In ieder geval volgt hieronder een verslag van de afgelopen tijd. Het is een behoorlijk lang verhaal dus ga er maar eens goed voor zitten!
Het weekend voordat Christ en Carola op de stoep zouden staan was er eerst nog een BBQ feestje met Sanders directe collega’s. Iemand had bedacht om in Dandenong National Park (40 minuten rijden vanaf de stad) te gaan BBQen i.p.v. ergens in de stadsparken of omgeving. Onder het mom van lekker rustig op een idyllisch plekje….
Nou ik denk dat de stadparken in Melbourne die dag uitgestorven waren aangezien alle inwoners zonodig diezelfde dag op datzelfde plekje in datzelfde National Park hun worstjes wilden eten!
Een uur na aankomst had uiteindelijk iedereen zijn auto geparkeerd (al dan niet met beschadiging aan zijn auto…) en was er eindelijk een BBQ bemachtigd (in heel Australië staan elektrische BBQ’s voor openbaar gebruik).
Iedereen zou wat meenemen. De een vlees de ander salade enz. Misschien had er tijdens de organisatie bij gezegd moeten worden dat het maar ging om 7 collega’s waarvan vier met aanhang en niet om de hele afdeling. Jemig iedereen had eten meegenomen voor 30 man!!! Maar het was wel erg lekker!
Sanders team is erg multi-culti. Geen enkele Australiër en wij als enige Europeanen! De rest kwam uit India, China en Afrika (ja het vlees bestond dan ook alleen uit kip en lam). Het was een erg gezellige en zonnige middag. Beetje kletsen, eten en volleyballen, wat wil je nog meer?!
Na wat lichte schoonmaaktaken en een kleine volksverhuizing later was ons huisje klaar om het ‘hoge bezoek’ te ontvangen. Ons eigen slaapkamertje werd omgetoverd tot het ‘gastenverblijf’ en nadat ons 60 cm dikke logeerbed zichzelf opgeblazen had, bleek er toch nog voldoende ruimte te zijn voor mijn creatieve uitspattingen in onze logeer/knutselkamer.
Op een dinsdag om tien uur ’s ochtends stonden Christ en Carola op de afgesproken plek in de stad te wachten op mijn komst. Al snel zag ik ze staan en dat is toch wel grappig. Ik had het gevoel dat ik ze die dag ervoor nog gezien en gesproken had (nou ja, dat is eigenlijk ook zo als je t skypen meetelt). Nadat we (samen met San die ff tussendoor van z’n werk kwam) een lekker bakkie koffie achterover hadden gegoten zijn we naar ons huisje gegaan. Een douchebeurt en wat schone kleding later voelden Christ en Carola zich weer als herboren. Haha, nou ja ze zagen toch nog steeds wat pips maar zijn toch de hele dag wakker gebleven om toch maar zo snel mogelijk aan het Australische dagritme te wennen. Niet zo moeilijk als je uit het koude Nederland opeens bij ons op het balkonnetje in het zonnetje zit te genieten van een lekker koud biertje!
Nu ik als Toos Werkeloos door het leven ging had ik de komende dagen volop tijd om me als persoonlijke tour guide aan te bieden. Met Christ en Carola op sleeptouw hebben we heel Melbourne ‘onveilig’ gemaakt. Het was erg gezellig en we hebben veel van de stad bekeken.
In de tussentijd zat ik eigenlijk middenin een sollicitatie. Ik had een erg leuk winkeltje ontdekt en dacht meteen ‘dit is wat voor mij’. Nadat ik mijn CV had achtergelaten en een klein gesprekje met de manager had werd ik enkele dagen later gebeld. Nou, waar ik eigenlijk helemaal niet van uit was gegaan werd me nu zo pats-boem gevraagd: Of ik ook interesse had om als manager aan de slag te gaan…. Fulltime!?!
Haha, wat telefoongesprekken en mailtjes later had ik dan uiteindelijk een beter beeld van de functie en de bazin een beter beeld van mij als persoon. Ik moest foto’s van mijn knutselwerk, referenties enzovoorts doormailen. Ondertussen begreep ik dat het winkeltje eigenlijk nog maar net open was. De eigenaresse had al een ander bedrijfje en twee kleine kinderen en door het onverwachtse succes van dit winkeltje was ze nu op zoek naar iemand die het managersgebeuren op zich wilde nemen. Nou, als ik ooit zelf een winkel zou openen dan zou het er precies zo uitzien als dit winkeltje. Daarnaast ben ik er eigenlijk meteen vanaf het begin bij en zijn mijn taken erg divers. Van management to marketing. Ze werkt via een erg klantgerichte aanpak en veel gaat ook via de mail. Verder ben ik weer verantwoordelijk voor de styling van de winkel en mag ik zelfs helpen bij het ontwerpen van de maandelijkse catalogus en het organiseren van workshops. Een hele uitdaging maar wel kleinschalig en overzichtelijk. En het goede nieuws is: de weekenden zijn we gesloten dus dan kunnen Sander en ik er lekker opuit!
Mijn officiële sollicitatie gesprek heb ik nu achter de rug en ik kreeg eigenlijk meteen te horen dat ik aangenomen ben! Ik heb echt heel erg veel zin om aan deze nieuwe uitdaging in mijn leven te beginnen!
Met dit goede bericht konden we beginnen aan ons weekendje weg met z’n viertjes. We hadden voor twee dagen een auto gehuurd. Een ‘echte’ auto welteverstaan. Eentje waarbij je in je stoel gedrukt wordt als je wegrijdt om toch ook aan Sanders behoeften tegemoet te komen na de aankoop van Mitsi!!! Hihi.
De eerste dag zijn we langs de kust naar het uiterste puntje van de baai gereden. Via Frankston, Mornington, Dromana, Rosebud, Rye, en Sorrento naar Portsea. Het uitzicht onderweg was spectaculair. Voornamelijk vanaf Arthurs Seat waar je dus in de verte over de baai de stad ziet liggen. Hier en daar nog een kustplaatsje bekeken en een biertje gedronken om vervolgens aan het eind van de dag een van de welbekende picknickplekken op te zoeken om de dag met een echte Aussie Barbie (BBQ) af te sluiten.
De volgende dag weer vroeg op voor de volgende dagtocht. Ja, Christ en Carola maar denken dat ze hier rustig vakantie konden vieren…hahaha, weet waar je aan begint als je deze kant op komt!
Dit keer richting het noordwesten. Hier was onze bestemming ‘The Organ Pipes National Park’. Vernoemd naar de rotswand die aan orgelpijpen doet denken. Bepakt met zonnebrandcrème en flessen water (de zomerse temperaturen zijn vaak al stukken hoger als je maar iets landinwaarts gaat) begonnen we aan onze kleine ‘hike’. Eigenlijk een wandeling van een uurtje ware het niet dat elk kevertje en elke mier (die hier vaak toch zo’n 8 keer groter is dan een doorsnee Nederlandse mier) van dichtbij bekeken moest worden. En toen Carola haar eerste Walibi (kleine Kangaroe) met z’n jonkie zag waren we twee uur en 68 foto opnames verder voordat we aan de terugtocht konden beginnen!
Terug in de auto zijn we via Mt. Macedon en Lederberg National Park weer richting Melbourne gereden. We waren weer op zoek naar een mooie BBQ plek. Maar dat viel tegen eigenlijk. Toen iedereen de moed had opgegeven besloot Sander nog 1 poging te doen. Met succes. En nadat we ons maaltje in een leuk parkje in Melton hadden verorberd zijn we richting huis gereden. Twee dagen volop buitenlucht…..wat hebben wij geslapen!!!!
Kerstavond hebben we daarna gezellig gevierd met de buitendeur wagenwijd open. Toen het donker werd hebben we de kaarsjes aangestoken om toch nog enigszins een kerstgevoel te creëren. Vervolgens hebben we gezellig zitten borrelen tijdens het uitpakken van de cadeautjes en het was heel erg gezellig. Iedereen had flink z’n best gedaan! En bij deze: Christ en Carola bedankt voor een hele gezellige kerst!
Eerste kerstdag hebben we lekker rustig doorgebracht en hebben we de Botanische Tuinen bekeken. Tweede kerstdag kwamen vrienden van ons (Nederlands stel) en hebben we met z’n zessen zitten grillen op onze grilplaat.
Tussen kerst en oud en nieuw was Sander ook lekker vrij. Weer hebben we een auto gehuurd maar ook de bus ging mee dit keer want we wilden kamperen! Als eindpunt hadden we de omgeving rond Wilson Promotory National Park gekozen. Iedereen raadde ons dit aan. Enig nadeel was dat we middenin het hoogseizoen zaten. Grote kans dat al die inwoners van Melbourne weer zonodig in diezelfde omgeving op diezelfde camping hun worstjes wilden eten! Maar Australië is Nederland niet…. Die menigte moet toch in het niets vallen in zo’n immens groot land?! Toen we richting zee echter letterlijk in een file kwamen te staan begonnen we toch echt enigszins te twijfelen. De beelden van Scheveningen op een zomerse dag kwamen in ons op. Het zou toch niet?
In een boek hadden we een kampeerplek gezien in de buurt van Toora. Gewoon zo’n plek zonder voorzieningen maar daardoor ideaal voor kortstondig verblijf. Dus we kwamen daar aan: mooie plek maar het eerste dat we zien hangen is een bord waarop staat “No Camping”. De man die in een keetje op deze plek koffie verkoopt weet ons te vertellen dat je hier voorheen wel kon kamperen maar sinds de eigenaar van het ‘echte’ caravanpark in Toora in het gemeentebestuur zit is deze plek gesloten voor kampeerders. Tja, zo gaat dat overal he?!
Maar het mannetje van de koffiekeet (John) weet een mooie kampeerplek voor ons. Het is namelijk zo dat hij ‘president’ is van een openbaar maar wat verouderd buitenzwembad. Deze zit op een hele mooie, wat afgelegen plek die niemand weet te vinden, behalve de lokale bevolking. We mogen er gerust kamperen. Dus na wat grondige wegwijs instructies staan we uiteindelijk op een verlaten weggetje achter grote struiken. Hier moet het zijn maar het lijkt wel een oprit naar iemands landgoed… Ach, we hebben niks te verliezen en rijden verder. En ja hoor… voor we het weten staan we op een grote weide, midden tussen de bomen en heuvels en zien we het zwembadje liggen. Er zijn nog wat ‘locals’ maar niemand schijnt het zich aan te trekken dat wij hier willen kamperen.
Dus we zetten ons kampje op en zien tegen de avond de mensen vertrekken. Nu hebben we een hele ‘camping’ alleen voor onszelf. Een zwembad, een overdekte zitplek met haardvuur en elektrische BBQ en toiletten (wel in vervallen staat… maar toch). Hoezo hoogseizoen!?
De volgende ochtend vroeg op. Het water uit de douche komt uit een beek en stinkt naar rotte eieren dus we besluiten allemaal een duik te nemen in het zwembad (om 8 uur ’s ochtends!). Het water is dan wel niet helemaal helder (algen en bladeren uit de bomen) maar ruikt sterk naar bleekwater dus dat zit wel goed. Vervolgens rijden we (via een toeristische route die John ons gisteravond nog wist te vertellen toen hij even kwam kijken of we het gevonden hadden) naar Wilson Promotory N.P. Een soort van Schiereiland waarvan de meeste kampeerplekken alleen per voet bereikt kunnen worden. Maar middenin het park zit een hele grote camping die wel met de auto te bereiken is en van daaruit kun je ook enkele leuke kleine wandelingen maken. Hier zien we wel duidelijk dat het hoogseizoen is. De hele camping staat bomvol. We kiezen voor een wandeling naar Squeeky Beach. Een wandeling die voornamelijk bovenlangs de zee loopt en van waaruit we soms een heerlijk uitzicht hebben. Uiteindelijk komen we aan op Squeeky Beach. Een mooi strand met een ruige zee waar we even blijven genieten alvorens we aan de terugtocht beginnen.
Sander en ik keren zeker wel weer terug naar deze plek als het wat rustiger is! Erg mooie natuur.
We zijn op tijd terug op onze ‘camping’. Sander en ik bekijken nog even de kleine waterval dichtbij de kampeerplek (wist ook John ons weer te vertellen) en als we terug komen zijn Christ en Carola al druk aan het kokkerellen. Jullie raden het al… weer BBQen. Haha!
De volgende dag (na een heerlijke uitsmijter, bereid door onze chefkok) besluiten we via wat toeristische highlights richting Port Albert te rijden. We stoppen bij een Bird Watch, een windmolenpark, Agnes Falls en verder in de plaatsjes Toora en Port Albert waar we ook nog even het Maritime Museum bezoeken. De rit is echter ook al een uitstapje op zich. Er is zoveel te zien onderweg!
Ons laatste nachtje op de camping alweer. We horen en zien veel vogels. Erg mooi.
De volgende ochtend regent het en na een trage start hebben we alles weer enigszins ingepakt (lees: in de bus gedumpt) en beginnen we aan de terugweg. Een deel hiervan rijden we over The Grand Ridge Road. En ondanks het slechte weer is het uitzicht soms echt adembenemend mooi.
Terug in Melbourne is de badkamer de eerstkomende uren volop bezet. Maar als we allemaal weer fris en fruitig ons Pizzaatje (bij de Pizzaboer in de straat) naar binnen zitten te schuiven zijn we het erover eens dat het een minivakantie was om nooit te vergeten. We hebben er allemaal echt van genoten!
Tijdens Nieuwjaar zijn we naar het vuurwerk gaan kijken in de haven. Erg mooi maar niet spectaculair ofzo. Verder steekt hier niemand zelf vuurwerk af tijdens Nieuwjaar. Je gaat gewoon een vuurwerkshow bekijken in de stad of je gaat naar een strandje vanwaar je de stad (en het vuurwerk) kunt zien. Stukken beter dan in Den Haag waar je je tijdens oudjaarsdag echt niet op straat kunt vertonen omdat de vuurwerkpijlen je letterlijk om de oren vliegen.
En nu zijn Carola en Christ een kleine twee weekjes met Mitsi op pad. Een rondje Great Ocean Road en op de terugweg via de Grampians N.P. terug. Ze hebben geluk want het weer is echt zonnig en zomers tot nu toe en we hopen dat ze er volop van genieten. Ondertussen is Sander weer aan het werk en mag ook ik vanaf donderdag aan de slag.
Tja, verschil moet er zijn!
Iedereen zonnige groetjes van ons en heel veel plezier met de eerste schaatspogingen sinds jaren!
Groetjes Sander en Monique
Geen opmerkingen:
Een reactie posten