Twee maandjes geleden stonden we nog onze inboedel in een overvolle Volkswagen Polo te laden om deze vervolgens op een ouderwets gezellige rommelmarkt te verkopen. Daar stonden we dan met ons hele hebben en houden bij elkaar gegooid op een veel te krappe marktkraam.
Maar we hadden de smaak te pakken en eenmaal thuis gingen we enthousiast verder met het verkopen van onze spullen op Marktplaats. Niet te geloven wat een business. De ene dag stond er een man in pak aan de deur voor wat luidsprekers, een andere dag smsjes als; 'hoeveel kast kosten? Ik wil koop'. Dan weer Haagse Harry (inclusief ADO Tshirt en matje) met vrouw die meteen haar hele levensloop aan ons verkocht....voor niets! Om nog maar te zwijgen over die twee drugsverslaafden die ons (gelukkig) een uur voordat wij de deur officieel achter ons dicht zouden trekken nog van ons bankje afhielpen.
In de tussentijd moesten we beslissen wat mee te nemen richting Australie. Tja, dan word je weer even op het verschil tussen man en vrouw gewezen. Van de 31 dozen met spullen die ondertussen door een internationaal verhuisbedrijf zijn opgehaald zijn er denk ik maar 5 met Sanders spullen gevuld..... Ahum :(
Elke donderdagochtend zagen we de gezichten van van onze haagse vuilnismannen weer betrekken als ze zich voor de zoveelste keer door onze torenhoge verzameling aan vuilniszakken moesten worstelen. Dat een mens zoveel rommel kan verzamelen! Wat dat betreft zou iedereen eens moeten emigreren.. het ruimt zo lekker op!
Nadat we de laatste dagen letterlijk gekampeerd hebben in ons eigen huis kwam uiteindelijk de dag waarop we de deur van ons huisje achter ons dicht konden trekken en we ons officieel dakloos mochten noemen. Maar geen nood...we worden momenteel met liefde opgevangen door onze familie. We worden lekker verwend en als het zo doorgaat moeten we met een vrachtvliegtuig mee omdat we niet meer in de stoelen van een passagiersvliegtuig passen!
Maandag a.s. (over 3 dagen!!!) vertrekken we dan eindelijk richting Sydney. Toen ik in 2002 voor het eerst in Sydney arriveerde mailde ik mijn ouders diezelfde dag: 'pap, mam, stuur mijn spullen maar op, ik ga emigreren!' Niet te geloven dat dit alsnog gaat gebeuren.
De voorbereidingen voor het emigreren zijn lastiger dan ik had verwacht. Er zijn zoveel dingen die afgehandeld moeten worden en de verhuizing zelf is ook nooit een pretje. Met ups en downs hebben we ons er doorheen weten te wurmen. Maar het moeilijkst is toch wel het (tijdelijke) afscheid nemen van naaste familie en vrienden. Gelukkig bestaan er dingen als Skype en webcams waarvan we volop gebruik gaan maken!
Dinsdagavond komen Sander en ik (als alles volgens planning gaat) om 19.00 uur aan in Sydney waar we eerst 2 nachtjes in een hotelletje verblijven alvorens we ons weer in het backpackers gebeuren gaan storten. Eerst een weekje Sydney waar we waarschijnijk een autootje gaan kopen. Dan rijden we via The Blue Mountains langs de kust richting Melbourne waar we natuurlijk per direct op zoek gaan naar een knus huisje om ons nieuwe leventje te beginnen!
We'll keep you updated...
Cheers Sander en Monique
