Vakantie in NL!

Na een lange stilte op deze blog hebben we besloten de draad weer op te pakken. In Nederland begrepen we dat we toch meer 'fans' hebben dan we dachten. En die 'fans' blijven graag op de hoogte met leuke verhalen en foto's. 

Maar voordat we jullie weer meenemen naar ons leventje in Australië, volgt hier nog een klein verslag van onze vakantie in Nederland.

En wat houdt zo'n vakantie naar Nederland natuurlijk in? .... Juist.... 20 uur vliegen! Whoehaa, wat een eind is het toch ook. En omdat we om 6 uur in de ochtend aankwamen hadden we afgesproken dat niemand ons op zou halen en we de trein zouden pakken. Er viel tenslotte weinig lol aan ons te beleven, want van zo'n lange reis wordt het humeur vaak niet veel beter...haha. En of je dan wordt verwelkomd op een vliegveld of een treinstation maakt ook niet uit voor ons gevoel. 

Maar natuurlijk stonden daar twee stiekemerds tussen de menigte op Schiphol... Cindy en Jannesjan!

En nadat ik mijn zusje uit vreugde had opgetild (ja dat kon...want ze is heeeeel veel kilootjes kwijt geraakt tijdens onze afwezigheid... way to go sis!) hebben we even gezellig bijgepraat alvorens we onze reis vervolgden. Sander richting Terneuzen en Monique richting Uelsen.

Het weerzien met onze ouders en de kinderen van Cindy en JJ was natuurlijk een feest en voor een jetlag hadden we geen tijd. En terwijl Sander in Terneuzen gezellig op kraamvisites ging (ja, in Terneuzen hebben ze niet stil gezeten tijdens die twee jaar...hihi) had 'Tante Mo' haar handen vol aan haar nieuwe fanclub... Janne, Aniek en Ties!

Natuurlijk stonden er nog veel meer leuke uitstapjes op de agenda. Twee daagjes Gent met vrienden, met zijn allen logeren in Terneuzen en van daar uit naar Plopsaland en het strand, winkelen... en nog meer winkelen, heeeeeeeel veel bbq-en ontmoetingen met familie en vrienden (bedankt voor de gezelligheid allemaal!) en zelfs vrienden uit Melbourne die ons kwamen bezoeken.

En dit is nog maar een grove samenvatting van wat we allemaal gezien en gedaan hebben.

Natuurlijk klinkt het allemaal heel erg gezellig (en dat was het ook!) maar het is ook voor te stellen dat het best wel vermoeiend is.

Natuurlijk wisten we dit van tevoren. Je wordt als het ware een beetje geleefd, en dit is niet negatief bedoeld. Je tijd is gewoon kort en je probeert het beste eruit te halen. 

Je wilt iedereen zien en iedereen wil jou zien.

Het voelt ook niet echt als een vakantie, het voelt nog steeds meer als thuiskomen. je hebt in Nederland ook gewoon nog je leventje, alleen heb je maar heel weinig tijd om dat leventje weer op te pakken voordat je weer naar je andere leventje gaat. Bizar.

We kregen vaak de vraag of we ons leventje in Nederland en Nederland zelf missen. Maar als je het echt over missen hebt dan denk ik meteen aan onze familie. Die mis je echt en dat voelt ook echt als een gemis. Al het andere is vervangbaar. En ons nieuwe leventje in Australië bevalt ons gewoon heel goed.

Dat heeft voornamelijk te maken met de levensstijl en het buitenleven.

Maar natuurlijk is het ook leuk om terug te zijn in Nederland. En dat zit hem voor mij in heel erg onbelangrijke dingen... lekker eten, bekende winkels, Nederlandse gezelligheid, etc.

Het voelt heel vertrouwd.

Ik ben geloof ik wel 10 keer bij een Hema naar binnen gelopen (oef, wat mis ik die winkel), we hebben ons lam gegeten in zoute haringen, jong belegen kaas, hagelslag, kroketten, etc.

(haha...ik durf het bijna niet te zeggen maar ik ben 3 kilo aangekomen in NL!)

Bedankt lieve ouders voor het heerlijke eten en de goede zorgen.

Dingen die ons opvielen nu we weer in Nederland waren was dat alles zo georganiseerd en netjes is. Vooral de huizen en tuintjes van de mensen zien er picobello uit. Verder vonden we alles heel groen.

Onze vrienden uit Melbourne viel meteen op dat Nederlanders graag witte broeken dragen en allemaal zo bruin zijn...haha! Grappig he?!

Tja, en na al die gezelligheid komt er ook weer een tijd van afscheid. Natuurlijk was dat moeilijk maar ook prettiger nu je weet dat aan de andere kant van de wereld een thuis is waar je naar terug gaat.

Vooral ik heb het heel erg moeilijk gehad met het feit dat je ziet dat je je familie er zo veel verdriet mee doet als je weer gaat. Dat is erg zwaar.

De terugreis was lang. We hadden een wachttijd van 6 uur in Kuala Lumpur en dat is toch wel een erg lange zit. Gelukkig werd het leed flink verzacht door een telefoontje van Sanders manager met de mededeling dat hij promotie had gemaakt. Dat was natuurlijk geweldig nieuws.

Terug in Melbourne sloeg de jetlag bij mij toe. Een week lang was ik elke ochtend om 5 uur wakker...haha.

Maar hier is de lente nu begonnen en dat is heerlijk en ondertussen hebben we de draad weer helemaal opgepakt!

Sander is aan een nieuw project begonnen voor zijn werk. Dat betekend dat hij vanaf gisteren voor minimaal twee maanden in Brisbane werkt. Dus ben ik door de week alleen thuis en zien we elkaar alleen in het weekend. Maar niet voor lang hoor, want natuurlijk gaan we van deze kans gebruik maken om nog meer van Australië te zien. Ik ga over twee weken mee die kant op zodat we in de weekenden daar de boel kunnen verkennen. 

In Brisbane is het tenslotte nu al 26 graden en zonnig.

Zomer (die het in NL liet afweten) here we come!

Daarover binnenkort meer.

Hier nog wat kiekjes van ons verblijf in NL...

Tante Monique past een dagje op!

Lampionnen tocht door het bos.

Ook Skippy (zie Aniek) ging overal mee naar toe.

En eindelijk was de dag daar, waar we zo naar uit keken... ahum!

PLOPSA LAND!

Ook Sander had de tijd van zijn leven...hihi!

Een dagje naar het strand in Cadzand...

...spelen in een hele grote zandbak!

Genieten van heel veel en lekker 'deutsches fruhstuck'!

Twee daagjes Gent met vrienden.

Een dagje Giethoorn met vrienden uit Melbourne die ook in NL op vakantie waren.

Quality-time met Sis!

En zo vermoeiend is het als ome Sander en tante Monique op visite komen...

Ons nieuwe huisje!

Vandaag hebben we de sleutel gekregen van het nieuwe huisje. Hier wat kiekjes:

Het halletje vanuit de voordeur gezien.

De woonkamer

Vanuit de woonkamer is er een doorgang naar de eetkamer.

In de voortuin moet nog wel het een en ander gebeuren.

De eetkamer

Het pronkstukje van het huis is de gloednieuwe keuken.

Monique's knutselkamer (zoveel ruimte!)

Nieuwe kasten.

Onze slaapkamer.

Van de badkamer zijn wij het minst onder de indruk, maar ja je kan niet alles hebben he?!

De halkast.

Een extra (logeerkamer) in de bijbouw.

De wasruimte en een extra toilet in de bijbouw.

De veranda.

Het huisje vanuit de achtertuin gezien.

En een kleine verassing in onze tuin... een citroenboom!

Nu nog verhuizen....

Sneeuw in Australie!

Hierbij een kleine update van ons skiweekend, die we overigens zonder botbreuken zijn doorgekomen. Natuurlijk wel gigantische spierpijn! Ik snap er niks van...we zijn zo sportief en atletisch ingesteld....hihi!

Vrijdagochtend hadden we afgesproken bij Tim en Suzanne. Sander en ik hadden besloten een half uurtje eerder te vertrekken. Mitsi is tenslotte niet de snelste. Even snel alles doornemen en vervolgens op pad. De rit naar het skiresort duurt zo'n 5 uur en een beetje. Rond twee uur 's middags bij de Mac afgesproken, om met de anderen te lunchen. We waren met een groep van 10 man (met nadruk op man, want Suzanne en ik waren de enigste vrouwen in het gezelschap). Hier kennisgemaakt met iedereen.

Na de lunch ging het richting Harrietsville. Sander en ik hebben Mitsi hier achtergelaten en verder ging het met drie auto's. Vanaf Harrietsville is het nog een klein uurtje bergopwaarts naar het skigebied. Sneeuwkettingen waren halverwege de berg verplicht. Laten wij nou net het punt gemist hebben waar er hulp werd aangeboden bij het bevestigen van de kettingen. Op zich niet zo'n probleem, ware het niet dat onze chauffeur nou echt geen kaas had gegeten van auto rijden. Jemig, nadat we alle kanten van de weg hadden gezien en ik zo bang als een konijn riep "please pull over!" zag iedereen in dat we toch de kettingen nodig hadden.

Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Onze chaffeur had onderaan de berg een korte opleiding hiervoor gevolgd maar al snel werd duidelijk dat hij er geen drol van had begrepen. Een half uur later stonden we ons nog steeds achter de oren te krabben toen gelukkig een ander auto van onze groep ons kwam redden...

Wij eindelijk de kettingen erop...wat bleek....rijden we de bocht om, zijn we er!!!!!
Hahaha.

De lodge waarin we verbleven was erg gezellig. Wij hadden twee familie kamers ter beschikking. Verder was er een grote keuken en een reusachtige woonkamer met openhaard. Vanuit de lodge had je een mooi uitzicht over de bergen.
Hmmmm.... ware het niet dat het weer dan wel mee moet zitten..

We mochten niet echt klagen over de hoeveelheid sneeuw. En hierbij moet je geen vergelijkingen maken met Europa. Ik ben gewend om eerst uren door winterwonderland te rijden voordat je bij een skigebied komt. In Australie betekend arriviren in de sneeuw ook letterlijk dat je bent aangekomen in het skigebied!

Het weer was iets minder. Heel veel wind en weinig zicht. Toch was het skigebied allesbehalve een tegenvaller. Groot genoeg en niet zo druk als in een gemiddeld skigebied in de Alpen. We hebben er dan ook van genoten.

Hieronder een paar kiekjes van ons weekendje in de sneeuw!

Groetjes Sander en Monique

Nu we deze blog zo zwaar verwaarlozen vraag ik me af of er ooit nog wel eens iemand op kijkt...haha! Maar voor onze trouwe fans hier dan eidelijk weer eens een kleine update.

Allereerst heeft Sander natuurlijk een weekje in Kuala Lumpur gezeten voor een cursus. Zondags in alle vroegte kwam hij hier aan. Snel naar het hotel en even opfrissen en daarna de boel verkennen. Hij had afgesproken met een collega, en samen hebben ze heel Kuala Lumpur in 1 dag per voet verkend.
Haha, natuurlijk lichtelijk overdreven maar ik geloof dat ze een aardige indruk van de stad hebben gekregen. Er was zelfs nog wat tijd om even te winkelen. Sander en winkelen...er moet sprake zijn geweest van een zonnesteek!
Maar de week vloog voorbij en toch een beetje wijzer :o) kwam Sander terug. Natuurlijk met een koffer vol was en volkomen uitgeput!

Het hondje Ricky heeft zijn logeerpartij bij mij in de tussentijd overleefd en ook ik ben de Sanderloze week zonder kleerscheuren doorgekomen.

Sinds die tijd hebben we eigenlijk maar 1 klein uitstapje gemaakt. In dit geval zijn we naar een markt in Marysville gereden. Even voor alle duidelijkheid: dit is het gebied in Australie dat enkele maanden geleden zo zwaar door die bosbranden is getroffen. We kenden de omgeving enigzins en het is niet voor te stellen hoe groot dat gebied is dat afgebrand is. De natuur hersteld zich hier gelukkig snel en heel langzaam aan zie je weer groen door komen.
Maar toen wij het dorpje Marysville binnen reden moest ik toch even slikken. Er is echt bijna niks van over, uitgebrande auto's, tot op de grond toe afgefikte huizen. Behoorlijk indrukwekkend om te zien. En onvoorstelbaar hoe beangstigend het moet zijn geweest ten tijde van de brand. Men heeft nu net enigzins alle restanten opgeruimd en mensen kunnen langzaamaan beginnen met de wederopbouw. In de tussentijd wonen velen van hen in caravans en woonwagens.

Nadat we het piepkleine marktje hadden bezocht zijn we teruggereden via Healesville. Hier hebben we een bezoekje aan de Wildlife Sanctuary gebracht. Dit is een soort van dierentuin en dierenopvang voor Australische dieren. Het was erg mooi opgezet en we hebben toch behoorlijk wat dieren kunnen bezichten die we tot dan toe nog nooit gezien hadden. O.a. de Platypus en de Tasmanian Devil!
Natuurlijk zijn hier de afgelopen maanden veel dieren met brandwonden binnen gebracht. In het 'Animal Hospital' kun je via een groot beeldscherm meekijken bij onderzoeken en operaties van dieren. Erg interessant!

Tja, en verder hebben we de laatste tijd toch voornamelijk in Melbourne zelf door gebracht. Ons sociale leven begint hier nu redelijk vorm te krijgen. Dit betekent dat we momenteel geregeld 'bezet' zijn in het weekend voor etentjes en feestjes.
Zo waren we onder andere uitgenodigd door een vriendin van mij om bij haar en haar man, samen met nog wat vrienden, te komen dineren. Zij is van oorsprong Chinees en we kregen een combinatie van Koreaans eten en Chinese Hot Pot(bouillon fondue) geserveerd! Heerlijk!

Verder is Sander met de mannen (Jacco en Martin) naar een echte 'Aussie Footy' wedstrijd wezen kijken in the Telstra Dome.

En vorig weekend waren we uitgenodigd op een erg gezellig feestje in een Libanees restaurant. We hadden geen idee wat we ons erbij voor moesten stellen. Maar uiteindelijk was het bijna alsof je op een gezellig familie feest in Nederland terecht was gekomen. Klein dans vloertje, lange tafels, een buffet, gezellige mensen en (teveel) drankjes! We hebben het erg naar onze zin gehad.

Oh en dan vergeet ik dat we vandaag toch ook een klein uitstapje hebben gemaakt. We zijn naar Mornington gereden. Dit ligt ten zuiden van Melbourne aan de baai. We hebben een marktje bezocht, lekker koffie met scones gedronken/gegeten in een cafeetje en daarna nog even op het strand rond gestruind. Tot het begon te regenen zodat we als twee dolle stieren terug naar de bus moesten rennen.

En volgend weekend (ma t/m vr) gaan we skieen! Ja, dat kan hier ook. Het is zo'n vier uur rijden en bij lange na geen Oostenrijk of Frankrijk maar ook hier hebben ze meerdere skigebieden. Maar daarover horen jullie de volgende keer meer.

Voor nu nog een paar fotootjes en heel veel groetjes van ons.

Sander en Monique

(De eerste drie foto's zijn van Kuala Lumpur: hotel, zwembad bij hotel en The Petronas Towers)

Mon Cherry!

Bij deze een klein berichtje om jullie te laten weten dat ik eindelijk 'serieus' aan de slag ben gegaan met het publiceren van mijn zelfgemaakte spulletjes. Ik ben niet begonnen met een webwinkeltje (waar ik in Nederland al wel mee bezig was) maar met een blog. Dus eigenlijk hetzelfde als deze blog maar dan alleen gefocused op knutselen en alles wat ik produceer.

Er is hier een hele 'blogwereld' voor me opengegaan. Schijnbaar is het vrij populair om je ideeen, inspiratie en knutselprojecten te delen met anderen op 'craft' blogs. Er bestaan zelfs hele tijdschriften en websites over creatieve blogs.

Het is me nog niet echt te doen om de verkoop. Eerst maar eens wat naamsbekendheid opbouwen. Zodat ik, als ik straks op marktjes ga staan mensen kan doorverwijzen naar iets concreets.

Ondertussen heb ik een 'business name' en logo en werk ik momenteel aan visitekaartjes en geweven labeltjes. Spannend. Ik ben benieuwd wat het in de toekomst gaat brengen. Knutselen doe ik toch wel, dan kan ik er maar beter ook wat mee gaan verdienen...toch?!

Nou, voor iedereen die een kijkje wil nemen; dit is de link van mijn blog www.moncherrycraft.blogspot.com . Het is allemaal in 't Engels (goede oefening voor mij maar er kan hier en daar een spelfoutje in staan).

Om een beetje een idee te geven wat ik zoal knutsel heb ik hieronder een paar foto's toegevoegd.

Liefs Monique en ook groetjes van Sander natuurlijk!

Brrrrrrr......(ahum)!

‘How are you?’
Dat is de standaardopeningszin hier als je iemand begroet in Australie. Dus mensen (ook wildvreemden) zeggen niet ‘hallo’ als ze je aanspreken maar vragen maar meteen hoe het met je gaat. Dat is even wennen in het begin. Bedoelen ze het bijvoorbeeld echt alleen als begroeting of verwachten ze ook echt een antwoord. Ondertussen weten we niet beter. Men verwacht inderdaad dat je antwoord. Niet dat dat er vervolgens toe doet. Iedereen zegt uiteindelijk toch dat het ‘goed’ of ‘redelijk goed’ met hem/haar gaat. Tenslotte zit niemand echt te wachten op andermans sores... haha. Dus aan de ene kant is het wat vreemd en oppervlakkig maar ik vind dat het wel een vriendelijke begroeting is. Dus we ‘how are you-en’ er wat af op een dag!

Martin en Vivianne hebben ondertussen een dochtertje gekregen: Isobel. Een piepklein mooi babytje. Om Nederlandse tradities hoog te houden heb ik een ooievaartje uit hout gezaagd en beschilderd. Deze zijn Sander en ik stiekum in de tuin gaan zetten 's avonds zodat de kersverse ouders een leuke verassing stond te wachten na thuiskomst uit het ziekenhuis! Uiteraard werden wij beloond met oerhollandse beschuit met muisjes!

Ondertussen zijn we het kacheltje in ons appartementje gaan gebruiken. De winter is nu echt begonnen. Het is grappig om te horen dat mensen het nu al te koud vinden om nog naar het werk te fietsen en dat mutsen en handschoenen ook hier worden gebruikt. Grappig omdat de gemiddelde temperatuur hier nu een graadje of 13/14 is. Hahahaaha.... ik zie ons nog naar school toe fietsen... maillot onder de spijkerbroek, mutsen en sjaal zover om dat alleen de ogen nog vrij zijn en dan bij de eindbestemming van die witte bevroren wimpers en haren hebben. Nee, ik geloof niet dat de gemiddelde ‘Melburnian’ zich dit kan voorstellen.
Maar ook ik moet toegeven dat je lichaam zich snel aanpast aan warmere temperaturen want ook Sander en ik zitten regelmatig in onze fleecejacks met de ‘verwarming’ aan voor de buis.

Het kamperen staat dan ook even op een laag pitje. Dus de verhalen en foto’s zijn dit keer wat minder spectaculair.
Wel zijn we twee weken geleden voor een weekendje naar Traralgon geweest. Dit ligt zo’n tweeeneenhalf uur rijden, ten oosten van Melbourne. We hadden een ‘wegmotelletje’ geboekt voor een nachtje. Via de Grand Rich Road (mooie scenic route) zijn we naar Traralgon gereden.
We waren in de veronderstelling dat Traralgon een redelijk ‘groot’ stadje zou zijn. Nou , niks was minder waar. We waren er halverwege de middag en zo’n beetje alles stond al op het punt te sluiten om vervolgens ook niet meer te openen voor de rest van het weekend. Dat beloofde niet veel goeds voor de avond. Bij de plaatselijke VVV (die ook op het punt stond z’n deuren te sluiten) kregen we toch nog wat informatie over restaurantjes en barretjes in de omgeving. Uiteindelijk besloten Sander en ik eerst een filmpje te pakken in de bioscoop (We hebben ‘Defiance’ gezien en het is absoluut een aanrader) om vervolgens nog een hapje te eten. Fout gedacht dus... toen we tegen half negen de bioscoop uit kwamen was er dus echt letterlijk geen restaurant (althans de keukens ervan) meer open!!! Tja, gelukkig (?) is er altijd nog de McDonalds...... zucht.

Gelukkig vonden we de volgende ochtend een leuk cafeetje waar we gezellig konden ontbijten. We besloten via het noorden terug te rijden naar Melbourne. Onderweg zagen Sander en ik voor de tweede keer een Liar Bird over de weg rennen. Voor degenen die nog nooit van een Liar Bird hebben gehoord kan ik alleen maar zeggen ‘klik ff op de volgende link’ http://www.youtube.com/watch?v=WuFyqzerHS8&feature=related Je gelooft je oren niet. Deze vogel kan namelijk elk geluid immiteren die hij in z’n nabije omgeving hoort. Als de link niet werkt kun je ook 'Liar Bird Youtube' googlen en vervolgens op het fotootje van het vogeltje klikken. Let vooral op de geluiden die de vogel op het eind van het filmpje na doet. Ongelooflijk!

We reden via een erg mooie omgeving richting Melbourne. Onderweg hebben we nog een mooie wandeling gemaakt naar de Toorongo Falls. En zo was er alweer een weekendje voorbij.

Vorig weekend zijn we wezen bowlen met Sanders collega's. Dat was een gezellige middag. Lekker multi culti en San en ik hebben een behoorlijk balletje gekegeld...haha!

En sinds gisteren ben ik tijdelijk ‘alleenstaand’ want Sander zit voor een weekje in Kuala Lumpur. Hier volgt hij een cursus voor zijn werk...Snifsnif!
Gelukkig mocht ik dit weekend op Ricky passen. Het hondje van Jacco en Fiona. Dus de eerste twee daagjes heb ik in ieder geval gezelschap gehad van dit kleine mormeltje.

Tja, en morgen is het weer een gewone werkdag (geen Pinksterweekend hier) en voor je het weet is Sander terug en kunnen we genieten van een lang weekend ivm met Koninginnendag. De laatste ‘feestdag’ tot November welteverstaan!!!

Groetjes uit Melbourne allemaal!
Sander en Monique