Maar goed…ergens in die eerste werkweek stonden ook Christ en Carola weer op de stoep. Als ik zeg dat ze een geweldige vakantie hebben gehad dan overdrijf ik niet denk ik. We hebben met plezier naar al hun verhalen geluisterd en alle foto’s bekeken.
Carola’s geflirt met een hitsige koala leverde ongelooflijk mooie foto’s op van dit beestje. Haha, wie ooit plannen heeft om richting Australië te komen moet toch eerst ff op cursus bij Carola. Die schijnt het echte Koaliaans (?) onder de knie te hebben!
Op de laatste dag hebben Christ en Carola blijkbaar daar in de bushbush toch iets opgevangen over de kredietcrisis want toen moest er opeens nog hals over kop goud gezocht worden. Hihi, tot de knieën in het water en maar zeven. Ja, en dat bij temperaturen rond de 33 graden! Petje af…hmmm nou in dit geval was het beter deze op te laten. Maar, Sander en ik kregen toch enkele klompjes (lees: schilfertjes) goud als aandenken!
Hmmm… in dezelfde potjes die hier overal in de souvenirwinkeltjes te koop staan…..????!!!
Als afscheidscadeautje hebben we hen toen uitgenodigd voor een diner in de ‘restaurant tram’. Dit betekent dat je in een trammetje uit vroegere tijden al etend en drinkend door Melbourne boemelt! En volgens onze zuid Afrikaanse ober ‘moakt nie uit nie hoeveel wijn u drinkt nie!” En hij schonk rijkelijk bij zodra het bodempje weer in zicht was. Het was dan ook een gezellige avond!
Maar aan al het leuks komt een eind en in dit geval moesten Christ en Carola weer richting het koude kikkerlandje. Maar dit keer met een hele koffer vol leuke herinneringen en een goed gevoel over het leventje dat Sander en ik hier al enigszins hebben opgebouwd.
Wij vonden het in ieder geval ontzettend leuk dat jullie er waren Christ en Carola!
We moesten toch wel weer even wennen, zo thuis komen in een leeg huis. Maar al snel zaten we weer volop in ons drukke (werkende) leventje!
Sander en ik werken letterlijk naast elkaar (en dat in zo’n grote stad) en we lunchen geregeld samen of eten na het werk nog ff snel wat in de stad. Voor die prijzen kan je namelijk bijna niet zelf koken!
Mijn baan als manager in het winkeltje is heel erg leuk. Het was er letterlijk een grote puinhoop toen ik er kwam. Alsof er een tsunami door de winkel was gegaan. Maar zo langzamerhand weet ik er al redelijk wat orde in te scheppen.
We verkopen oa. boeken, (van alles een beetje maar voornamelijk creatieve boeken, decoreren, tuinieren, fotografie, business boeken, enz.) knutselspullen, (voornamelijk mooi papier en versieringen, houten letters en woorden, verf, etc.) kaarten, leuke hebbedingetjes voor in het huis en verder ook wat vintage spullen (opgekocht van veilingen). Het winkeltje heeft een beetje een Frans karakter en biedt wel iets vernieuwends voor Melbourne!
Ondertussen fiets ik elke dag naar het werk. Mijn bazin heeft een oude, gammele (race)fiets voor 2 dollar op de kop weten te tikken op een veiling….haha. Beetje olie en hij loopt weer als gesmeerd!
‘Naar je werk toe fietsen’ hoor ik iedereen denken,…’das toch niet echt bijzonder’?! Haha, ja dat dacht ik ook!
Nou, hier is het vrij uniek als je naar je werk toe fietst. Toch schijnt het aantal fietsers behoorlijk te zijn gestegen sinds enkele jaren. Ze promoten het ook met bijvoorbeeld; ‘jippie, laten we vandaag met z’n allen op de fiets naar het werk gaan’ acties! Echt heel grappig.
Maar goed, daar ging ik dan op mijn eerste dagje vanuit het werk. Je rijdt gewoon tussen al het verkeer en fietsers hebben hier echt geen rechten. Maar dat stuk wat ik fiets heeft een fietspad (vrij uniek) en is alsmaar rechttoe, rechtaan. Dus goed te doen. Ware het niet dat de trams midden op de weg rijden in het centrum en zodra de tram stopt moet je als weggebruiker alle in, en uitstappende mensen voor laten gaan. Maar jij weet niet of er 50 meter achter je een tram aan komt. Want als dat gebeurt denken mensen dat ze al midden op de weg moeten gaan staan om in te kunnen stappen. Dus zodra je bij een tram halte in de buurt komt moet je altijd uitkijken over er geen fanatieke, openbaar vervoer gebruiker voor je wiel springt.
Het meest lachwekkende vind ik echter dat hier niemand ‘gewoon’ fietst. Na het werk veranderen alle businessmensen opeens in een soort van komische spidermannetjes. Ze toveren hun strakke fietspakjes uit hun laptoptas en verschijnen als een soort van Joop Zoetemelkjes in het verkeer. Allemaal op een indrukwekkende mountainbike (die hier dan ook geen drol kost). En dan staan ze daar voor het stoplicht te dringen. Iedereen wil toch als eerste wegsprinten. Het is dat ze geen motortjes hebben anders zouden ze elkaar vast en zeker staan uit te dagen…vroem, vroem.
Tja, en daar sta ik dan tussen met mijn barrel van 2 dollar en in mijn gewone werkkloffie. Om nog maar te zwijgen van de helm die ik draag (is verplicht). Jullie kennen mijn smalle koppie dus het is kiezen uit een mooie knalroze, gebloemde kinderhelm of in mijn geval een te grote ‘grote mensen’ helm die bij elk windvlaagje als een soort van parachute achter me aan zwiept.
Dus tegen de tijd dat de stofwolk van de zojuist weggesprinte medefietsers enigszins is gaan liggen, hijs ik mijn helmpje nog maar eens op en spoor mijn ‘Mitsi’ onder de fietsen aan om me toch ook dit keer weer veilig thuis te brengen. Haha, ik blijf toch gewoon een nuchtere Hollander hoor!
Onze eerste gezamenlijke vrije dag (Australia Day) viel op de maandag na Sanders verjaardag. Dit betekende een lang weekend en natuurlijk werd Mitsi weer van stal gehaald. Zoals de meesten van jullie waarschijnlijk wel op het nieuws hebben gezien hebben we hier de warmste dagen sinds ooit gehad. En een tropenrooster (wat we in Nederland al bij een graadje of 30 hebben…hihi) daar heeft nog nooit iemand van gehoord! Het leven gaat hier gewoon door. En ik vind warm weer echt heerlijk maar na vier dagen boven de 40 graden (het hoogste was 46,6 graden!!!!) is het nergens meer te houden. Lang leve ons zwembad!
Maar goed, we wilden graag de stad even onze rug toe keren en besloten noord/oost te gaan. Een beetje de ‘bergen’ in zeg maar. We hebben echt drie hele leuke dagen gehad. We hebben gekampeerd bij Lake Eildon en de tweede nacht in Murindindi (?) National Park. Vooral dit laatste park was erg dicht bij Melbourne maar absoluut de moeite waard. Op de heen en terugweg zijn we door het plaatsje ‘Healesville’ gereden en we vonden dit beiden een erg gezellig plekje. Zo’n dorpje waarbij je meteen zegt ‘hier zou ik wel willen wonen’. Gezellig, beetje toeristisch, leuke (antiek) winkeltjes en overal gezellige eet- en drinkgelegenheden. En dat op een klein uurtje van de stad. Het is dat er geen treinverbinding is anders zou het een serieuze optie zijn voor de toekomst!
Vorig weekend hebben we weer een poging gedaan ons sociale leven op te krikken. We hadden iedereen die we kenden uitgenodigd voor een feestje op zondagmiddag. Voor Sanders verjaardag nog. Natuurlijk zijn er altijd wat afzeggingen maar uiteindelijk kwam er toch nog een man of tien. Wat collega’s van Sander, Martin en Vivianne, een buurtje en een stelletje met wie we in aanraking zijn gekomen via Christ. In dit geval de zoon van een collega van Christ. Zij zijn ook net geëmigreerd. Het was ondanks de hitte een gezellig middagje en iedereen kon het goed met elkaar vinden. Een geslaagd feestje dus!
Van de Australian Open (tennis) hebben we in eerste instantie weinig meegekregen. Sander had graag naar een wedstrijd gewild maar het kwam er niet echt van (beiden druk met werken). Wel hadden we kaartjes gekocht voor het eind’feest’. Met deze kaartjes konden we in het weekend van de finales wel op het hele terrein komen maar we hadden geen toegang tot de belangrijke wedstrijden. Wel waren er wat concerten van o.a. Pete Murray en Evermore. Beiden erg goed live.
De wedstrijd tussen Safina en Williams hebben we daar in de Heineken Beergarden op groot scherm bekeken. Grote tennisfan die ik ben (niet dus) had ik het daarna al snel gezien. We besloten naar huis te gaan maar kregen opeens van twee voorbijgangers kaartjes aangeboden. Of we ook nog zin hadden om de finale dubbel voor de mannen te bekijken?! In het stadion... Gratis! Nou, daar kon ik zelfs geen nee op zeggen. Eerst nog even de bekeruitreiking van Williams bekeken en toen live bij de finale dubbel tussen Bupathi/Knowles en de gebroeders Brian. Was zeker bijzonder om eens mee te maken!
Ja, en zoals dat gaat hier in Melbourne…rol je van het ene evenement in het andere. Dit weekend is er het St Kilda Festival! Bij ons op de stoep en rondom het strand zijn er volop optredens, marktjes, enz. Er schijnt nogal wat publiek op af te komen dus dat zullen we vanmiddag maar eens gaan bekijken. De muziek klinkt vanaf ons balkonnetje in ieder geval goed!
Ondertussen is het al zondagavond en natuurlijk zijn we even gaan kijken op het festival. Het was zoals verwacht een drukke boel in de buurt. Ik heb nog geen aantallen gehoord, maar tig-duizenden waren er zeker!
Zojuist hoorden we op het nieuws, dat het gebied dat we 2 weken geleden hebben verkend, midden in de bosbranden ligt. Veel van wat we toen gezien hebben is nu compleet afgefikt.
Hier in Melbourne merken we er verder eigenlijk niks van (hooguit heel af en toe een lichte, eucalyptusachtige brandgeur). We zitten toch nog zo’n dik uur rijden (op de snelweg) van het getroffen gebied.
Dus bij deze aan alle bezorgde bloglezers: met ons gaat alles prima!
Groetjes Sander en Monique
