Thailand!

De laatste paar maanden zijn nogal hectisch geweest qua werk voor ons beiden. En het winterweer in Melbourne was natter dan nat dit jaar, dus wij besloten dat het tijd werd was voor een welverdiende, relaxte en (hopelijk) zonnige vakantie. Na lang wikken en wegen besloten we naar Thailand af te reizen. Phuket welteverstaan.

Fidget wilde graag mee in de koffer maar helaas 'no pets allowed'!

Ze mocht zich daarintegen laten verwennen in een kat hotel in Melbourne.

Na 9 uurtjes vliegen kwamen we aan in Bangkok. Hier konden we meteen overstappen op onze volgende vlucht en een klein anderhalf uurtje later kwamen we aan in Phuket.Het was inmiddels 12 uur 's nachts en voor de eerste nacht hadden we onszelf ingeboekt in een hotelletje naast het vliegveld. De kamer was wat oud en afgeleefd maar het was er redelijk schoon en de service was uitstekend! 

Hierboven een foto van het zwembadje bij het hotel. 

Na het ontbijt werden we de volgende ochtend per taxi naar onze volgende bestemming gebracht. Na een dikke 45 minuten rijden kwamen we aan in Kata Noi in het zuidwesten van Phuket. Hier werden we afgezet bij ons hotel Mom Tri's Villa Royale. En royaal was het zeker!

Onze kamer met heerlijke zithoek, een mega groot bed en een luxe badkamer.

En dan ook nog een buitendouche/ fonteintje op ons balkon.

Vanaf ons balkon was dit het uitzicht. Kata Noi Beach. Waar overigens niet gezwommen kon/mocht worden ivm sterke stromingen die er tijdens het regenseizoen voorkomen. En nadat we op een ochtend drie mensen in nood zagen geraken wisten we dat de waarschuwingen menens waren.

Niet getreurd, want zwemmen konden we natuurlijk in het zwembad bij het hotel.

Of in de 'rock pool' (het zoutwater zwembad bij het hotel).

Op onze derde dag hadden we een tour naar Ko Phi Phi Islands geboekt. In alle vroegte werden we bij het hotel opgepikt door een busje met chauffeur. Her en der werden er nog meer toeristen opgepikt en nadat iedereen was gearriveerd bij de haven ging het per speedboot richting de eilanden.

Na anderhalf uur varen kwamen we aan bij het eerste eiland.

Daar zaten de brutale apen ons al op te wachten op het strand.

Zo schattig!

Dit is de speedboot overigens.

Een korte stop bij 'Viking Cave' waar duizenden zwaluwen hun nestjes bouwen van hun eigen speeksel. Deze nestjes worden door lokale mannen doorverkocht aan China waar ze als delicatesse worden verwerkt in de zogenoemde 'vogelnestjes soep'. De nestjes brengen zo'n 2000 tot 4000 dollar op per kilo en worden daarmee gezien als een van de duurste delicatesses ter wereld!

De meeste Phi Phi eilandjes bestaan uit 'limestone' rotsformaties.

En de blauwe wateren rondom de eilanden bieden heerlijke verkoeling.

En daar maakten we natuurlijk uitgebreid gebruik van!!!

Dit is Maya Beach waar de film 'The Beach' met Leonardo di Caprio is opgenomen.

Maar waar ik ook keek tussen al die honderden toeristen en een hele baai vol afval, Leonardo was nergens te bekennen.

Maya Beach was voor ons een beetje een tegenvaller maar nadat we op Don Phi Phi Island aankwamen voor een heerlijke Thaise lunch was dat al snel weer vergeten.

Ik bedoel, hoe vaak in je leven kom je nou op zo'n geweldig mooie plek om even te 'lunchen'?!

Wat een geweldige ervaring. Van het ene droomstrand naar het andere. Hier en daar een beetje zwemmen en snorkelen. En wat een geluk hebben we gehad met het weer als je je bedenkt dat we midden in het regenseizoen zitten.

Onze dag werd op gepaste wijze afgesloten! Tja, want cocktailtjes drinken hoort er nou eenmaal bij in Thailand.

Op aanraden van andere hotelgasten hebben we ook nog een avondje doorgebracht in 'Fantasea'. In het gebouw achter me hebben we mogen genieten van een spectaculaire avondshow. Het was echt adembenemend mooi met acrobaten, goochelaars, dansers, lichtshows, vuurwerk etc. En alhoewel ik niet zo'n voorstander ben van shows met dieren moet ik eerlijk toegeven dat de olifanten echt indrukwekkend waren!

Op ons laatste dagje zijn we nog naar The Big Buddha geweest. Bovenop een berg in Phuket is men bezig met de bouw van een enorm Buddha beeld. Men is al aardig ver gevorderd en het beeld (en het uitzicht) is geweldig!

Na 8 dagen Phuket vlogen we terug naar Bangkok waar we nog twee nachten doorbrachten in het Park Plaza Hotel midden in deze wereldstad. Hier neemt Sander een 'duikje' in het zwembad bovenop het dak van het hotel.

In een van de enorme 'shoppingcentres' (geloof me het is hier een waar winkelparadijs) kwamen we nog een oude bekende tegen.

'Hey Tom, jij ook hier?!'

Natuurlijk mocht een bezoekje aan 'The Grand Palace' niet ontbreken.

Kom maar op met dat goud... ik help wel tillen.

We hebben een paar uurtjes rondgeslenterd op het terrein van het paleis. Van schouder tot teen bedekt in kleding want anders mag je er niet in trouwens.

Dit was onze volgende bestemming. Met het pondje over de rivier naar de Wat Arun tempel.



Waar Sander moedig de stijle trappen beklom en ik rustig met beide benen op de grond bleef toekijken.

Na een gigantische hoosbui (de eerste regen tijdens onze vakantie) sloten we onze vakantie af met een bezoekje aan de beruchte KhoaSan Road. De backpackers straat van Bangkok.

Een hele belevenis op zich.



Al met al een geweldige ervaring en een heerlijke vakantie!

Oranje boven!

In Melbourne is altijd wat te doen en altijd wat te beleven. Zo werd er zelfs een Nederlandse Koninginnenacht gevierd!!! Maar liefst 600 in Melbourne woonachitge Hollanders kwamen erop af. Natuurlijk waren ook wij van de partij! Ik flanste nog even snel een tshirtje voor Sander en mij in elkaar...

...en wij waren klaar voor de polonaise, bitterballen en Jan Smit!

Het was een super feestje en ik was de volgende dag schor van het meeblehren op al die nederlandse liedjes!

Het lijkt wel of je die nederlandse tradities en gewoontse meer weet te waarderen nu het allemaal niet meer zo vanzelfsprekend is... haha.

Even in vogelvlucht!

Jemig, waar blijft de tijd!

Ondertussen is er alweer zoveel gebeurd dat ik niet weet waar ik moet beginnen.

Alles dus maar even in vogelvlucht...

..De laatste keer zaten we nog in Brisbane. Sander en ik hadden min of meer besloten de stap te zetten om naar Brisbane te verhuizen. We hadden al mondelinge toezegging van Sanders werk dus alles zag er positief uit.

Maar plotsklap werd onze hele planning omgegooid en werden we per direct terug verwacht in Melbourne waar Sander zo snel mogelijk aan een nieuw project moest beginnen.

Dat was even slikken. Niet alleen moesten we onze hele planning omgooien en de nieuwe situatie 'accepteren' maar ook werden we binnen 5 dagen terug verwacht in Melbourne. Dat betekende binnen 3 dagen pakken en dan in 2 dagen de hele 1700 km terug rijden. Pfff, en wat we het moeilijkst vonden was toch afscheid te nemen van de mensen in Brisbane die ons zo dierbaar waren geworden.

Terug in Melbourne pakten we ons 'normale' leventje alweer snel op. Sander mocht meteen weer volop aan de slag en ik vond het toch ook wel lekker om weer terug te zijn in ons knusse huisje. En daar lag ook genoeg werk op mij te wachten. Oa. de tuin die in 3 maanden was veranderd in een ware jungle. Nooit geweten dat er zo veel verschillende soorten onkruid bestaan! (nu, bijna 5 maanden later kunnen we eindelijk langzamerhand de schutting achter in de tuin weer zien... haha)

Sander moest enkele weken later naar Chicago voor een cursus. Hij vloog na de cursus door naar LA en van daaruit ging de rit met een huurauto richting Santa Barbara. Daar woont een vriend uit Nederland en bij hem bracht Sander een paar dagen door .

De kust bij Santa Barbara.

Zonsondergang.

Ik had tijdens die periode een vakantie gepland met een vriendin in Brisbane. Dus opnieuw vloog ik naar Brisbane. Vanuit Brisbane zijn we naar Townsville gevlogen en vandaaruit zou het met de auto richting Cairns gaan. Helaas liepen onze plannen wat anders want (hoe kan het ook anders) we werden ook dit keer gehinderd door overstromingen. Ongelooflijk, wat een pech. Gelukkig wisten we uiteindelijk een goedkope vlucht naar Cairns te bemachten waar we toch nog enkele heerlijke dagen in een luxe hotelletje hebben doorgebracht.

Omdat er in Cairns geen strand is heeft men een soort van lagoon aangelegd. Heerlijke verkoeling op een warme dag!

Dit is het strand bij ons hotel. Warempel zagen we nog dolfijnen zwemmen ook. In de zee zwemmen is alleen mogelijk binnen de zogenoemde 'stinger netten'. Je wilt namelijk niet 'gestoken' worden door de dodelijk box jelly fish (kwal) of opgegeten worden door een krokodil.

Het blijft wel Australie tenslotte!

Nadat we beiden terug waren in Melbourne besloten Sander en ik een poes te adopteren. Via een vriendin was ik op de site van Pet Rescue terecht gekomen en daar had ik de 10 jaar oude Fidget gespot. Fidget was op zoek naar een rustig huisje waar ze haar laatste jaartjes liefdevol kon doorbrengen. Nou, ik denk dat Fidget wat dat betreft prima op haar plekje terecht is gekomen. Sander en ik zijn dol op haar en ze krijgt alle aandacht.

Je maakt wat mee!

Het waterpeil van de overstromingen is nog maar net weer gezakt tot een 'normaal' niveau of cyclone Yassi  staat alweer voor de deur. Ja, je maakt wat mee hier in Australie. Nou, dat is wat overdreven hoor, want hier in Brisbane hebben we er helemaal niks van meegekregen. Net als jullie hebben we het alleen mogen aanschouwen op tv. Gelukkig maar, want het is behoorlijk tekeer gegaan daar in het noorden.

Om nog even terug te komen op de overstromingen. Ik ben, samen met een vriendin, vrijwillig gaan schoonmaken in een van de getroffen wijken hier is Brisbane na de overstromingen. Het was een hele ervaring. Allereerst lijkt het net of je een oorlogsgebied binnen rijdt. Soldaten op elke hoek van de straat en de hele hebben en houden van mensen ligt op straat. Niet te geloven wat het water kan aanrichten. Mensen hebben gewoon al hun spullen weg moeten gooien. In het water dreef natuurlijk ook de hele rioolinhoud dus weinig was nog opnieuw te gebruiken.

We hebben geholpen met schoonmaken maar veel mensen hadden ook alleen een luisterend oor nodig.

Na alle ellende viel er ondertussen ook het een en ander te vieren want allereerst vonden we 'Brisbane's Dutch Food shop' maar 7 kilometer van ons huidige adres. Hier vonden we veel van dat lekkers dat we hier zo missen.Natuurlijk hebben we flink ingeslagen. Sander was vorige week jarig en we hadden wat vrienden uitgenodigd voor Hollandse kost. Ik had stampot boerenkool met rookworst gemaakt en goulash en als toetje appeltaart met slagroom. Tegen alle verwachtingen in vonden ze de boerenkool heerlijk! Haha, en vooral de rookworst was een topper.

De dag na Sanders verjaardag was een nationale feestdag: 'Australia Day'. We waren uitgenodigd voor een 'Aussie' bbq bij de zoon van onze bovenbuurtjes. Samen met twee vriendinnen flanste ik nog een outfitje in elkaar. Na de bbq gingen we naar de plaatselijke bowling club waar we de tweede plaats wonnen met onze outfitjes. Grappig, want geen van ons is een echte australier! Het was een gezellige dag.

Vorig weekend zijn Sander en ik gaan kamperen. De trip ging richting het zuidwesten. Via Warwick en Stanthorpe kwamen we bij Sundown national Park. Hier hebben we gekampeerd. Het was naast de rivier en ook hier was nog duidelijk de impact van het hoge water te zien.

We moesten de camping delen met heel veel kangaroes. Het optimale Australie gevoel!

De volgende ochtend vroeg op want we hadden een berg te beklimmen.

Het was een uur rijden naar Bald Rock National Park. Hier beklommen we de grootste granieten rots van 'the southern atmosphere'. Het was heel bijzonder en een behoorijke klim. Je kon letterlijk de stijle rotswand oplopen/klimmen. Het uitzicht was adembenemend.

Tijdens onze tweedaagse trip hebben we heel wat 'wildlife' gezien. Oa een dingo (wilde hond)! We hebben een schildpad van de drukke weg moeten halen, een schaap uit het water moeten redden en een kikker die onder onze motorkap was gekropen van uitdroging moeten behoeden. Tja, nu Steve Irwin er niet meer is moeten we als 'Australiers to be' ook zelf aan de slag;)

Hier nog een paar fotootjes van onze trip:

De schildpad zag zijn reddingsactie niet zo zitten.

Bald Rock national Park.

Wat een klim ; )

(ik weet dat ik nu mijn moeder even gerust moet stellen. Nee mam, het was niet zo stijl. We doen maar alsof)

En wat een uitzicht!

You can do it Sander!

Die rotsen blijven ons facineren.

Zoek de kikker...

Daar is die dan.

En tot slot,

nog een mot.

(Nou, die wil jeniet in je kledingkast. Haha, die vreet zich in 1 middag door al je kleding)

Groetjes uit een warm en zonnig Brisbane.

Liefs Sander en Monique

Spetter, spetter, spater...

We worden de laatste dagen overspoeld door smsjes en mailtjes. En hierbij willen we iedereen verzekeren van het feit dat alles goed gaat met ons. We zijn niet weggespoeld en zitten hier hoog en droog in Tarragindi (de wijk waar we nu tijdelijk wonen). Sander werkt momenteel vanuit huis omdat de binnenstad, waar zijn kantoor staat, wel ondergelopen is.

Zelf merken we momenteel eigenlijk heel erg weinig van de overstromingen. De dichtsbijzijnde wijk die overstroomd is zit hier nog zo'n dikke drie kilometer vandaan. Het water heeft ondertussen zijn hoogste punt bereikt en is langzaamaan weer aan het zakken. De beelden en verhalen die we hier op televisie zien zijn echt triest. Vooral de verhalen van mensen die hun dierbaren zijn verloren op een verschrikkelijke manier.

En als het water dan eindelijk weg is begint de grote schoonmaak en wederopbouw. Sommige plaatsjes zijn al vier keer overstroomd in een maand tijd! En het regenseizoen is nog maar net begonnen. Het probleem is dat er cyclonen ontstaan in de Pacific Ocean en die brengen dan gigantische hoeveelheden water onze kant op. Die regen kan dan heel plaatselijk vallen in een enorme hoeveelheid. En in het meest extreme geval krijg je gigantische overstromingen. Maar zo erg als in Toowoomba en the Lockyer Valley, waar een gigantische muur van water opeens uit het niets kwam opzetten, is zelfs hier ongekend.

En terwijl al dit natuurgeweld ontstond waren Sander en ik net aan onze vakantie begonnen. Dat was dan ook een heel avontuur. Natuurlijk wisten we dat het begin van onze vakantie volgens meneer de weerman nogal nat zou worden. Maar we hadden niet verwacht dat de godsganse Pacific Ocean op ons hoofd zou belanden!

Vol goede moed gingen we op tweede kerstdag op weg naar het noorden van Queensland. Het begon goed...(not) met vele mede vakantiegangers stonden we voor het eerst sinds ons verblijf in Australie in een gigantische file (wegens een ongeluk). Ondertussen regende het vrolijk door. 

Alhoewel er zich hier en daar toch enorme regenplassen vormden op de weg, wisten we tegen de avond uiteindelijk een mooie kampeerplek te vinden op een afgelegen toch redelijk toegankelijke plek. Het verblijf was nat, natter, natst. Maar het mocht de pret niet drukken. (nog niet...) 

Tot nu toe deden Sander en ik er altijd een beetje lacherig over deze verkeersborden. Wij vonden deze roadsigns (en vooral de grote aantallen die je ziet) toch lichtelijk misplaatst in een droog land als Australie.

Wisten wij veel!!! (stelletje toeristen).

Maar dit is wat we tijdens de rest van onze reis overal tegenkwamen. Ondergelopen wegen. Soms ondiep en begaanbaar, soms zoals op deze foto te riskant alhoewel Australiers ons soms verzekerden dat het wel kon met onze 4wd. We hebben het er niet op gegokt (dat is het niet waard). Dan zat er maar een ding op en dat was omkeren.

Maar al op onze tweede dag was ook omkeren geen optie meer omdat alle wegen ondertussen in zo'n gevaarlijke mate waren ondergelopen dat alles werd afgesloten om ons heen..

Dat betekende dat we vastzaten in het kleinste, meest saaie gehucht aller tijden; Eidsvold.

Op de camping wisten we een plek te bemachtigen tussen alle andere gestrande vakantiegangers.

In de stromende regen probeerden we een stukje bij de bus aan te bouwen voor extra beschutting.

Dit was ons uitzicht. Een weg die tot 70 cm onder een snelstromende watermassa verdwenen was. Redelijk beangstigend zo vlak naast ons maar gelukkig zagen we het water op de tweede dag langzaamaan zakken.

Nadat we het dorp in tien minuten hadden verkend zaten we onze tijd uit op de camping.

Op de derde ochtend (net op tijd want uit pure verveling knoopten we hele gesprekken aan met de plaatselijke kikkers) kwam het verlossende nieuws dat er een kleine weg  mogelijk open was.

Binnen tien minuten was werkelijkwaar de hele camping klaar voor vertrek. In een groot convooi verlieten we Eidsvold. Dit is hoe we vervolgens de wegen aantroffen.

Hele stukken asfalt waren weggespoeld, prikkeldraad lag over de weg, en rivieren bomvol met snelstromend water.

 

Terug naar het zuiden was toen al geen optie meer omdat alle wegen afgesloten waren.

Rond die tijd hoorden we ook dat Rockhampton (toen nog ten noorden van ons) binnen enkele dagen onder water zou lopen. Dus besloten we diezelfde dag te blijven rijden totdat we voorbij deze gevarenzone waren. We zagen het water al langzaamaan de stad in kruipen. Snel boodschappen gedaan (de schappen liepen al aardig leeg) en daarna snel verder naar het noorden.

Maar uiteindelijk hebben wij door deze beslissing toch ook kunnen genieten van een 'echte' vakantie. Want de volgende dag werden we op een idylisch strandje ten noorden van de 'flood zone' beloond met de eerste zonnestralen.

En toen arriveerden we in Airlie Beach, oftewel in paradise! Hier kampeerden we op de pakeerplaats van een hostel en mochten we gebruik maken van alle faciliteiten. Hier maakten we kennis met andere backpackers,

en met hen vierden we oud en nieuw!

Happy New Year!

Helaas begon het net rond twaalf uur te regenen maar dat mocht de pret niet drukken.

In de pubs zaten we tenslotte droog!

En vierden we voor het eerst sinds lange tijd weer eens een geweldig gezellige nieuwjaarsnacht.

(hoezo een geval van niet op willen groeien...hihi).

Onder barre omstandigheden maakten we de volgende dag een nieuwjaarsduik.

En laat het nou net op de dag dat wij een boottripje naar The Whitsunday eilanden willen maken, zwaar bewolkt en regenachtig zijn. Gelukkig zijn we hier beiden tijdens onze backpackerstijd al eens geweest onder betere omstandigheden. En zelfs  met dit weer blijft het een paradijsje.

We hebben genoten van de bbq op een hagelwit strand en het snorkelen met honderden gekleurde vissen.

Natuurlijk wel van top tot teen gekleed in een charmant 'schaatspak'. Niet voor de aerodynamica maar als bescherming tegen de box jellyfish (dodelijke kwal) die in het zomerseizoen in de wateren voorkomen.

Na drie dagen Airlie Beach besloten we verder noordelijk te gaan naar Bowen. Hier heb ik als backpacker een maand gewerkt en ik kon me een mooi wandeling herinneren met oa dit uitzicht.

Heel veel rotsen...

En nog meer rotsen!

En toen kwam de dag dat we langzaamaan aan de terugweg moesten beginnen. Langst de kust naar beneden was geen optie want Rockhampton zou nog dagen onbegaanbaar zijn. Dus besloten we via het binnenland terug te gaan. Na 150 kilometer rijden in de stromende regen en hevige onweer moesten we helaas wegens snel stijgend water over de weg omkeren. (Dat is overigens niet bovenstaande foto voor alle duidelijkeheid, haha. De ondergelopen weg waar ik op duid was wel iets heftiger ;)

Een weeralarm met zware hagel werd voorspeld en ver in de avond kwamen we weer in een enigzins bewoonbare wereld waar we besloten in een motelletje te schuilen.

Daar kregen we de volgende ochtend te horen dat er maar een enkele manier was om terug te komen naar Brisbane, en dat was via een omweg van zo'n dikke 900 kilometer ver door het binnenland.

We besloten het erop te wagen.

Alweer hadden we heel veel geluk met het weer want we hebben het toch voornamelijk droog en zonnig gehouden. En ook hebben we op prachtig mooie plekken gekampeerd zoals bij dit grote meer.

In een dorpje zagen we deze piano in de boom. Die hing er al sinds 1916 toen de omgeving ook al werd getroffen door zware overstromingen.

We reden door de omgeving die enkele dagen ervoor nog onder water had gestaan en waar langzaamaan het normale leven weer opgepakt werd. Sander wijst hier naar een stuk gras dat bovenaan het bord is blijven hangen. Dat geeft aan hoe hoog het water hier heeft gestaan. Als je in de bomen kijkt zie je de bosjes gras nog veel hoger zitten. Onvoorstelbaar.

Hele stukken weg waren weggespoeld.

Het ironische is dat iedereen dacht het ergste gehad te hebben. Deze laatste twee foto's zijn genomen op onze laatste vakantiedag. Twee dagen later is dit gebied getroffen door die enorme 'vloedgolf' van regenwater. In die straat met die kolkende watermassa die steeds op het nieuws te zien is hebben wij twee dagen ervoor nog een koffietje gedronken. Twee dagen ervoor!!! Het had ons kunnen overkomen. Als je daar bij nadenkt is het toch ff slikken.

Feit is dat we heel anders zijn gaan kijken naar de weersvoorspellingen en de toegankelijkheid van gebieden.

En we zullen zeker niet meer lachen om de roadsigns!

Iedereen bedankt voor jullie bezorgdheid!

Met ons gaat alles gelukkig prima.

Liefs Sander en Monique