...En toen was het gedaan met het luizenleventje!

Ja, aan alles komt een eind. Zo ook aan onze lange emigratie-vakantie. Tijd om de realiteit weer onder ogen te zien. En dat is wel even weer wennen. Het gekke is dat je eigenlijk zo weer in het ‘gewone’ leventje zit, maar eigenlijk is het nog niet helemaal ons ‘gewone’ leventje.... Ben ik nog te volgen?!

Allereerst moest Sander begin deze maand beginnen met zijn baan. Eerst nog ff snel overhemden halen want onze vracht uit Nederland was nog niet gearriveerd. En maar 1 pak mee en drie overhemden....das een beetje weinig.... De buurman lief aangekeken voor het lenen van zijn strijkplank... Tja, we redden ons wel maar het is even behelpen!

Sander had eerst twee introductiedagen voor de boeg. Deze is hij met moeite door gekomen zonder in slaap te vallen (het was namelijk meer ingesteld op ‘nieuwe’ werknemers en bracht voor San weinig vernieuwends).
Vervolgens was er niet meteen een ‘passende’ rol voor Sander vrij met als gevolg dat hij de eerste twee weken op kantoor mocht doorbrengen. Maar het wachten werd beloond want uiteindelijk is hij aangenomen voor een ‘security’ project. Hierin wil hij zich graag specialiseren en dan is het wel zo prettig om de theoretische kennis om te kunnen zetten in de praktijk.

En dan blijf ik alleen over. Fulltime huisvrouw is ook weer eens wat anders...hihi!
In de tweede week dat Sander aan het werk was kwamen onze spullen uit Nederland. Het was net Kerstmis. Eindelijk weer keuze in kleding en schoenen!!! Een dag en vier verschillende outfits verder, had ik bijna alles al uitgepakt en opgeruimd.
Hoe kom je verder de dagen zo door hoor ik iedereen denken. Nou, daar heb ik echt geen moeite mee. Allereerst ben ik ook gewoon van plan weer aan het werk te gaan. Dus dan moeten er CV’s bijgeschaafd worden, open sollicitaties verstuurd worden en dan maar eens de stad in om interesse te tonen en navraag te doen bij winkeltjes die me aanspreken. Niet meteen de meest gunstige tijd want hier zitten we al volop in de kerstinkopen en de meeste winkels hebben al in augustus tot oktober al hun personeel voor de feestdagen aangenomen. Maar ik ben nu net twee weekjes op zoek en we zullen zien of ik nog dit jaar iets ga vinden of niet!

Verder blijf ik natuurlijk doorgaan met het maken van kinderkamer decoraties en heb ik al wat marktjes ontdekt waar ik in de toekomst eens zou kunnen staan om spulletjes te verkopen. Ben wel benieuwd of er interesse voor is.

In onze laatste mail eindigde ik met ons concertje van Andre Rieu. Nou hebben meteen hele hordes bloglezers naar zijn concert in Australië gekeken op de Nederlandse televisie om ook maar een glimp van ons op te kunnen vangen. Ik moet iedereen teleurstellen... nee wij waren inderdaad niet te zien! Weten jullie wel hoe duur zijn kaartjes zijn?!!?! Haha, nee zoals echte Nederlanders betamen zijn wij naar een gratis voorstelling geweest in de stad. Dit optreden ging samen met de ontbijtshow van Melbourne en was min of meer geïmproviseerd met een klein gedeelte van zijn orkest. Dit betekende wel dat we om 6 uur zijn op gestaan op een donderdagmorgen en om 7.30 al op Federation Square (het stadsplein zeg maar) stonden. En ik moet zeggen: het was een groot succes. Het was die dag heerlijk weer dus we stonden bij een opkomend zonnetje te wachten op de komst van Andre. Als ik van tevoren had geweten hoe grappig die man is en de moeite die hij in zijn shows steekt dan had ik misschien toch overwogen een echt concertkaartje te kopen! Sander en ik hebben zijn hele optreden bijgewoond met een lekker bakkie koffie erbij. En het was geweldig leuk! Een goed begin van de dag!

Verder komt ons sociale leventje heel langzaam op gang. Sommigen van jullie weten misschien dat tegelijkertijd met ons nog een stelletje uit Den Haag hierheen is geëmigreerd. Met hen zijn we ondertussen bevriend geraakt.
Ook kent Sander nog enkele mensen hier in Melbourne van zijn vorige reis, met wie we af en toe afspreken.
Via Sanders werk beginnen de contacten zo langzamerhand te komen. Een keer per jaar is er een eindfeest van Sanders werk. Zo ook hier. Dit betekende dat we in onze mooiste kleertjes op mochten komen draven en we ons de hele avond tegoed mochten doen aan lekkere hapjes en champagne! Het was een geslaagd feest! De dag erna iets minder.....haha.

Deze week hebben we een ‘kerstborrel’ gehad met alle buurtjes uit het appartementen complex. Erg leuk. Je moest je eigen drinken meenemen en voor wat hapjes zorgen. Deze werden allemaal op een grote tafel gezet en al snaaiend en kletsend was het een leuke gelegenheid om erachter te komen wie nou eigenlijk je buren zijn. Ook hier wat leuke eerste contacten opgedaan en meteen uitgenodigd door een Nederlands opaatje die hier al jaren woont, om eens een biertje te komen drinken! (Wij nemen de stroopwafels mee ;)

Hier in Australië kan je niet om de kerstdagen heen. Ik stel me voor dat het niet echt onder doet bij Amerika en ook hier vliegen de dollartjes over de toonbank. Ik heb zelfs een grote kerstparade bijgewoond in de stad. Alle Disney figuren kwamen voorbij. Erg leuk. Als echte kerstfanaat moet ik toegeven dat ik mijn familie en onze gezellige kerstavond wel heel erg ga missen dit jaar. Helemaal omdat Sander net zo dol is op kerst als een molletje op licht of een koala op beweging.....

Maar het goede nieuws is.... Sanders ouders komen met ons de feestdagen vieren!!! Over een kleine twee weekjes staan ze al bij ons op de stoep en we kijken ernaar uit. Natuurlijk hebben we veel contact met onze ouders die helemaal into het skypen, webcammen en msnen zijn. Zoals mijn moeder al zei “ik spreek je nu vaker dan toen je nog in Den Haag woonde’...haha. Maar natuurlijk is het leuker als je hen ook echt ff deel kan laten nemen aan je nieuwe leventje.

We komen de dagen dus wel door. We raken dus in zoverre gewend aan het nieuwe, ‘gewone’ leventje dat eigenlijk niet anders is dan in Nederland... werken, boodschappen, knutselen, slapen, en andere dagelijkse bezigheden. Maar aan de andere kant blijft veel nog nieuw, moeten we nog echt een sociaal leventje opbouwen en is zoiets kleins als boodschappen doen elke keer weer een uitdaging: welke kaas is nou het lekkerst (of moet ik zeggen het minst vies, want goede kaas kennen ze niet), kennen ze hier überhaupt filet american of carpaccio en zo ja waar?! En waar vind ik bouillon en hoe heet het ook alweer. Een uur later sta ik dan voor het juiste vak... oh ja, stock, dat was het.

Al met al vliegen de dagen voorbij. En natuurlijk hebben we ook onze dipjes, missen we familie en vrienden en het ‘gewone’ leventje. Maar daar tegenover staan wel de dagen waarop we genieten van dit mooie land. Melbourne heeft zoveel te bieden, het avontuur, de natuur en het leven dat verre van eentonig is!

Oh... en dan moet ik het nog even over het weer hebben want dat blijft me verbazen. De afgelopen maand was vrij nat voor Melbournse begrippen (meer dan 10 dagen regen!). Dat hebben wij weer haha. Maar vorige week stond ik in hemdje en korte broek mijn huisvrouwen dingen te doen in de keuken. De balkondeuren lekker open. Opeens denk ik...wat hoor ik nou. Vallen er hagelstenen zo groot als knikkers uit de lucht...en dat bij 25,4 graden!!!

Wij wensen iedereen een fijne pakjesavond toe! En natuurlijk vinden wij het ook leuk om af en toe iets van jullie te horen!

Groetjes Sander en Monique