Melbourne Cup (paardenraces waar alles draait om wedden, deftige kleding en zuipen). Hierdoor is het eigenlijk overvol in het National Park. We besluiten om net buiten het park te kamperen om vervolgens de volgende ochtend voor dag en dauw nog een aantal wandelingen te maken en wat bezichtigingen te doen.
Uiteindelijk komen we op een erg verlaten (we wisten niet eens of je er mocht kamperen) plek bovenlangs een groot, moerassig meer uit. ’t Zat er bomvol met watervogels en we waren nog ruim op tijd om van een mooie zonsondergang te kunnen genieten. Zoals Sander al zei ‘het is dat de olifanten en giraffen ontbreken anders dacht ik even in Afrika te zijn beland!”.
Die avond krijgen we bezoek van een Echidna (stekelvarken met een hele lange neus) die ik na veel geduld, hij rolt zich namelijk op en ik denk dat hij in de tussentijd sudokupuzzeltjes maakt voordat hij, 3 uur later’ besluit dat het gevaar is geweken en zijn tocht vervolgd, toch mooi op een kiekje weetje te zetten (zie hieronder)!

De volgende ochtend voor dag en dauw op. Ook de zonsopkomst is mooi! En nu voor alle drukte weer begint terug richting The Grampians. Hier maken we enkele wandelingen, waaronder naar een mooie waterval en tegen de tijd dat het druk wordt hebben wij er al een halve dag opzitten.
We rijden weer richting Melbourne en komen door het oude goudzoek-stadje Ballarat. Het is zondagmiddag, de winkels bijna allemaal dicht en tot overmaat van ramp gaat het ook nog regenen. Voor ons niet zo gunstig maar hier in de omgeving Melbourne wordt nu al over zware droogte gespeculeerd terwijl de zomer nog moet beginnen. En dat is ook duidelijk te zien als je rondrijdt buiten de stad. Ik denk dat het spreekwoord hier luidt: ‘Het gras is altijd bruiner bij de buren’. Dus met dat in ons achterhoofd laten we de moed niet zakken en maken we er een leuke laatste vakantieavond van. Nogmaals weet ons busje ons weer naar een kleine (alweer gratis) kampeerplek in een dalletje in een groot woud te brengen. En alhoewel we met moeite nog wat hout bij elkaar weten te sprokkelen en we ons plekje moeten delen met een aantal luidruchtige australische gezinnen is onze laatste avond droog en knus bij het kampvuurtje!

De volgende ochtend worden we wakker met regen en dan is het dubbel zo leuk om terug te keren naar ons gezellige en knusse huissie in St Kilda!

Ondertussen is Sander alweer aan het werk, Monique haar c.v. aan het bijschaven en zijn we vanmorgen om 6 uur opgestaan om een concert van Andre Rieu (ja, jullie lezen het goed) bij te wonen! We gaan nu dus lekker slapen en schrijven hierover de volgende keer meer....

Tot gauw...groetjes Sander en Monique

Ik kan geen IKEA meer zien!

Hieronder een aantal onderwerpen die ons de laatste weken hebben bezig gehouden. We zijn erg druk geweest, daarom zijn er wat minder updates geweest op onze website. Maar als alles meezit hebben we de komende tijd wat meer rust in de kont.

IKEA
Hmmmm...kon ik enkele weken geleden niet wachten om bij de IKEA te gaan shoppen?!?! Ondertussen hebben we de IKEA vier keer van binnen gezien (waarvan ons record op zes uur staat) en hebben we tig andere woon-, en witgoedwinkels van binnen gezien......
Een kleine opsomming over onze IKEA ervaringen:

1. De eerste keer is alles leuk. Kijken, kijken en nog eens kijken.
2. Nu serieus: Kopen, kopen, kopen..... althans dat dachten we. De IKEA bezorgd alleen de volgende dag en wij hebben ons huis pas over een week :(
3. Een week later en Monique heeft de hele catalogus uit haar hoofd geleerd. Nu dus ook echt de portemonnee getrokken en bijna onze hele inboedel gekocht. Maar natuurlijk hebben onze Zweedse vrienden niet alles op voorraad :(
4. Dag later: Alles geleverd... maar natuurlijk weer een paar spullen die beschadigd zijn.
5. Enkele dagen later proberen we het maar weer.... Zouden ze onze spullen nu wel op voorraad hebben? Deze keer hebben we geluk en kunnen we gelijk onze 2 beschadigde planken omruilen.
6. Dag later vraag ik aan Monique waar de omgeruilde planken zijn.... Ehhh die liggen nog bij de kassa (van de IKEA) L
7. WHAAAAAAAH :(((
8. Dus voor de afwisseling gaan we nog maar een keer gezellig een hotdog halen (welke ‘toevallig’ uitverkocht waren) ;)
9. Het is natuurlijk logisch dat we de dag erop achterkwamen dat we een verkeerde plank hebben meegekregen L Ik hoef natuurlijk niet te zeggen dat we natuurlijk niet nog een keer teruggaan en het kastje maar met gepast geweld in elkaar hebben geramt.

Tot zover Sander en Monique houden van IKEA ;)

’t Appartement
Ons appartementje bevalt ons heel goed. Niet te groot, niet te klein. Vooral de woonkamer met het kleine balkonnetje en de open keuken vinden we erg gezellig. Het uitzicht vanaf ons balkon is helaas wel noppie (we koekeloeren naar een ander complex en parkeergarage). Maar wat bomen sieren het geheel en ook het zonnetje bereikt ’s middags ons balkonnetje voor een paar uurtjes!
Het hele complex is erg rustig en comfortabel en alleen in de weekenden heb je wat geluidsoverlast van feestende mensen in omliggende complexen.

Verder is het uit den boze om zelf even een spijkertje in de muur te slaan zonder toestemming van de huurbaas (aanvraag moet via het makelaarskantoor) dus een likje verf op de muur zit er helemaal niet in. Dus geen blauwe muren dit keer ;)

Mitsi
Naast onze IKEA avonturen hebben we natuurlijk ook nog onze trouwe bus. Ik neem het hier even over van Sander. Het is voor hem te frustrerend om over dit onderwerp te mailen. Haha... Alles wat mis kon gaan ging ook mis. Ik ga er niet te diep op in maar zelfs de reserve band voor op de bumper sprong van pure ellende spontaan uit elkaar! Het is dat ik niet bijgelovig ben maar heeft iemand ooit gehoord van Voddoo busjes ipv poppetjes?
Ondertussen is Mitsi echter ‘geheeld’ en na een pruttellende start (we moesten nog een keer terug want de ‘timing’ (don’t ask me??) stond niet helemaal goed afgesteld) loopt hij nu weer als een tierelier en gaan we zelfs bergopwaarts harder dan 30 kpu...hahaha

Onze relatie
***Gecensureerd*** ;)

Vakantieplannen
Aangezien ze blijven schuiven met mijn startdatum, eerst 27 oktober, dan de 22ste hebben we eindelijk duidelijkheid over mijn startdatum. Ik begin 6 novembere met d’n arbeid. Dit betekend dat we nog een paar extra dagen hebben om er nog even op uit te trekken J

We vertrekken morgen (of overmorgen) richting de ‘Great Ocean Road’.
Voor degenen die hier nog nooit van gehoord hebben. Het is een bekende kustroute die langs kliffen, strandjes en bossen voert tussen Melbourne en Adelaide. Op de terugweg zullen we dan het binnenland eens gaan verkennen...wijnproeverijen, goudzoeken en dat soort dingen.

Het weer
Niet onder de 20 graden de afgelopen dagen! Af en toe zelfs 30 graden..... Okee, ik houd erover op......gnagna

Groetjes
Heel veel van ons aan iedereen!

Sander en Monique

Hieronder nog wat kiekjes van onze woning. Nog een beetje kaal maar er wordt aan gewerkt!

Huizenjacht!

Dan zit je op de camping in Melbourne (overigens erg prijzig). Geen busje meer ter beschikking want die stond en staat nog in de garage...maar daar kom ik zo nog op. Van de garagehouder hadden we wel een klein tentje gekregen maar dat is toch ook niet ideaal met al onze spullen. Daar komt nog eens bij dat we zo’n 45 minuten kwijt waren om met de tram naar de stad te komen. Daar moesten we dagelijks zijn voor het vinden van een woning. Niet echt handig.

En waar begin je dan met zoeken. Eerst de krant dan het internet en ondertussen probeer je je ook nog enigzins te orienteren in en om Melbourne Centrum. Eigenlijk wisten we het niet precies. Daar kwam bij dat we een oplossing moesten vinden voor internetten want we betaalden ons scheel aan die internetcafeetjes! En zondagmiddag toen we het eigenlijk niet meer zagen zitten gingen we toch nog even een internetcafee binnen. Daar vonden we uiteindelijk de prepaid internet aanbieding waar we al het hele weekend naar op zoek waren en die overal uitverkocht was. Dit betekende dat we eindelijk onbeperkt konden internetten op onze laptop! In het cafee ook nog snel even woningen gecheckt en daar was zojuist een advertentie geplaatst van een studio die tijdelijk te huur stond. Meteen gebeld en we konden meteen komen kijken!

Nou we hadden gehoopt dat het een beetje voorspoedig zou verlopen maar dat het zo snel zou gaan hadden we niet verwacht. Diezelfde avond werd namelijk nog het contract voor onze tijdelijke woonruimte getekend en maandag hadden we een nieuw onderkomen! Een piepklein studiootje in st Kilda. Volledig gemeubileerd (erg handig omdat onze spullen nog steeds onderweg zijn). En natuurlijk wel prettig dat we nu rustig op zoek konden gaan naar een ‘echte’ woonruimte.

Ondertussen stond en staat ons busje nog in de garage aan de andere kant van de stad. Helaas is er toch meer mis met het barrel dan we dachten. We hebben wel besloten om hem te laten repareren maar het gaat ons toch wat meer australische dollartjes kosten dan ons lief is. Jammer maar het is niet anders. Natuurlijk is het onze eigen schuld want we zijn toch een beetje te overhaast en goedgelovig geweest met deze aankoop. Helemaal balen nu we zien dat autoos hier uberhaupt erg goedkoop zijn...grrr. Maar aan de andere kant we hebben er al een super vakantie mee gehad en dat gaan we straks zeker vaker doen!

Ondertussen zijn we alle wijken van Melbourne gaan verkennen waar we eventueel wel zouden willen wonen. Natuurlijk hadden we ons daar voor de emigratie al in verdiept maar je krijgt pas een echte indruk van een buurt als je het zelf hebt gezien. We kwamen op enkelen buurten uit die we beiden zagen zitten en toen was het een kwestie van zoeken op het internet. Vijf bezichtigingen en een hele berg papieren invullen later (australiers doen alles nog ouderwets schriftelijk en willen alles weten van evt. toekomstige huurders) hadden we ons ingeschreven voor twee appartementen die onze voorkeur hadden. Eentje sprong er voornamelijk uit. Maar helaas waren er meer kapers op de kust! Nu was het een kwestie van wachten. Desbetreffende makelaar loopt alle aanvragen van de gegadigden door. Ze willen alles weten...persoonlijke gegevens, voormalige huurgegevens, voormalige en huidige baan en erg belangrijk je inkomen natuurlijk en je banksaldo! (En ze gaan je referenties ook daadwerkelijk na.) Daar worden dan de drie meest geschikte uitgekozen en die worden vervolgens voorgelegd aan de huurbaas en die kiest ‘the lucky winner’!

‘YAHOOOOO’!!!!!!!!!!!!!!!!! En dat waren wij!!! Dus vanaf volgende week vrijdag hebben wij een heerlijk appartementje in dezelfde straat waar we nu zitten. Het appartement zit op de eerste verdieping, heeft twee ruime slaapkamers een ruime badkamer met douche over bad, een woonkamer met open keuken (en afwasmachine...hihi) en een klein balkonnetje. Verder zit het in een soort van hofje en kunnen we gebruik maken van een klein zwembad en een kleine fitnessruimte. We wonen naast een heel groot park en als je de straat uit loopt sta je op het strand! What more do we have to say!

IKEA here I come. Morgen gaan we meubelen shoppen. Ik kan niet wachten (Sander ook niet....hahahaha).

Melbourne zelf is een reusachtige stad en als ik anderen moet geloven lijkt het enigzins op New York. Alle straten lopen parallel van noord naar zuid en van oost naar west...heel verwarrend. Feit is dat we in de binnenstad nog steeds rond lopen als twee verdwaalde marsmannetjes. Wel leeft het hier echt. Mensen gaan veel uit eten, iets drinken, de parken in, er zijn overal marktjes, noem maar op. Alles leeft op straat. Er gezellig.

Hieronder nog enkele kiekjes van ons nieuwe huisje en wat andere dingen die je in Melbourne kunt zien. Iedereen heel erg bedankt voor alle leuke reacties en lieve mailtjes! We houden jullie op de hoogte.

Sander en Monique

On the road!

"Korte bocht naar links... en nu een grote bocht naar rechts"!
Zo vertrokken we vanuit de parkeergarage in Sydney. Toch even weer wennen dat links rijden. Steeds maar weer de ruitenwisser aan i.p.v. het knipperlicht. Maar Sander had het toch snel weer onder de knie.

Onze eerste stop: The Blue Mountains. Hier waren we allebei al eerder geweest maar het blijft een indrukwekkende plek. Een National Park met volop bossen en bergen. Helaas wel erg toeristisch.

Tijd om echt te gaan kamperen dus. Weg van de mensenmassa! Vol goede moed gingen we op weg naar Abbercrombie Caves Campsite. Nou, en dat begon lekker. Het wordt toch eerder donker dan verwacht en misschien toch vaker tanken de volgende keer (als er nog een volgende keer zou komen...). Met het gastanklampje op rood en de benzinepijl op bijna 'empty' raakte ik volledig in paniek natuurlijk.We waren in de midlle of nowhere en ik zag ons al stranden midden in een oerwoud met enge spinnen en heftige bosbranden op de loer!

Toch de camping gehaald. Die lag in een diep dal midden in de bossen en bergen. "Hoe komen we morgen ooit terug die berg op?" dacht ik nog.'t dichtsbijzijnde dorp was nog 35 km...

Tja, en dan wordt je de volgende ochtend wakker. Je gooit de achterklep van de bus open, de zon schijnt en aan de overkant van een idillisch beekje staan drie kangeroes je verontwaardigd aan te kijken omdat je de stilte verstoord. Als klap op de vuurpijl komt er een grote rode papagaai op mijn schouder meeontbijten!
" Waar heb ik me in hemelsnaam druk om gemaakt gisteren? Op deze plek wil ik best enkele dagen stranden!"

Het dichtsbijzijnde tankstation hebben we natuurlijk ruim gehaald...haha.
De daaropvolgende dagen zijn we via Bombay (Braidwood), Mistery Bay, Mallacoota, Cape Conrad, Buchan en Walhalla naar Melbourne gereden. Angstvallig de lampjes en metertjes voor de gas en bezine in de gaten houdend natuurlijk.

Over het algemeen hebben we vrij afgelegen gecampeerd. Vaak is dit een stukje grond waar een toiletgebouw, lees 4 houten wanden met een primitieve WC boven een gat in de grond, te vinden is. ’s Ochtends komt er dan een ranger langs bij wie je kunt betalen, of je laat een eveloppe met geld achter in een soort brievenbus.

’s Avonds tegen half zes kwamen we vaak aan op bestemming. Dan als een gek hout sprokkelen, want om 18.30 is het hier pikkedonker (het is hier officieel nog winter) en wordt het koud. Dan is een kampvuur wel lekker.

We hebben veel wilde dieren gezien waaronder possums, papegaaien, kangeroes, een long nosed bandicoot, salamanders en egels. Met als toppunt een reuze-haggedis die door het gekraak van de remmen helaas niet op de gevoellige plaat is vastgelegd.

Een paar high-lights van de trip:
- In Buchan hebben we een van de limestone grotten bezocht.
- We hebben een echt goudmijnstadje bezocht (Walhalla)
- We hebben Genoa-peak beklommen waar we van een supermooi uitzicht hebben genoten (360 graden zicht).
Dit is echt waarom we naar Australie zijn verhuisd!

Tja, en dan begint ’t echte leven weer. Vrijdag zijn we aangekomen in Melbourne. We staan op een camping aan de rand van de stad. Ons busje voor contgrole naar de garage gebracht.... Dat was wel een tegenvaller, er blijkt water in de motor te zitten (waarschijnlijk lekke koppakking)! Dit gaat ons weer een paar van onze centjes kosten.

Nu slapen we in een tent die de garagehouder had liggen. We zullen we een paar daagjes moeten wachten voordat Mitsi, volgens traditie moet een backpackersbusje een naam hebben, weer terug is.

Ondertussen zijn San en ik druk op zoek naar (tijdelijke) woonruimte en proberen we te wennen aan Melbourne. Maar ik denk niet dat dat zo’n probleem gaat worden...!!!

Monique

Sydney

[Monique, maandag 15 september]
Terug in Sydney,

Het is moeilijk te beschrijven hoe het is om weer terug te zijn in Sydney.

Allereerst heb je net afscheid genomen van je familie op Schiphol. Voor je het weet zit je dan in het vliegtuig richting Singapore...13 uur vliegen voor de boeg...pfff. Niet iets om naar uit te kijken, vooral omdat je weet dat je na aankomst in Singapore 3 uur de tijd hebt voordat je aan je volgende vlucht begint.

Sander had echter goede plaatsen beboekt in het vliegtuig en omdat er op de 2e vlucht een plekje tussen ons in vrij bleef heb ik zelfs (opgevouwen als een hotdog) nog een beetje kunnen slapen. Achteraf gezien moet ik eerlijk toegeven dat de vlucht redelijk is meegevallen! Lang leve witte wijn en je eigen tv scherm!

Het hotelletje dat we hadden geboekt was ronduit bagger. Maar om terug te zijn in ’s werelds mooiste stad Sydney, maakte veel goed. De volgende dag op zoek naar een nieuw hostel. Nou, we kwamen er achter dat we even weer moesten wennen aan het hostelgebeuren. Toegestemd met een kamer die achteraf gezien nog erger was dan de eerste. Wat een vies hol. Misschien dat mijn eisen wat hoger liggen nu ik wat ouder en wijzer (???) ben. Haha, maar nu (5 dagen verder) zitten we dan in een heerlijk hostel met een gloednieuwe kamer met eigen douche en toilet. Stukken beter!

Ondertussen hebben we natuurlijk niet stil gezeten. We hadden en hebben nog het 1 en ander te regelen. De afgelopen dagen zijn we druk bezig geweest met het vinden van een auto. Ons oog viel eigenlijk meteen op een busje dat we hadden gezien. Het barrel is al 20 jaar oud, echter maar door 1 backpackers afgebeuld en daarvoor altijd door een automonteur als werkbus gebruikt. Ziet er dan ook heel goed onderhouden uit. Het mooie is dat dat de jongen waarvan wij de bus hebben gekocht er helemaal een bed in heeft getimmerd, een kast en een retegoeie muziekinstallatie. Verder is hij 3 maanden geleden voor de keuring geweest en heeft hij er net 4 nieuwe banden op laten zetten. Verder zit er een hele kampeeruitrusting (tafel, stoelen, koelbox, waterkannen, kookpitjes, kampeergidsen, enz bij en twee mountainbikes!) bij. Nou, het blijft natuurlijk altijd een gok zo’n oude auto te kopen. De tijd zal uitwijzen of het een goede aankoop is geweest. En daar komt bij...zo duur was t busje natuurlijk ook niet!

Sander en ik hebben in die paar dagen al kilometers en kilometers gelopen in Sydney om zoveel mogelijk te zien en herinneringen op te halen. Sydney is gewoon echt een super stad. De grote hoeveelheid eettentjes, pubs en clubs is niet te geloven. Alles wat je zoekt is hier te vinden. Verder is het vooral de diversiteit van de omgeving wat Sydney zo geweldig maakt. Zo zit je midden in de stad en zo zit je op een verlaten strandje. Je pakt even de boot naar een andere kant van de stad en hup je staat op een klif naar de zee en het uitzicht te staren. In de botanische tuinen zie je de grappigste bomen en planten en boven je hoofd hangen slapende vleermuisen (flying foxes) zo groot als uit de kluiten gewassen poezen! Echt, Sydney blijft me verbazen!
Het plan is dat we nog 2 dagen in Sydney blijven en dan met ons busje richting de Blue Mountains (national park) zullen vertrekken. Daar zullen we onze verdere route richting Melbourne uitstippelen.

We houden jullie natuurlijk op de hoogte! Bedankt voor alle leuke reacties. En voor degenen die stiekum aan mijn zusjes cadeau hebben meegewerkt....echt heel erg gaaf al die foto’s! Wij vonden het een super cadeau!

[Sander, woensdag 17 september]

We zijn ondertussen 2 dagen verder en er is goed nieuws. We hebben de sleutels van ons busje. Verder heb ik gezorgd voor een ‘third party property’ verzekering, zodat we gedekt zijn voor schade aan andere voertuigen (Monique: voor het geval ik eens achter het stuur kruip...hihi) . Als het goed is zie je hieronder een foto.

Morgen gaan we naar Katoomba in de Blue Mountains. We zullen daar verblijven in de Blue Mountains YHA (google maar!). Voordat we daar aankomen proberen we nog wat spulletjes te kopen voor onze bus (borden, bestek, en andere noodzakelijke dingen die we missen zoals WC papier).

Verder zijn er geen belangrijke updates, maar zodra we weer nieuws hebben dan schrijven we de volgende update. Als laatste nog een paar foto's:

Groetjes,

Monique en Sander

Officieel dakloos!

Deze week zijn we officieel dakloos...

Twee maandjes geleden stonden we nog onze inboedel in een overvolle Volkswagen Polo te laden om deze vervolgens op een ouderwets gezellige rommelmarkt te verkopen. Daar stonden we dan met ons hele hebben en houden bij elkaar gegooid op een veel te krappe marktkraam.

Maar we hadden de smaak te pakken en eenmaal thuis gingen we enthousiast verder met het verkopen van onze spullen op Marktplaats. Niet te geloven wat een business. De ene dag stond er een man in pak aan de deur voor wat luidsprekers, een andere dag smsjes als; 'hoeveel kast kosten? Ik wil koop'. Dan weer Haagse Harry (inclusief ADO Tshirt en matje) met vrouw die meteen haar hele levensloop aan ons verkocht....voor niets! Om nog maar te zwijgen over die twee drugsverslaafden die ons (gelukkig) een uur voordat wij de deur officieel achter ons dicht zouden trekken nog van ons bankje afhielpen.

In de tussentijd moesten we beslissen wat mee te nemen richting Australie. Tja, dan word je weer even op het verschil tussen man en vrouw gewezen. Van de 31 dozen met spullen die ondertussen door een internationaal verhuisbedrijf zijn opgehaald zijn er denk ik maar 5 met Sanders spullen gevuld..... Ahum :(

Elke donderdagochtend zagen we de gezichten van van onze haagse vuilnismannen weer betrekken als ze zich voor de zoveelste keer door onze torenhoge verzameling aan vuilniszakken moesten worstelen. Dat een mens zoveel rommel kan verzamelen! Wat dat betreft zou iedereen eens moeten emigreren.. het ruimt zo lekker op!

Nadat we de laatste dagen letterlijk gekampeerd hebben in ons eigen huis kwam uiteindelijk de dag waarop we de deur van ons huisje achter ons dicht konden trekken en we ons officieel dakloos mochten noemen. Maar geen nood...we worden momenteel met liefde opgevangen door onze familie. We worden lekker verwend en als het zo doorgaat moeten we met een vrachtvliegtuig mee omdat we niet meer in de stoelen van een passagiersvliegtuig passen!

Maandag a.s. (over 3 dagen!!!) vertrekken we dan eindelijk richting Sydney. Toen ik in 2002 voor het eerst in Sydney arriveerde mailde ik mijn ouders diezelfde dag: 'pap, mam, stuur mijn spullen maar op, ik ga emigreren!' Niet te geloven dat dit alsnog gaat gebeuren.

De voorbereidingen voor het emigreren zijn lastiger dan ik had verwacht. Er zijn zoveel dingen die afgehandeld moeten worden en de verhuizing zelf is ook nooit een pretje. Met ups en downs hebben we ons er doorheen weten te wurmen. Maar het moeilijkst is toch wel het (tijdelijke) afscheid nemen van naaste familie en vrienden. Gelukkig bestaan er dingen als Skype en webcams waarvan we volop gebruik gaan maken!

Dinsdagavond komen Sander en ik (als alles volgens planning gaat) om 19.00 uur aan in Sydney waar we eerst 2 nachtjes in een hotelletje verblijven alvorens we ons weer in het backpackers gebeuren gaan storten. Eerst een weekje Sydney waar we waarschijnijk een autootje gaan kopen. Dan rijden we via The Blue Mountains langs de kust richting Melbourne waar we natuurlijk per direct op zoek gaan naar een knus huisje om ons nieuwe leventje te beginnen!

We'll keep you updated...

Cheers Sander en Monique