We worden de laatste dagen overspoeld door smsjes en mailtjes. En hierbij willen we iedereen verzekeren van het feit dat alles goed gaat met ons. We zijn niet weggespoeld en zitten hier hoog en droog in Tarragindi (de wijk waar we nu tijdelijk wonen). Sander werkt momenteel vanuit huis omdat de binnenstad, waar zijn kantoor staat, wel ondergelopen is.
Zelf merken we momenteel eigenlijk heel erg weinig van de overstromingen. De dichtsbijzijnde wijk die overstroomd is zit hier nog zo'n dikke drie kilometer vandaan. Het water heeft ondertussen zijn hoogste punt bereikt en is langzaamaan weer aan het zakken. De beelden en verhalen die we hier op televisie zien zijn echt triest. Vooral de verhalen van mensen die hun dierbaren zijn verloren op een verschrikkelijke manier.
En als het water dan eindelijk weg is begint de grote schoonmaak en wederopbouw. Sommige plaatsjes zijn al vier keer overstroomd in een maand tijd! En het regenseizoen is nog maar net begonnen. Het probleem is dat er cyclonen ontstaan in de Pacific Ocean en die brengen dan gigantische hoeveelheden water onze kant op. Die regen kan dan heel plaatselijk vallen in een enorme hoeveelheid. En in het meest extreme geval krijg je gigantische overstromingen. Maar zo erg als in Toowoomba en the Lockyer Valley, waar een gigantische muur van water opeens uit het niets kwam opzetten, is zelfs hier ongekend.
En terwijl al dit natuurgeweld ontstond waren Sander en ik net aan onze vakantie begonnen. Dat was dan ook een heel avontuur. Natuurlijk wisten we dat het begin van onze vakantie volgens meneer de weerman nogal nat zou worden. Maar we hadden niet verwacht dat de godsganse Pacific Ocean op ons hoofd zou belanden!
Vol goede moed gingen we op tweede kerstdag op weg naar het noorden van Queensland. Het begon goed...(not) met vele mede vakantiegangers stonden we voor het eerst sinds ons verblijf in Australie in een gigantische file (wegens een ongeluk). Ondertussen regende het vrolijk door.
Alhoewel er zich hier en daar toch enorme regenplassen vormden op de weg, wisten we tegen de avond uiteindelijk een mooie kampeerplek te vinden op een afgelegen toch redelijk toegankelijke plek. Het verblijf was nat, natter, natst. Maar het mocht de pret niet drukken. (nog niet...)
Tot nu toe deden Sander en ik er altijd een beetje lacherig over deze verkeersborden. Wij vonden deze roadsigns (en vooral de grote aantallen die je ziet) toch lichtelijk misplaatst in een droog land als Australie.
Wisten wij veel!!! (stelletje toeristen).
Maar dit is wat we tijdens de rest van onze reis overal tegenkwamen. Ondergelopen wegen. Soms ondiep en begaanbaar, soms zoals op deze foto te riskant alhoewel Australiers ons soms verzekerden dat het wel kon met onze 4wd. We hebben het er niet op gegokt (dat is het niet waard). Dan zat er maar een ding op en dat was omkeren.
Maar al op onze tweede dag was ook omkeren geen optie meer omdat alle wegen ondertussen in zo'n gevaarlijke mate waren ondergelopen dat alles werd afgesloten om ons heen..
Dat betekende dat we vastzaten in het kleinste, meest saaie gehucht aller tijden; Eidsvold.
Op de camping wisten we een plek te bemachtigen tussen alle andere gestrande vakantiegangers.
In de stromende regen probeerden we een stukje bij de bus aan te bouwen voor extra beschutting.
Dit was ons uitzicht. Een weg die tot 70 cm onder een snelstromende watermassa verdwenen was. Redelijk beangstigend zo vlak naast ons maar gelukkig zagen we het water op de tweede dag langzaamaan zakken.
Nadat we het dorp in tien minuten hadden verkend zaten we onze tijd uit op de camping.
Op de derde ochtend (net op tijd want uit pure verveling knoopten we hele gesprekken aan met de plaatselijke kikkers) kwam het verlossende nieuws dat er een kleine weg mogelijk open was.
Binnen tien minuten was werkelijkwaar de hele camping klaar voor vertrek. In een groot convooi verlieten we Eidsvold. Dit is hoe we vervolgens de wegen aantroffen.
Hele stukken asfalt waren weggespoeld, prikkeldraad lag over de weg, en rivieren bomvol met snelstromend water.
Terug naar het zuiden was toen al geen optie meer omdat alle wegen afgesloten waren.
Rond die tijd hoorden we ook dat Rockhampton (toen nog ten noorden van ons) binnen enkele dagen onder water zou lopen. Dus besloten we diezelfde dag te blijven rijden totdat we voorbij deze gevarenzone waren. We zagen het water al langzaamaan de stad in kruipen. Snel boodschappen gedaan (de schappen liepen al aardig leeg) en daarna snel verder naar het noorden.
Maar uiteindelijk hebben wij door deze beslissing toch ook kunnen genieten van een 'echte' vakantie. Want de volgende dag werden we op een idylisch strandje ten noorden van de 'flood zone' beloond met de eerste zonnestralen.
En toen arriveerden we in Airlie Beach, oftewel in paradise! Hier kampeerden we op de pakeerplaats van een hostel en mochten we gebruik maken van alle faciliteiten. Hier maakten we kennis met andere backpackers,
en met hen vierden we oud en nieuw!
Happy New Year!
Helaas begon het net rond twaalf uur te regenen maar dat mocht de pret niet drukken.
In de pubs zaten we tenslotte droog!
En vierden we voor het eerst sinds lange tijd weer eens een geweldig gezellige nieuwjaarsnacht.
(hoezo een geval van niet op willen groeien...hihi).
Onder barre omstandigheden maakten we de volgende dag een nieuwjaarsduik.
En laat het nou net op de dag dat wij een boottripje naar The Whitsunday eilanden willen maken, zwaar bewolkt en regenachtig zijn. Gelukkig zijn we hier beiden tijdens onze backpackerstijd al eens geweest onder betere omstandigheden. En zelfs met dit weer blijft het een paradijsje.
We hebben genoten van de bbq op een hagelwit strand en het snorkelen met honderden gekleurde vissen.
Natuurlijk wel van top tot teen gekleed in een charmant 'schaatspak'. Niet voor de aerodynamica maar als bescherming tegen de box jellyfish (dodelijke kwal) die in het zomerseizoen in de wateren voorkomen.
Na drie dagen Airlie Beach besloten we verder noordelijk te gaan naar Bowen. Hier heb ik als backpacker een maand gewerkt en ik kon me een mooi wandeling herinneren met oa dit uitzicht.
Heel veel rotsen...
En nog meer rotsen!
En toen kwam de dag dat we langzaamaan aan de terugweg moesten beginnen. Langst de kust naar beneden was geen optie want Rockhampton zou nog dagen onbegaanbaar zijn. Dus besloten we via het binnenland terug te gaan. Na 150 kilometer rijden in de stromende regen en hevige onweer moesten we helaas wegens snel stijgend water over de weg omkeren. (Dat is overigens niet bovenstaande foto voor alle duidelijkeheid, haha. De ondergelopen weg waar ik op duid was wel iets heftiger ;)
Een weeralarm met zware hagel werd voorspeld en ver in de avond kwamen we weer in een enigzins bewoonbare wereld waar we besloten in een motelletje te schuilen.
Daar kregen we de volgende ochtend te horen dat er maar een enkele manier was om terug te komen naar Brisbane, en dat was via een omweg van zo'n dikke 900 kilometer ver door het binnenland.
We besloten het erop te wagen.
Alweer hadden we heel veel geluk met het weer want we hebben het toch voornamelijk droog en zonnig gehouden. En ook hebben we op prachtig mooie plekken gekampeerd zoals bij dit grote meer.
In een dorpje zagen we deze piano in de boom. Die hing er al sinds 1916 toen de omgeving ook al werd getroffen door zware overstromingen.
We reden door de omgeving die enkele dagen ervoor nog onder water had gestaan en waar langzaamaan het normale leven weer opgepakt werd. Sander wijst hier naar een stuk gras dat bovenaan het bord is blijven hangen. Dat geeft aan hoe hoog het water hier heeft gestaan. Als je in de bomen kijkt zie je de bosjes gras nog veel hoger zitten. Onvoorstelbaar.
Hele stukken weg waren weggespoeld.
Het ironische is dat iedereen dacht het ergste gehad te hebben. Deze laatste twee foto's zijn genomen op onze laatste vakantiedag. Twee dagen later is dit gebied getroffen door die enorme 'vloedgolf' van regenwater. In die straat met die kolkende watermassa die steeds op het nieuws te zien is hebben wij twee dagen ervoor nog een koffietje gedronken. Twee dagen ervoor!!! Het had ons kunnen overkomen. Als je daar bij nadenkt is het toch ff slikken.
Feit is dat we heel anders zijn gaan kijken naar de weersvoorspellingen en de toegankelijkheid van gebieden.
En we zullen zeker niet meer lachen om de roadsigns!
Iedereen bedankt voor jullie bezorgdheid!
Met ons gaat alles gelukkig prima.
Liefs Sander en Monique
