Dat is de standaardopeningszin hier als je iemand begroet in Australie. Dus mensen (ook wildvreemden) zeggen niet ‘hallo’ als ze je aanspreken maar vragen maar meteen hoe het met je gaat. Dat is even wennen in het begin. Bedoelen ze het bijvoorbeeld echt alleen als begroeting of verwachten ze ook echt een antwoord. Ondertussen weten we niet beter. Men verwacht inderdaad dat je antwoord. Niet dat dat er vervolgens toe doet. Iedereen zegt uiteindelijk toch dat het ‘goed’ of ‘redelijk goed’ met hem/haar gaat. Tenslotte zit niemand echt te wachten op andermans sores... haha. Dus aan de ene kant is het wat vreemd en oppervlakkig maar ik vind dat het wel een vriendelijke begroeting is. Dus we ‘how are you-en’ er wat af op een dag!
Martin en Vivianne hebben ondertussen een dochtertje gekregen: Isobel. Een piepklein mooi babytje. Om Nederlandse tradities hoog te houden heb ik een ooievaartje uit hout gezaagd en beschilderd. Deze zijn Sander en ik stiekum in de tuin gaan zetten 's avonds zodat de kersverse ouders een leuke verassing stond te wachten na thuiskomst uit het ziekenhuis! Uiteraard werden wij beloond met oerhollandse beschuit met muisjes!
Ondertussen zijn we het kacheltje in ons appartementje gaan gebruiken. De winter is nu echt begonnen. Het is grappig om te horen dat mensen het nu al te koud vinden om nog naar het werk te fietsen en dat mutsen en handschoenen ook hier worden gebruikt. Grappig omdat de gemiddelde temperatuur hier nu een graadje of 13/14 is. Hahahaaha.... ik zie ons nog naar school toe fietsen... maillot onder de spijkerbroek, mutsen en sjaal zover om dat alleen de ogen nog vrij zijn en dan bij de eindbestemming van die witte bevroren wimpers en haren hebben. Nee, ik geloof niet dat de gemiddelde ‘Melburnian’ zich dit kan voorstellen.
Maar ook ik moet toegeven dat je lichaam zich snel aanpast aan warmere temperaturen want ook Sander en ik zitten regelmatig in onze fleecejacks met de ‘verwarming’ aan voor de buis.
Het kamperen staat dan ook even op een laag pitje. Dus de verhalen en foto’s zijn dit keer wat minder spectaculair.
Wel zijn we twee weken geleden voor een weekendje naar Traralgon geweest. Dit ligt zo’n tweeeneenhalf uur rijden, ten oosten van Melbourne. We hadden een ‘wegmotelletje’ geboekt voor een nachtje. Via de Grand Rich Road (mooie scenic route) zijn we naar Traralgon gereden.
We waren in de veronderstelling dat Traralgon een redelijk ‘groot’ stadje zou zijn. Nou , niks was minder waar. We waren er halverwege de middag en zo’n beetje alles stond al op het punt te sluiten om vervolgens ook niet meer te openen voor de rest van het weekend. Dat beloofde niet veel goeds voor de avond. Bij de plaatselijke VVV (die ook op het punt stond z’n deuren te sluiten) kregen we toch nog wat informatie over restaurantjes en barretjes in de omgeving. Uiteindelijk besloten Sander en ik eerst een filmpje te pakken in de bioscoop (We hebben ‘Defiance’ gezien en het is absoluut een aanrader) om vervolgens nog een hapje te eten. Fout gedacht dus... toen we tegen half negen de bioscoop uit kwamen was er dus echt letterlijk geen restaurant (althans de keukens ervan) meer open!!! Tja, gelukkig (?) is er altijd nog de McDonalds...... zucht.
Gelukkig vonden we de volgende ochtend een leuk cafeetje waar we gezellig konden ontbijten. We besloten via het noorden terug te rijden naar Melbourne. Onderweg zagen Sander en ik voor de tweede keer een Liar Bird over de weg rennen. Voor degenen die nog nooit van een Liar Bird hebben gehoord kan ik alleen maar zeggen ‘klik ff op de volgende link’ http://www.youtube.com/watch?v=WuFyqzerHS8&feature=related Je gelooft je oren niet. Deze vogel kan namelijk elk geluid immiteren die hij in z’n nabije omgeving hoort. Als de link niet werkt kun je ook 'Liar Bird Youtube' googlen en vervolgens op het fotootje van het vogeltje klikken. Let vooral op de geluiden die de vogel op het eind van het filmpje na doet. Ongelooflijk!
We reden via een erg mooie omgeving richting Melbourne. Onderweg hebben we nog een mooie wandeling gemaakt naar de Toorongo Falls. En zo was er alweer een weekendje voorbij.
Vorig weekend zijn we wezen bowlen met Sanders collega's. Dat was een gezellige middag. Lekker multi culti en San en ik hebben een behoorlijk balletje gekegeld...haha!
En sinds gisteren ben ik tijdelijk ‘alleenstaand’ want Sander zit voor een weekje in Kuala Lumpur. Hier volgt hij een cursus voor zijn werk...Snifsnif!
Gelukkig mocht ik dit weekend op Ricky passen. Het hondje van Jacco en Fiona. Dus de eerste twee daagjes heb ik in ieder geval gezelschap gehad van dit kleine mormeltje.
Tja, en morgen is het weer een gewone werkdag (geen Pinksterweekend hier) en voor je het weet is Sander terug en kunnen we genieten van een lang weekend ivm met Koninginnendag. De laatste ‘feestdag’ tot November welteverstaan!!!
Groetjes uit Melbourne allemaal!
Sander en Monique
Geen opmerkingen:
Een reactie posten