Mon Cherry!

Bij deze een klein berichtje om jullie te laten weten dat ik eindelijk 'serieus' aan de slag ben gegaan met het publiceren van mijn zelfgemaakte spulletjes. Ik ben niet begonnen met een webwinkeltje (waar ik in Nederland al wel mee bezig was) maar met een blog. Dus eigenlijk hetzelfde als deze blog maar dan alleen gefocused op knutselen en alles wat ik produceer.

Er is hier een hele 'blogwereld' voor me opengegaan. Schijnbaar is het vrij populair om je ideeen, inspiratie en knutselprojecten te delen met anderen op 'craft' blogs. Er bestaan zelfs hele tijdschriften en websites over creatieve blogs.

Het is me nog niet echt te doen om de verkoop. Eerst maar eens wat naamsbekendheid opbouwen. Zodat ik, als ik straks op marktjes ga staan mensen kan doorverwijzen naar iets concreets.

Ondertussen heb ik een 'business name' en logo en werk ik momenteel aan visitekaartjes en geweven labeltjes. Spannend. Ik ben benieuwd wat het in de toekomst gaat brengen. Knutselen doe ik toch wel, dan kan ik er maar beter ook wat mee gaan verdienen...toch?!

Nou, voor iedereen die een kijkje wil nemen; dit is de link van mijn blog www.moncherrycraft.blogspot.com . Het is allemaal in 't Engels (goede oefening voor mij maar er kan hier en daar een spelfoutje in staan).

Om een beetje een idee te geven wat ik zoal knutsel heb ik hieronder een paar foto's toegevoegd.

Liefs Monique en ook groetjes van Sander natuurlijk!

Brrrrrrr......(ahum)!

‘How are you?’
Dat is de standaardopeningszin hier als je iemand begroet in Australie. Dus mensen (ook wildvreemden) zeggen niet ‘hallo’ als ze je aanspreken maar vragen maar meteen hoe het met je gaat. Dat is even wennen in het begin. Bedoelen ze het bijvoorbeeld echt alleen als begroeting of verwachten ze ook echt een antwoord. Ondertussen weten we niet beter. Men verwacht inderdaad dat je antwoord. Niet dat dat er vervolgens toe doet. Iedereen zegt uiteindelijk toch dat het ‘goed’ of ‘redelijk goed’ met hem/haar gaat. Tenslotte zit niemand echt te wachten op andermans sores... haha. Dus aan de ene kant is het wat vreemd en oppervlakkig maar ik vind dat het wel een vriendelijke begroeting is. Dus we ‘how are you-en’ er wat af op een dag!

Martin en Vivianne hebben ondertussen een dochtertje gekregen: Isobel. Een piepklein mooi babytje. Om Nederlandse tradities hoog te houden heb ik een ooievaartje uit hout gezaagd en beschilderd. Deze zijn Sander en ik stiekum in de tuin gaan zetten 's avonds zodat de kersverse ouders een leuke verassing stond te wachten na thuiskomst uit het ziekenhuis! Uiteraard werden wij beloond met oerhollandse beschuit met muisjes!

Ondertussen zijn we het kacheltje in ons appartementje gaan gebruiken. De winter is nu echt begonnen. Het is grappig om te horen dat mensen het nu al te koud vinden om nog naar het werk te fietsen en dat mutsen en handschoenen ook hier worden gebruikt. Grappig omdat de gemiddelde temperatuur hier nu een graadje of 13/14 is. Hahahaaha.... ik zie ons nog naar school toe fietsen... maillot onder de spijkerbroek, mutsen en sjaal zover om dat alleen de ogen nog vrij zijn en dan bij de eindbestemming van die witte bevroren wimpers en haren hebben. Nee, ik geloof niet dat de gemiddelde ‘Melburnian’ zich dit kan voorstellen.
Maar ook ik moet toegeven dat je lichaam zich snel aanpast aan warmere temperaturen want ook Sander en ik zitten regelmatig in onze fleecejacks met de ‘verwarming’ aan voor de buis.

Het kamperen staat dan ook even op een laag pitje. Dus de verhalen en foto’s zijn dit keer wat minder spectaculair.
Wel zijn we twee weken geleden voor een weekendje naar Traralgon geweest. Dit ligt zo’n tweeeneenhalf uur rijden, ten oosten van Melbourne. We hadden een ‘wegmotelletje’ geboekt voor een nachtje. Via de Grand Rich Road (mooie scenic route) zijn we naar Traralgon gereden.
We waren in de veronderstelling dat Traralgon een redelijk ‘groot’ stadje zou zijn. Nou , niks was minder waar. We waren er halverwege de middag en zo’n beetje alles stond al op het punt te sluiten om vervolgens ook niet meer te openen voor de rest van het weekend. Dat beloofde niet veel goeds voor de avond. Bij de plaatselijke VVV (die ook op het punt stond z’n deuren te sluiten) kregen we toch nog wat informatie over restaurantjes en barretjes in de omgeving. Uiteindelijk besloten Sander en ik eerst een filmpje te pakken in de bioscoop (We hebben ‘Defiance’ gezien en het is absoluut een aanrader) om vervolgens nog een hapje te eten. Fout gedacht dus... toen we tegen half negen de bioscoop uit kwamen was er dus echt letterlijk geen restaurant (althans de keukens ervan) meer open!!! Tja, gelukkig (?) is er altijd nog de McDonalds...... zucht.

Gelukkig vonden we de volgende ochtend een leuk cafeetje waar we gezellig konden ontbijten. We besloten via het noorden terug te rijden naar Melbourne. Onderweg zagen Sander en ik voor de tweede keer een Liar Bird over de weg rennen. Voor degenen die nog nooit van een Liar Bird hebben gehoord kan ik alleen maar zeggen ‘klik ff op de volgende link’ http://www.youtube.com/watch?v=WuFyqzerHS8&feature=related Je gelooft je oren niet. Deze vogel kan namelijk elk geluid immiteren die hij in z’n nabije omgeving hoort. Als de link niet werkt kun je ook 'Liar Bird Youtube' googlen en vervolgens op het fotootje van het vogeltje klikken. Let vooral op de geluiden die de vogel op het eind van het filmpje na doet. Ongelooflijk!

We reden via een erg mooie omgeving richting Melbourne. Onderweg hebben we nog een mooie wandeling gemaakt naar de Toorongo Falls. En zo was er alweer een weekendje voorbij.

Vorig weekend zijn we wezen bowlen met Sanders collega's. Dat was een gezellige middag. Lekker multi culti en San en ik hebben een behoorlijk balletje gekegeld...haha!

En sinds gisteren ben ik tijdelijk ‘alleenstaand’ want Sander zit voor een weekje in Kuala Lumpur. Hier volgt hij een cursus voor zijn werk...Snifsnif!
Gelukkig mocht ik dit weekend op Ricky passen. Het hondje van Jacco en Fiona. Dus de eerste twee daagjes heb ik in ieder geval gezelschap gehad van dit kleine mormeltje.

Tja, en morgen is het weer een gewone werkdag (geen Pinksterweekend hier) en voor je het weet is Sander terug en kunnen we genieten van een lang weekend ivm met Koninginnendag. De laatste ‘feestdag’ tot November welteverstaan!!!

Groetjes uit Melbourne allemaal!
Sander en Monique

Geen lente, wel vliegjes!

Tja, dat valt toch tegen hoor zo’n blog regelmatig bijhouden! Voor je het weet ben je weer een flink aantal weken verder.
Maar dat betekend wel dat ik nu weer voldoende te vertellen heb!

We beginnen maar met het meest lachwekkende festival aller tijden:
Het zo genoemde ‘Holland Festival’ dat eens per jaar wordt georganiseerd in Melbourne.
Wij hadden ervan gehoord via onze Nederlandse buurman. ‘Gezellig!’ dachten wij. Nog even op de website gekeken en ach ja, het zal wat ‘oubollig’ zijn maar in ieder geval hebben ze er lekkere Nederlandse snacks, en das dan ook wel weer eens lekker. Dus wij een handjevol mede Nederlanders bij elkaar gesprokkeld die ook wel zin hadden in een broodje kroket en op naar het ‘Holland Festival’!
Jullie voelen de bui al hangen…. ‘oubollig’ was in dit geval een ‘understatement’. De gemiddelde leeftijd van alle aanwezige fossielen was zo hoog dat we gerust kunnen spreken over figuranten uit ‘Jurrasic Park’!
Gelukkig maakten de broodjes rookworst, kroket, frikadellen en flessen Grolsch veel goed. Maar toen na de polonaise en een optreden van de “Twentse volksdansers’ ook nog eens een pedofiele elf (met de naam Squeeky Bottom?!)voor de schaars aanwezige kinderen optrad wisten we niet hoe snel we weg moesten komen. Haha, volgend jaar maken we de kroketten wel zelf!

Ondertussen ontdekken we steeds meer in Melbourne. Leuke wijken, winkelstraten en heerlijke winkeltjes, grappige kroegjes in de meest ranzige steegjes ooit, een oud klooster in een mooie omgeving midden in de stad, groene, tropische parken, enz. Melbourne staat bekend om zijn vele restaurantjes en heerlijke eten. Aangezien we veel optrekken met mede-emigranten raken we al aardig thuis in de Chinese en Indiaanse keuken en eten we ons klem in ‘Sushi’. Daar was ik in Nederland al aan verslaafd maar hier is het een waar ‘Sushi’ paradijs en het kost echt niks. Heerlijk!

Enkele weken geleden was het weer tijd voor een korte kampeertrip tijdens het weekend. Even het stadsleven ontvluchten. We reden wat, hier en daar ff picknicken of een koffietje drinken. Wat ‘Lookouts’ bekeken en uiteindelijk op zoek naar een camping. We hadden al een leuke eindbestemming opgezocht dus wat kon er mis gaan. Misschien raken we wat te overmoedig als ‘ervaren’ kampeerders want zelfs Tomtom werd het zwijgen opgelegd want we wisten tenslotte waar we naar toe wilden. Toen er na 3 kilometer op een ‘dirt’road echter nog steeds geen camping in zicht was moesten we ons dierbare navigatie systeempje toch weer raadplegen om erachter te komen dat we natuurlijk hopeloos verkeerd waren gereden. Tja, draaien dus… gemakkelijker gezegd dan gedaan en het kwam erop neer dat Monique van haar comfortabele zetel mocht klimmen om haar koetsje met chauffeur uit het rulle zand te helpen…. Grrrr.
Maar uiteindelijk vonden we ons kampeerplekje. Niet echt het mooiste plekje ooit maar lekker rustig naast een klein beekje en een ondergaand zonnetje. Hier en daar een piepklein vliegje, maar dat mocht de pret niet drukken….toch?!
‘Pets!” kl#tevlieg….’pets’ rot op!” Dat was de conversatie die Sander en ik vervolgens de volgende drie uur voerden. Ons eten (broodjes worst) werd door Sander al rennend over de weide gegeten en Monique zocht bescherming in de bus.
Het is dan ook te begrijpen dat we er om half negen genoeg van hadden en aanstalten maakten om naar bed te gaan. We wilden geen ongedierte aantrekken dus het hele tandenpoets gebeuren e.d. gebeurde in het donker. Snel in bed klimmen en de deur dicht. ‘Hèhè, veilig’ zei Sander en knipte het lichtje in de bus aan…..
Ons busje was eens beige gekleurd van binnen maar zag nu letterlijk zwart van de kleine vliegjes. En de bus openen was geen optie, dat zou tenslotte alleen maar meer beestjes opleveren. Dus werden er tijdschriften en theedoeken tevoorschijn getoverd om de beestjes te lijf te gaan. Drie kwartier en een dekbed vol vliegenlijkjes later viel Sander als een blok in slaap en heeft Monique nog 2,5 uur vliegjes liggen happen voordat ook zij de slaap kon vatten. Leuk hoor dat Australische buitenleven!

Terug in de stad waren we getuige van de voorbereidingen voor de Grand Prix. Die rijdt letterlijk door onze voortuin. Het hele park werd in enkele weken tijd tot Formule 1 baan omgetoverd om nog maar te zwijgen van het hele gebeuren eromheen. Toch was het allemaal erg goed georganiseerd en hebben we er minder ‘last’ van gehad dan verwacht. Het was wat luidruchtig, zowel de auto’s maar ook voornamelijk de helikopters die verantwoordelijk waren voor de opnames vanuit de lucht en die om de 5 minuten boven ons appartementen complex vlogen. Haha, om nog maar te zwijgen van de vliegdemonstraties die werden gehouden (straaljagers, luchtmacht, stuntvliegers, etc.)
Toch leuk om eens van dichtbij mee te maken.

Pasen wordt hier verder niet zo ‘uitbundig’ gevierd als in Nederland. Geen paasbrunch, eieren schilderen, paastakken en andere paasversieringen. Alleen maar heel veel chocolade eieren. Nou moet ik ook eerlijk toegeven dat ik het hele lente gebeuren dat normaal gesproken bij Pasen hoort best wel mis. De lente die in aantocht is en dan gezellig blauwe druifjes en narcisjes in je huis. Nou mogen we met het weer natuurlijk nog steeds niet klagen want hoewel de wintertijd is ingegaan is het hier nog steeds vrij zonnig met 26 graden. Maar tja, een lente gevoel is ver te zoeken. Haha, maar nou moet ik toegeven dat ik momenteel überhaupt geen gevoel voor seizoenen meer heb. De lente/zomer duurt voor ons nu tenslotte al een jaar!
Bij gebrek aan familie in de nabije omgeving werd er vorig weekend door Martin en Vivianne een heuse paasbrunch georganiseerd voor Jacco, Fiona, Sander en mij (allemaal recentelijk uit NL geëmigreerd). Vivianne had flink haar best gedaan en we hebben heerlijk gesmuld!

Het paasweekend was extra lang voor Sander en mij aangezien we twee vrije dagen hadden opgenomen. We zijn zojuist terug gekeerd van 5 dagen kamperen in het noorden van Victoria. In verhouding zijn we qua afstand naar Italië en terug gereden en we hebben dan ook weer behoorlijk wat gezien. We raken natuurlijk al wat verwend want het landschap was toch iets minder boeiend dan verwacht. We zijn een stuk langs de Murray River gereden en hebben daar op geweldige plekken langs het water gekampeerd. Geen faciliteiten (als toiletten en douches) maar wel erg mooie natuur. Verder landinwaarts werd het landschap vrij eentonig en vlak en zijn we weer wat meer zuidelijk gereden. Min of meer de ‘Outback’ van de staat. Het landschap was nog steeds erg droog maar zeer zeker erg mooi. We hebben kilometers gereden zonder ook maar een levend ziel tegen te komen. In de verwachting ook daadwerkelijk ‘meren’ te vinden zoals op de kaart aangegeven stond hebben we moeten concluderen dat letterlijk elk ‘meer’ dat we hebben bezocht zo droog stond als je maar kunt voorstellen. Ongelooflijk maar waar. Water is echt een schaarste in deze omgeving.
We hebben ook enkele zoutwater meren bezocht. Dat is toch wel heel grappig. Ook volkomen opgedroogd maar er ligt een dikke zoutlaag over de hele lege vlakte. Alsof je op bevroren sneeuw loopt. Heel bizar!

Verder gaat het eigenlijk erg goed met ons. Er wordt ons wel eens gevraagd of we nog geen spijt van de emigratie hebben. Eigenlijk is ons verblijf hier nog veel te kort om daarop een antwoord te geven. We hebben gelezen dat het eerste jaar voornamelijk als een lang vakantieverblijf wordt ervaren. Het tweede jaar krijgt het sociale leven langzaamaan wat meer vorm en pas in het derde jaar heb je een reëler beeld van het ‘echte’ leventje hier.
We zeiden laatst nog tegen elkaar dat het hele emigratie gebeuren niet zo heel veel voorstelt. Natuurlijk komt er een hoop geregel en voorbereiding bij kijken maar voor je het weet ben je hier en zit je weer gewoon in het woon- en werkleventje.
Een sociaal leven opbouwen vinden we moeilijker. Vooral dingen zonder elkaar doen, eens een biertje drinken met een vriend/vriendin, en voor mij toch echt het hele vrouwengekeuvel (lekker shoppen, terrasjes hangen, roddelen, etc.) Hihi.
Hoogste tijd om eens op zoek te gaan naar een sportvereniging dus maar!

Over sporten gesproken. We zijn enkele weken geleden naar de kust gereden en hebben daar een surfboard gehuurd. En ik moet zeggen, de eerste pogingen gingen best lekker na zo'n lange tijd. En ook Sander heeft het even geprobeerd en het ging hem ook best goed af. En dat voor twee ouwe besjes! Hihi.

Zoals gewoonlijk hieronder weer wat kiekjes.
Heel veel groetjes daar.

Sander en Monique

Spidermannetjes en onmenselijke temperaturen!

Tja, en dan werk je opeens beiden fulltime. Toch wel even weer wennen. Ik was bekaf de eerste twee weken. Opeens hele dagen Engels spreken, viel behoorlijk tegen. En nog steeds heb ik het gevoel dat ik soms als een hyena sta te stotteren…haha. En dan heb ik het nog niet gehad over het dialect van al die maffe Australiërs. Echt niet te verstaan soms.

Maar goed…ergens in die eerste werkweek stonden ook Christ en Carola weer op de stoep. Als ik zeg dat ze een geweldige vakantie hebben gehad dan overdrijf ik niet denk ik. We hebben met plezier naar al hun verhalen geluisterd en alle foto’s bekeken.
Carola’s geflirt met een hitsige koala leverde ongelooflijk mooie foto’s op van dit beestje. Haha, wie ooit plannen heeft om richting Australië te komen moet toch eerst ff op cursus bij Carola. Die schijnt het echte Koaliaans (?) onder de knie te hebben!

Op de laatste dag hebben Christ en Carola blijkbaar daar in de bushbush toch iets opgevangen over de kredietcrisis want toen moest er opeens nog hals over kop goud gezocht worden. Hihi, tot de knieën in het water en maar zeven. Ja, en dat bij temperaturen rond de 33 graden! Petje af…hmmm nou in dit geval was het beter deze op te laten. Maar, Sander en ik kregen toch enkele klompjes (lees: schilfertjes) goud als aandenken!
Hmmm… in dezelfde potjes die hier overal in de souvenirwinkeltjes te koop staan…..????!!!

Als afscheidscadeautje hebben we hen toen uitgenodigd voor een diner in de ‘restaurant tram’. Dit betekent dat je in een trammetje uit vroegere tijden al etend en drinkend door Melbourne boemelt! En volgens onze zuid Afrikaanse ober ‘moakt nie uit nie hoeveel wijn u drinkt nie!” En hij schonk rijkelijk bij zodra het bodempje weer in zicht was. Het was dan ook een gezellige avond!

Maar aan al het leuks komt een eind en in dit geval moesten Christ en Carola weer richting het koude kikkerlandje. Maar dit keer met een hele koffer vol leuke herinneringen en een goed gevoel over het leventje dat Sander en ik hier al enigszins hebben opgebouwd.
Wij vonden het in ieder geval ontzettend leuk dat jullie er waren Christ en Carola!
We moesten toch wel weer even wennen, zo thuis komen in een leeg huis. Maar al snel zaten we weer volop in ons drukke (werkende) leventje!

Sander en ik werken letterlijk naast elkaar (en dat in zo’n grote stad) en we lunchen geregeld samen of eten na het werk nog ff snel wat in de stad. Voor die prijzen kan je namelijk bijna niet zelf koken!

Mijn baan als manager in het winkeltje is heel erg leuk. Het was er letterlijk een grote puinhoop toen ik er kwam. Alsof er een tsunami door de winkel was gegaan. Maar zo langzamerhand weet ik er al redelijk wat orde in te scheppen.
We verkopen oa. boeken, (van alles een beetje maar voornamelijk creatieve boeken, decoreren, tuinieren, fotografie, business boeken, enz.) knutselspullen, (voornamelijk mooi papier en versieringen, houten letters en woorden, verf, etc.) kaarten, leuke hebbedingetjes voor in het huis en verder ook wat vintage spullen (opgekocht van veilingen). Het winkeltje heeft een beetje een Frans karakter en biedt wel iets vernieuwends voor Melbourne!

Ondertussen fiets ik elke dag naar het werk. Mijn bazin heeft een oude, gammele (race)fiets voor 2 dollar op de kop weten te tikken op een veiling….haha. Beetje olie en hij loopt weer als gesmeerd!
‘Naar je werk toe fietsen’ hoor ik iedereen denken,…’das toch niet echt bijzonder’?! Haha, ja dat dacht ik ook!
Nou, hier is het vrij uniek als je naar je werk toe fietst. Toch schijnt het aantal fietsers behoorlijk te zijn gestegen sinds enkele jaren. Ze promoten het ook met bijvoorbeeld; ‘jippie, laten we vandaag met z’n allen op de fiets naar het werk gaan’ acties! Echt heel grappig.
Maar goed, daar ging ik dan op mijn eerste dagje vanuit het werk. Je rijdt gewoon tussen al het verkeer en fietsers hebben hier echt geen rechten. Maar dat stuk wat ik fiets heeft een fietspad (vrij uniek) en is alsmaar rechttoe, rechtaan. Dus goed te doen. Ware het niet dat de trams midden op de weg rijden in het centrum en zodra de tram stopt moet je als weggebruiker alle in, en uitstappende mensen voor laten gaan. Maar jij weet niet of er 50 meter achter je een tram aan komt. Want als dat gebeurt denken mensen dat ze al midden op de weg moeten gaan staan om in te kunnen stappen. Dus zodra je bij een tram halte in de buurt komt moet je altijd uitkijken over er geen fanatieke, openbaar vervoer gebruiker voor je wiel springt.
Het meest lachwekkende vind ik echter dat hier niemand ‘gewoon’ fietst. Na het werk veranderen alle businessmensen opeens in een soort van komische spidermannetjes. Ze toveren hun strakke fietspakjes uit hun laptoptas en verschijnen als een soort van Joop Zoetemelkjes in het verkeer. Allemaal op een indrukwekkende mountainbike (die hier dan ook geen drol kost). En dan staan ze daar voor het stoplicht te dringen. Iedereen wil toch als eerste wegsprinten. Het is dat ze geen motortjes hebben anders zouden ze elkaar vast en zeker staan uit te dagen…vroem, vroem.
Tja, en daar sta ik dan tussen met mijn barrel van 2 dollar en in mijn gewone werkkloffie. Om nog maar te zwijgen van de helm die ik draag (is verplicht). Jullie kennen mijn smalle koppie dus het is kiezen uit een mooie knalroze, gebloemde kinderhelm of in mijn geval een te grote ‘grote mensen’ helm die bij elk windvlaagje als een soort van parachute achter me aan zwiept.
Dus tegen de tijd dat de stofwolk van de zojuist weggesprinte medefietsers enigszins is gaan liggen, hijs ik mijn helmpje nog maar eens op en spoor mijn ‘Mitsi’ onder de fietsen aan om me toch ook dit keer weer veilig thuis te brengen. Haha, ik blijf toch gewoon een nuchtere Hollander hoor!

Onze eerste gezamenlijke vrije dag (Australia Day) viel op de maandag na Sanders verjaardag. Dit betekende een lang weekend en natuurlijk werd Mitsi weer van stal gehaald. Zoals de meesten van jullie waarschijnlijk wel op het nieuws hebben gezien hebben we hier de warmste dagen sinds ooit gehad. En een tropenrooster (wat we in Nederland al bij een graadje of 30 hebben…hihi) daar heeft nog nooit iemand van gehoord! Het leven gaat hier gewoon door. En ik vind warm weer echt heerlijk maar na vier dagen boven de 40 graden (het hoogste was 46,6 graden!!!!) is het nergens meer te houden. Lang leve ons zwembad!

Maar goed, we wilden graag de stad even onze rug toe keren en besloten noord/oost te gaan. Een beetje de ‘bergen’ in zeg maar. We hebben echt drie hele leuke dagen gehad. We hebben gekampeerd bij Lake Eildon en de tweede nacht in Murindindi (?) National Park. Vooral dit laatste park was erg dicht bij Melbourne maar absoluut de moeite waard. Op de heen en terugweg zijn we door het plaatsje ‘Healesville’ gereden en we vonden dit beiden een erg gezellig plekje. Zo’n dorpje waarbij je meteen zegt ‘hier zou ik wel willen wonen’. Gezellig, beetje toeristisch, leuke (antiek) winkeltjes en overal gezellige eet- en drinkgelegenheden. En dat op een klein uurtje van de stad. Het is dat er geen treinverbinding is anders zou het een serieuze optie zijn voor de toekomst!

Vorig weekend hebben we weer een poging gedaan ons sociale leven op te krikken. We hadden iedereen die we kenden uitgenodigd voor een feestje op zondagmiddag. Voor Sanders verjaardag nog. Natuurlijk zijn er altijd wat afzeggingen maar uiteindelijk kwam er toch nog een man of tien. Wat collega’s van Sander, Martin en Vivianne, een buurtje en een stelletje met wie we in aanraking zijn gekomen via Christ. In dit geval de zoon van een collega van Christ. Zij zijn ook net geëmigreerd. Het was ondanks de hitte een gezellig middagje en iedereen kon het goed met elkaar vinden. Een geslaagd feestje dus!

Van de Australian Open (tennis) hebben we in eerste instantie weinig meegekregen. Sander had graag naar een wedstrijd gewild maar het kwam er niet echt van (beiden druk met werken). Wel hadden we kaartjes gekocht voor het eind’feest’. Met deze kaartjes konden we in het weekend van de finales wel op het hele terrein komen maar we hadden geen toegang tot de belangrijke wedstrijden. Wel waren er wat concerten van o.a. Pete Murray en Evermore. Beiden erg goed live.
De wedstrijd tussen Safina en Williams hebben we daar in de Heineken Beergarden op groot scherm bekeken. Grote tennisfan die ik ben (niet dus) had ik het daarna al snel gezien. We besloten naar huis te gaan maar kregen opeens van twee voorbijgangers kaartjes aangeboden. Of we ook nog zin hadden om de finale dubbel voor de mannen te bekijken?! In het stadion... Gratis! Nou, daar kon ik zelfs geen nee op zeggen. Eerst nog even de bekeruitreiking van Williams bekeken en toen live bij de finale dubbel tussen Bupathi/Knowles en de gebroeders Brian. Was zeker bijzonder om eens mee te maken!

Ja, en zoals dat gaat hier in Melbourne…rol je van het ene evenement in het andere. Dit weekend is er het St Kilda Festival! Bij ons op de stoep en rondom het strand zijn er volop optredens, marktjes, enz. Er schijnt nogal wat publiek op af te komen dus dat zullen we vanmiddag maar eens gaan bekijken. De muziek klinkt vanaf ons balkonnetje in ieder geval goed!

Ondertussen is het al zondagavond en natuurlijk zijn we even gaan kijken op het festival. Het was zoals verwacht een drukke boel in de buurt. Ik heb nog geen aantallen gehoord, maar tig-duizenden waren er zeker!

Zojuist hoorden we op het nieuws, dat het gebied dat we 2 weken geleden hebben verkend, midden in de bosbranden ligt. Veel van wat we toen gezien hebben is nu compleet afgefikt.
Hier in Melbourne merken we er verder eigenlijk niks van (hooguit heel af en toe een lichte, eucalyptusachtige brandgeur). We zitten toch nog zo’n dik uur rijden (op de snelweg) van het getroffen gebied.
Dus bij deze aan alle bezorgde bloglezers: met ons gaat alles prima!

Groetjes Sander en Monique

Beste wensen voor 2009!

Tja, en voor je het weet zit je alweer in 2009! Allereerst iedereen een heel gelukkig en gezond 2009 toegewenst namens ons. De laatste weken zijn voorbijgevlogen en ik hoop dan ook niet dat hiermee de toon gezet is voor het nieuwe jaar….

In ieder geval volgt hieronder een verslag van de afgelopen tijd. Het is een behoorlijk lang verhaal dus ga er maar eens goed voor zitten!

Het weekend voordat Christ en Carola op de stoep zouden staan was er eerst nog een BBQ feestje met Sanders directe collega’s. Iemand had bedacht om in Dandenong National Park (40 minuten rijden vanaf de stad) te gaan BBQen i.p.v. ergens in de stadsparken of omgeving. Onder het mom van lekker rustig op een idyllisch plekje….
Nou ik denk dat de stadparken in Melbourne die dag uitgestorven waren aangezien alle inwoners zonodig diezelfde dag op datzelfde plekje in datzelfde National Park hun worstjes wilden eten!
Een uur na aankomst had uiteindelijk iedereen zijn auto geparkeerd (al dan niet met beschadiging aan zijn auto…) en was er eindelijk een BBQ bemachtigd (in heel Australië staan elektrische BBQ’s voor openbaar gebruik).
Iedereen zou wat meenemen. De een vlees de ander salade enz. Misschien had er tijdens de organisatie bij gezegd moeten worden dat het maar ging om 7 collega’s waarvan vier met aanhang en niet om de hele afdeling. Jemig iedereen had eten meegenomen voor 30 man!!! Maar het was wel erg lekker!
Sanders team is erg multi-culti. Geen enkele Australiër en wij als enige Europeanen! De rest kwam uit India, China en Afrika (ja het vlees bestond dan ook alleen uit kip en lam). Het was een erg gezellige en zonnige middag. Beetje kletsen, eten en volleyballen, wat wil je nog meer?!

Na wat lichte schoonmaaktaken en een kleine volksverhuizing later was ons huisje klaar om het ‘hoge bezoek’ te ontvangen. Ons eigen slaapkamertje werd omgetoverd tot het ‘gastenverblijf’ en nadat ons 60 cm dikke logeerbed zichzelf opgeblazen had, bleek er toch nog voldoende ruimte te zijn voor mijn creatieve uitspattingen in onze logeer/knutselkamer.

Op een dinsdag om tien uur ’s ochtends stonden Christ en Carola op de afgesproken plek in de stad te wachten op mijn komst. Al snel zag ik ze staan en dat is toch wel grappig. Ik had het gevoel dat ik ze die dag ervoor nog gezien en gesproken had (nou ja, dat is eigenlijk ook zo als je t skypen meetelt). Nadat we (samen met San die ff tussendoor van z’n werk kwam) een lekker bakkie koffie achterover hadden gegoten zijn we naar ons huisje gegaan. Een douchebeurt en wat schone kleding later voelden Christ en Carola zich weer als herboren. Haha, nou ja ze zagen toch nog steeds wat pips maar zijn toch de hele dag wakker gebleven om toch maar zo snel mogelijk aan het Australische dagritme te wennen. Niet zo moeilijk als je uit het koude Nederland opeens bij ons op het balkonnetje in het zonnetje zit te genieten van een lekker koud biertje!

Nu ik als Toos Werkeloos door het leven ging had ik de komende dagen volop tijd om me als persoonlijke tour guide aan te bieden. Met Christ en Carola op sleeptouw hebben we heel Melbourne ‘onveilig’ gemaakt. Het was erg gezellig en we hebben veel van de stad bekeken.

In de tussentijd zat ik eigenlijk middenin een sollicitatie. Ik had een erg leuk winkeltje ontdekt en dacht meteen ‘dit is wat voor mij’. Nadat ik mijn CV had achtergelaten en een klein gesprekje met de manager had werd ik enkele dagen later gebeld. Nou, waar ik eigenlijk helemaal niet van uit was gegaan werd me nu zo pats-boem gevraagd: Of ik ook interesse had om als manager aan de slag te gaan…. Fulltime!?!
Haha, wat telefoongesprekken en mailtjes later had ik dan uiteindelijk een beter beeld van de functie en de bazin een beter beeld van mij als persoon. Ik moest foto’s van mijn knutselwerk, referenties enzovoorts doormailen. Ondertussen begreep ik dat het winkeltje eigenlijk nog maar net open was. De eigenaresse had al een ander bedrijfje en twee kleine kinderen en door het onverwachtse succes van dit winkeltje was ze nu op zoek naar iemand die het managersgebeuren op zich wilde nemen. Nou, als ik ooit zelf een winkel zou openen dan zou het er precies zo uitzien als dit winkeltje. Daarnaast ben ik er eigenlijk meteen vanaf het begin bij en zijn mijn taken erg divers. Van management to marketing. Ze werkt via een erg klantgerichte aanpak en veel gaat ook via de mail. Verder ben ik weer verantwoordelijk voor de styling van de winkel en mag ik zelfs helpen bij het ontwerpen van de maandelijkse catalogus en het organiseren van workshops. Een hele uitdaging maar wel kleinschalig en overzichtelijk. En het goede nieuws is: de weekenden zijn we gesloten dus dan kunnen Sander en ik er lekker opuit!
Mijn officiële sollicitatie gesprek heb ik nu achter de rug en ik kreeg eigenlijk meteen te horen dat ik aangenomen ben! Ik heb echt heel erg veel zin om aan deze nieuwe uitdaging in mijn leven te beginnen!

Met dit goede bericht konden we beginnen aan ons weekendje weg met z’n viertjes. We hadden voor twee dagen een auto gehuurd. Een ‘echte’ auto welteverstaan. Eentje waarbij je in je stoel gedrukt wordt als je wegrijdt om toch ook aan Sanders behoeften tegemoet te komen na de aankoop van Mitsi!!! Hihi.
De eerste dag zijn we langs de kust naar het uiterste puntje van de baai gereden. Via Frankston, Mornington, Dromana, Rosebud, Rye, en Sorrento naar Portsea. Het uitzicht onderweg was spectaculair. Voornamelijk vanaf Arthurs Seat waar je dus in de verte over de baai de stad ziet liggen. Hier en daar nog een kustplaatsje bekeken en een biertje gedronken om vervolgens aan het eind van de dag een van de welbekende picknickplekken op te zoeken om de dag met een echte Aussie Barbie (BBQ) af te sluiten.

De volgende dag weer vroeg op voor de volgende dagtocht. Ja, Christ en Carola maar denken dat ze hier rustig vakantie konden vieren…hahaha, weet waar je aan begint als je deze kant op komt!
Dit keer richting het noordwesten. Hier was onze bestemming ‘The Organ Pipes National Park’. Vernoemd naar de rotswand die aan orgelpijpen doet denken. Bepakt met zonnebrandcrème en flessen water (de zomerse temperaturen zijn vaak al stukken hoger als je maar iets landinwaarts gaat) begonnen we aan onze kleine ‘hike’. Eigenlijk een wandeling van een uurtje ware het niet dat elk kevertje en elke mier (die hier vaak toch zo’n 8 keer groter is dan een doorsnee Nederlandse mier) van dichtbij bekeken moest worden. En toen Carola haar eerste Walibi (kleine Kangaroe) met z’n jonkie zag waren we twee uur en 68 foto opnames verder voordat we aan de terugtocht konden beginnen!
Terug in de auto zijn we via Mt. Macedon en Lederberg National Park weer richting Melbourne gereden. We waren weer op zoek naar een mooie BBQ plek. Maar dat viel tegen eigenlijk. Toen iedereen de moed had opgegeven besloot Sander nog 1 poging te doen. Met succes. En nadat we ons maaltje in een leuk parkje in Melton hadden verorberd zijn we richting huis gereden. Twee dagen volop buitenlucht…..wat hebben wij geslapen!!!!

Kerstavond hebben we daarna gezellig gevierd met de buitendeur wagenwijd open. Toen het donker werd hebben we de kaarsjes aangestoken om toch nog enigszins een kerstgevoel te creëren. Vervolgens hebben we gezellig zitten borrelen tijdens het uitpakken van de cadeautjes en het was heel erg gezellig. Iedereen had flink z’n best gedaan! En bij deze: Christ en Carola bedankt voor een hele gezellige kerst!
Eerste kerstdag hebben we lekker rustig doorgebracht en hebben we de Botanische Tuinen bekeken. Tweede kerstdag kwamen vrienden van ons (Nederlands stel) en hebben we met z’n zessen zitten grillen op onze grilplaat.

Tussen kerst en oud en nieuw was Sander ook lekker vrij. Weer hebben we een auto gehuurd maar ook de bus ging mee dit keer want we wilden kamperen! Als eindpunt hadden we de omgeving rond Wilson Promotory National Park gekozen. Iedereen raadde ons dit aan. Enig nadeel was dat we middenin het hoogseizoen zaten. Grote kans dat al die inwoners van Melbourne weer zonodig in diezelfde omgeving op diezelfde camping hun worstjes wilden eten! Maar Australië is Nederland niet…. Die menigte moet toch in het niets vallen in zo’n immens groot land?! Toen we richting zee echter letterlijk in een file kwamen te staan begonnen we toch echt enigszins te twijfelen. De beelden van Scheveningen op een zomerse dag kwamen in ons op. Het zou toch niet?
In een boek hadden we een kampeerplek gezien in de buurt van Toora. Gewoon zo’n plek zonder voorzieningen maar daardoor ideaal voor kortstondig verblijf. Dus we kwamen daar aan: mooie plek maar het eerste dat we zien hangen is een bord waarop staat “No Camping”. De man die in een keetje op deze plek koffie verkoopt weet ons te vertellen dat je hier voorheen wel kon kamperen maar sinds de eigenaar van het ‘echte’ caravanpark in Toora in het gemeentebestuur zit is deze plek gesloten voor kampeerders. Tja, zo gaat dat overal he?!

Maar het mannetje van de koffiekeet (John) weet een mooie kampeerplek voor ons. Het is namelijk zo dat hij ‘president’ is van een openbaar maar wat verouderd buitenzwembad. Deze zit op een hele mooie, wat afgelegen plek die niemand weet te vinden, behalve de lokale bevolking. We mogen er gerust kamperen. Dus na wat grondige wegwijs instructies staan we uiteindelijk op een verlaten weggetje achter grote struiken. Hier moet het zijn maar het lijkt wel een oprit naar iemands landgoed… Ach, we hebben niks te verliezen en rijden verder. En ja hoor… voor we het weten staan we op een grote weide, midden tussen de bomen en heuvels en zien we het zwembadje liggen. Er zijn nog wat ‘locals’ maar niemand schijnt het zich aan te trekken dat wij hier willen kamperen.
Dus we zetten ons kampje op en zien tegen de avond de mensen vertrekken. Nu hebben we een hele ‘camping’ alleen voor onszelf. Een zwembad, een overdekte zitplek met haardvuur en elektrische BBQ en toiletten (wel in vervallen staat… maar toch). Hoezo hoogseizoen!?

De volgende ochtend vroeg op. Het water uit de douche komt uit een beek en stinkt naar rotte eieren dus we besluiten allemaal een duik te nemen in het zwembad (om 8 uur ’s ochtends!). Het water is dan wel niet helemaal helder (algen en bladeren uit de bomen) maar ruikt sterk naar bleekwater dus dat zit wel goed. Vervolgens rijden we (via een toeristische route die John ons gisteravond nog wist te vertellen toen hij even kwam kijken of we het gevonden hadden) naar Wilson Promotory N.P. Een soort van Schiereiland waarvan de meeste kampeerplekken alleen per voet bereikt kunnen worden. Maar middenin het park zit een hele grote camping die wel met de auto te bereiken is en van daaruit kun je ook enkele leuke kleine wandelingen maken. Hier zien we wel duidelijk dat het hoogseizoen is. De hele camping staat bomvol. We kiezen voor een wandeling naar Squeeky Beach. Een wandeling die voornamelijk bovenlangs de zee loopt en van waaruit we soms een heerlijk uitzicht hebben. Uiteindelijk komen we aan op Squeeky Beach. Een mooi strand met een ruige zee waar we even blijven genieten alvorens we aan de terugtocht beginnen.
Sander en ik keren zeker wel weer terug naar deze plek als het wat rustiger is! Erg mooie natuur.
We zijn op tijd terug op onze ‘camping’. Sander en ik bekijken nog even de kleine waterval dichtbij de kampeerplek (wist ook John ons weer te vertellen) en als we terug komen zijn Christ en Carola al druk aan het kokkerellen. Jullie raden het al… weer BBQen. Haha!

De volgende dag (na een heerlijke uitsmijter, bereid door onze chefkok) besluiten we via wat toeristische highlights richting Port Albert te rijden. We stoppen bij een Bird Watch, een windmolenpark, Agnes Falls en verder in de plaatsjes Toora en Port Albert waar we ook nog even het Maritime Museum bezoeken. De rit is echter ook al een uitstapje op zich. Er is zoveel te zien onderweg!

Ons laatste nachtje op de camping alweer. We horen en zien veel vogels. Erg mooi.
De volgende ochtend regent het en na een trage start hebben we alles weer enigszins ingepakt (lees: in de bus gedumpt) en beginnen we aan de terugweg. Een deel hiervan rijden we over The Grand Ridge Road. En ondanks het slechte weer is het uitzicht soms echt adembenemend mooi.

Terug in Melbourne is de badkamer de eerstkomende uren volop bezet. Maar als we allemaal weer fris en fruitig ons Pizzaatje (bij de Pizzaboer in de straat) naar binnen zitten te schuiven zijn we het erover eens dat het een minivakantie was om nooit te vergeten. We hebben er allemaal echt van genoten!

Tijdens Nieuwjaar zijn we naar het vuurwerk gaan kijken in de haven. Erg mooi maar niet spectaculair ofzo. Verder steekt hier niemand zelf vuurwerk af tijdens Nieuwjaar. Je gaat gewoon een vuurwerkshow bekijken in de stad of je gaat naar een strandje vanwaar je de stad (en het vuurwerk) kunt zien. Stukken beter dan in Den Haag waar je je tijdens oudjaarsdag echt niet op straat kunt vertonen omdat de vuurwerkpijlen je letterlijk om de oren vliegen.
En nu zijn Carola en Christ een kleine twee weekjes met Mitsi op pad. Een rondje Great Ocean Road en op de terugweg via de Grampians N.P. terug. Ze hebben geluk want het weer is echt zonnig en zomers tot nu toe en we hopen dat ze er volop van genieten. Ondertussen is Sander weer aan het werk en mag ook ik vanaf donderdag aan de slag.
Tja, verschil moet er zijn!

Iedereen zonnige groetjes van ons en heel veel plezier met de eerste schaatspogingen sinds jaren!

Groetjes Sander en Monique